“พี่ครับ จอดก่อน! โทรศัพท์ผมตกน้ำ!”
นักท่องเที่ยวชายคนนั้นยืนอยู่บนแพไม้ไผ่ ตัวสั่นงันงกด้วยความร้อนใจ
คนพายแพหน้าเปลี่ยนสีทันที
“นั่งลง! นั่งลงก่อน!”
“ช่วงนี้น้ำไหลเชี่ยว อย่าขยับมั่วซั่ว!”
นักท่องเที่ยวชายไม่ยอมนั่ง แถมยังชี้ไปที่ผิวน้ำ
“โทรศัพท์ผมเพิ่งตกลงไป อยู่แถวนี้แหละ รีบจอดแล้วช่วยงมให้ผมที!”
คนพายแพค้ำไม้ไผ่อยู่ คิ้วขมวดแน่น
“ไม่ได้ ตรงนี้จอดไม่ได้”
“ใต้น้ำมีก้อนหินเยอะ กระแสน้ำก็แรง ลงไปอันตราย”
นักท่องเที่ยวชายร้อนใจขึ้นมา
“อันตรายอะไร? พวกคุณล่องแพอยู่ที่นี่ทุกวัน ยังกลัวน้ำอีกเหรอ?”
“โทรศัพท์ผมเครื่องละหมื่นกว่า ถ้าคุณไม่ช่วยงมให้ ผมร้องเรียนคุณแน่!”
นักท่องเที่ยวคนอื่นบนแพพากันขมวดคิ้ว แค่เปิดปากก็ฟังดูน่าหาเรื่องแล้ว
เดิมทีหวังเหย่นั่งอยู่ข้าง ๆ กำลังเพลิดเพลินกับความสุขที่ได้แนบชิดกับซูชิงเหยียนและสวี่อันอัน แต่ผู้ชายคนนี้ดันทำลายบรรยากาศเสียหมด
หวังเหย่ไม่สบอารมณ์เอามาก ๆ
พอคนพายแพได้ยินคำว่าร้องเรียน สีหน้าก็ไม่ค่อยดีนัก
ทำงานในแหล่งท่องเที่ยว สิ่งที่กลัวที่สุดก็คือคนแบบนี้
คุณพูดเรื่องความปลอดภัยกับเขา เขากลับพูดเรื่องร้องเรียน
คุณพูดเรื่องกฎระเบียบกับเขา เขากลับพูดเรื่องรีวิวแย่ ๆ
คนพายแพลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
“เอาอย่างนี้แล้วกัน ผมลงไปช่วยหาให้”
“แต่งานนี้เสี่ยง คุณต้องจ่ายค่าเหนื่อยให้ผมสองร้อยหยวน”
พอนักท่องเที่ยวชายได้ยินก็เดือดทันที
“สองร้อย?”
“นี่คุณปล้นกันหรือไง!”
คนพายแพอธิบายว่า “ในหน้าที่ของผมไม่มีงานงมโทรศัพท์ให้นักท่องเที่ยว ผมลงไปก็เสี่ยงอันตรายเหมือนกัน คุณให้ค่าเหนื่อยผมบ้างก็สมเหตุสมผลแล้ว”
นักท่องเที่ยวชายขึ้นเสียงดังยิ่งกว่าเดิม
“นี่คือท่าทีการบริการของแหล่งท่องเที่ยวพวกคุณเหรอ?”
“โทรศัพท์ผมตกน้ำ คุณไม่ควรช่วยนักท่องเที่ยวแก้ปัญหาเหรอ?”
“ยังจะเรียกเงินอีก?”
“ผมจะแจ้งเรื่องคุณเรียกเก็บเงินมั่วซั่ว!”
หวังเหย่ทนฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว
“พอได้แล้วน่า”
นักท่องเที่ยวชายหันขวับมา
“แกเป็นใคร?”
หวังเหย่พิงเก้าอี้ไม้ไผ่ น้ำเสียงเรียบเฉย
“ประชาชนผู้หวังดี”
สวี่อันอันที่อยู่ข้าง ๆ เกือบหลุดหัวเราะ รีบยกมือปิดปากไว้
ซูชิงเหยียนหันมามองหวังเหย่ มุมปากกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่