ฉินเหยียนสูงหนึ่งเมตรเจ็ด สูงกว่าลวี่ซินหว่านถึงครึ่งศีรษะกว่า
บวกกับบุคลิกที่ผ่านสมรภูมิการค้ามาอย่างโชกโชน ในยามที่ยืนขึ้น พลังเงียบที่มองไม่เห็นก็กดดันจนลวี่ซินหว่านถอยหลังไปอีกหลายก้าวโดยไม่รู้ตัว!
ลวี่ซินหว่านมองสตรีที่แผ่กลิ่นอายกดดันเบื้องหน้า หัวใจสั่นสะท้าน
ผู้หญิงคนนี้ มีออร่าแข็งแกร่งเหลือเกิน!
แต่ที่ทำให้เธอตกตะลึงยิ่งกว่า คือเมื่อครู่คนผู้นี้บอกว่าเป็นแฟนของเจียงฟาน?
เป็นไปได้อย่างไร?
ส่วนชายหนุ่มนั้น เมื่อเห็นฉินเหยียน ก็ตาเป็นประกาย ตามด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความอิจฉา
ช่างเป็นหญิงงามที่โดดเด่น!
แม้ลวี่ซินหว่านจะหน้าตาดี แต่เมื่อเทียบกับผู้หญิงคนนี้ ก็เป็นเพียงดอกหญ้าข้างทางเท่านั้น!
สาวงามชั้นดีเช่นนี้ เป็นแฟนของไอ้หมอนี่งั้นหรือ?
มันเอาอะไรมาคู่ควร?
คำพูดของฉินเหยียนไม่เพียงทำให้พวกเขาตกใจ แม้แต่เจียงฟานยังเกือบสำลัก เขามองฉินเหยียนด้วยแววตาประหลาด
ฉินเหยียนไม่สนใจสายตาของเขา ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว จ้องมองลวี่ซินหว่านแล้วกล่าวว่า:
"ยังไง? ไม่ได้หรือ? หรือว่า เธอคิดว่าฉันไม่คู่ควรกับอาเฟิน?"
มุมปากของเจียงฟานกระตุกอีกครั้ง
อาเฟิน?
นี่มันฉายาอะไร?
อวตารอย่างนั้นรึ?
ลวี่ซินหว่านถูกฉินเหยียนกดดันจนหายใจไม่ออก ขยับเข้าไปใกล้ชายหนุ่มจึงหาความกล้าขึ้นมาได้บ้าง กล่าวว่า:
"เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!"
"ก็แค่ไอ้หนุ่มกระจอกอย่างเจียงฟาน เขามีอะไรดีที่เธอจะไปชอบ?"
ฉินเหยียนยิ้มมุมปาก หันหลังไปดึงเจียงฟานขึ้นมา แล้วคล้องแขนเขาไว้แนบชิด กล่าวว่า:
"ฉันว่าอาเฟินก็ยอดเยี่ยมออกนะ คู่ควรกับฉันเหลือเฟือ ฉันยังรู้สึกว่าฉันสูงเกินไปเสียอีก"
พูดพลาง เธอเหล่ชายหนุ่มข้างลวี่ซินหว่านอีกครั้ง:
"ส่วนเธอ ตาหามีแววไม่ เอาหยกไร้ค่ามาเป็นสมบัติ เข้าใจผิดว่าของล้ำค่าเป็นของไร้ประโยชน์ แล้วเทิดทูนของไร้ค่าไว้เป็นของรัก"
ชายหนุ่ม:"……"
เรื่องนี้มันเกี่ยวกับตนตรงไหน?
เขาเพิ่งจะอ้าปากจะกู้หน้าให้ตัวเอง ลวี่ซินหว่านก็ร้องเสียงแหลมขึ้นว่า: