“แกจะทำอะไรอีก?”
สวี่อันอันเข้าสู่โหมดป้องกันระดับหนึ่งทันที
หวังเหย่ยกกล้องขึ้น สีหน้าจริงจัง “จะถ่ายภาพส่วนตัวสักชุดไหม?”
สวี่อันอันเบิกตาโตทันที
ซูชิงเหยียนก็ชะงักไปเช่นกัน
เงียบไปสองวินาที
หูของสวี่อันอันแดงก่ำ แต่ปากกลับไม่ยอมแพ้
“หวังเหย่ นายเป็นผู้อำนวยการฝ่ายภาพนะ ขอบเขตงานของนายอันตรายไปหน่อยหรือเปล่า?”
หวังเหย่รีบโบกมือ “อย่าเข้าใจผิด ภาพส่วนตัวแบบจริงจังต่างหาก! สไตล์ชุดนอน กลิ่นอายบรรยากาศสบาย ๆ แบบอยู่บ้าน”
“ผมเป็นพลเมืองดีที่เคารพกฎหมายนะ ถ่ายรูปได้ แต่ทำผิดกฎหมายไม่ได้”
สวี่อันอันส่งเสียงฮึ แล้วกลอกตาไปมา “ดูก่อนว่าวันนี้นายถ่ายให้ฉันพอใจไหม! ถ้าพอใจแล้วค่อยคุยเรื่องโปรเจกต์ต่อไป!”
หวังเหย่หัวเราะ “คุณผู้อำนวยการสวี่ ตอนนี้เข้าใจเรื่องการเจรจาธุรกิจมากเลยนะ”
“แน่นอนอยู่แล้ว” สวี่อันอันเชิดอก “ฉันเป็นคนมีความสามารถนะ”
หวังเหย่แทบรับคำพูดนั้นไม่ทัน เด็กคนนี้อันตรายจริง ๆ
เขาฝืนดึงความสนใจกลับมาที่กล้อง “ไปยืนตรงนั้น เดี๋ยวถ่ายภาพชีวิตให้สักชุด”
สวี่อันอันพูดว่า “ปากเก่งจริงนะ”
หวังเหย่ยกกล้องขึ้น สวี่อันอันเดินไปยืนข้างสะพานริบบิ้นสีรุ้ง แสงไฟเจ็ดสีสว่างขึ้นแล้ว ผิวน้ำในลำธารสะท้อนแสงอย่างใสสะอาด
หวังเหย่เหลือบมองตำแหน่งแวบเดียว ก่อนยกมือขึ้นกำกับท่าทาง
“อย่ายืนตัวตรงเกินไป”
“ผ่อนคลายไหล่หน่อย”
“อย่าชูสองนิ้ว ผู้ใหญ่แล้ว อย่าทำตัวเด็ก ๆ”
สวี่อันอันไม่ยอม
“ฉันอายุสิบแปด เพิ่งบรรลุนิติภาวะ ความเด็กของฉันถูกต้องตามกฎหมายนะ”
“งั้นก็ทำตามกฎหมายด้วยการเอามือแตะกิ๊บติดผม”
“อ๋อ”
แชะ!
ภาพแรกออกมาแล้ว
สวี่อันอันชะโงกเข้าไปดู ปากค่อย ๆ อ้ากว้าง “โห!”
หวังเหย่พยักหน้าอย่างพอใจ “พูดให้สุภาพหน่อย”
สวี่อันอันชี้ไปที่หน้าจอกล้อง
“นี่ฉันจริง ๆ เหรอ?”
“ถ้าไม่ใช่เธอ แล้วจะเป็นผมได้หรือไง?”
“ไม่ใช่อย่างนั้น ปกติฉันก็สวยอยู่แล้ว แต่ภาพนี้สวยเกินไปหน่อยไหม?”
ซูชิงเหยียนชะโงกเข้ามาดูด้วย แล้วก็เงียบไปครู่หนึ่ง
ในภาพ สวี่อันอันยืนอยู่ข้างสะพาน ยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติ แสงไฟลงตัวพอดี ท่าโพสก็เหมาะเจาะ แม้แต่ชุดกระโปรงก็ถ่ายออกมาได้สวยสมกับที่ควรจะเป็น ทั้งตัวหวานจนมีพลังทำลายล้าง