ลวี่ซินหว่านเหมือนจะไม่ได้สังเกตเห็นเจียงฟาน เธอคล้องแขนชายหนุ่มแนบสนิทเดินเข้ามาในร้านพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานเลี่ยนว่า
"ที่รัก ฉันแค่พูดไปปากเปียกปากแฉะเมื่อคราวก่อน นึกไม่ถึงว่าคุณพาฉันมาจริง ๆ ด้วยนะ"
ข้าง ๆ กัน ชายหนุ่มหัวเราะร่วนแล้วว่า
"แน่นอน ตอนนี้คุณคือดวงใจดวงน้อยของผม เรื่องที่คุณเอ่ยปากผมต้องทำให้ได้อยู่แล้ว นับประสาอะไรกับแค่ร้านอาหาร แบรนด์ดังชื่องั้นหรือเปล่า อยากมาก็มาได้ทุกเมื่อแหละ"
ลวี่ซินหว่านฟังแล้วซาบซึ้งใจหนักหนา นางไม่สนใจว่าจะอยู่กลางฝูงชน ตรงเข้าจูบที่หน้าของชายหนุ่มทันที
"ที่รัก คุณดีกับฉันเหลือเกิน ให้รางวัลคุณด้วยหอมฟุ้ง ๆ สักที!"
ชายหนุ่มเองก็ได้รับการเติมเต็มความทะนงตนอย่างมหาศาล หัวเราะลั่นแล้วตบก้นลวี่ซินหว่านอย่างไม่แยแสสายตาผู้ใด จ้องมองปากแดงกระจ่างของนางด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
"แค่หอมเดียวเห็นจะไม่พอ ผมเปิดห้องไว้รอแล้ว รอทานข้าวเสร็จ…"
ลวี่ซินหว่านพลันหน้าแดงระเรื่อ
"น่ารังเกียจนัก รู้แหละว่ารังแกแต่ฉัน~"
เมื่อเห็นการกระทำที่ "ไร้ยางอาย" ของทั้งสอง แววตาของเจียงฟานก็เคร่งเครียดขึ้น
ผู้ชายคนนี้เป็นใคร?
หรือว่าจะเป็นแฟนใหม่ของนาง?
แต่มันก็ไม่สำคัญแล้ว ในเมื่อเลิกกันไปแล้ว เป็นใครก็ช่างเถอะ
ฝั่งตรงข้าม ฉินเหยียนกลับจับได้อย่างชัดเจนถึงความผิดแปลกที่แวบผ่านแววตาของเจียงฟาน จึงมองตามสายตาของเขาไป แล้วถามด้วยความสงสัย
"คุณรู้จักพวกเขาหรือ?"
เจียงฟานส่ายหน้าแล้วดึงสายตากลับมา
"ไม่รู้จัก"