วันต่อมา แสงสว่างจ้า
เมื่อเจียงฟานตื่นขึ้นอีกครั้ง ก็เป็นเวลาเก้าโมงเช้าแล้ว
แสงอาทิตย์ส่องผ่านม่านโปร่งบาง กระทบลงบนเตียง เกิดเป็นจุดแสงดวงเล็ก ๆ
เขาค่อย ๆ ลืมตา ภาพเหตุการณ์ร้อนแรงและบ้าคลั่งเมื่อคืนวนเวียนอยู่ในหัวราวกับฉายหนัง
ข้าง ๆ เขา ฉินเหยียนยังคงหลับใหล ขนตาเรียวยาวของนางกระพือเบา ๆ บนใบหน้ายังมีรอยแดงระเรื่อที่ยังไม่จางหาย เส้นผมยุ่งเหยิงกระจัดกระจายอยู่บนหมอน
พื้นข้างปลายเตียงยังมีเสื้อผ้าของทั้งสองกระจัดกระจาย
ใช่แล้ว เขาหลับนอนกับฉินเหยียน
เมื่อคืนเขาตั้งใจว่าจะหยุดแค่พอหอมปากหอมคอ
แต่ไม่คาดคิด จูบนั้นราวกับจุดชนวนระเบิด ไม่อาจยับยั้งได้อีก
เขาเป็นหนุ่มแน่นวัยคะนอง อีกทั้งยังฝึก "เคล็ดลับสร้างปั้นหยินหยาง" ทำให้ไวต่อเรื่องทางเพศเป็นพิเศษ
และในตอนนั้นฉินเหยียนก็ไม่ได้ต่อต้านมากนัก
ฟ้าคำรามล่อดินปะทุ อารมณ์ถึงจุดที่ธรรมชาติ เกินจะยั้งไหว เขาก็เลย...
มองดูฉินเหยียนที่ยังหลับสนิท เจียงฟานสมองว่างเปล่า หัวใจยิ่งซับซ้อน มีทั้งรู้สึกผิด หวั่นใจ และยังมีความระริกระรี้ที่ยากบรรยาย
เขาอดไม่ไหวยื่นมือออกไป อยากจะแตะแก้มฉินเหยียนเบา ๆ แต่ทันทีที่ปลายนิ้วใกล้จะสัมผัสนาง—
ขนตาของฉินเหยียนขยับเบา ๆ แล้วลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ
สี่ตาประสานกัน ชั่วขณะหนึ่ง ทั้งคู่ก็ตะลึงงัน
ใบหน้าฉินเหยียนแดงซ่านในพริบตา นางดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้าตนเองตามสัญชาตญาณ เผยแต่ดวงตาโตฉ่ำวาวคู่หนึ่ง มองเจียงฟานอย่างเขินอาย
"พี่เหยียน ตื่นแล้วหรือ... ผม..."
เจียงฟานมองฉินเหยียนที่จู่ ๆ ลืมตาขึ้น ก็เกิดเก้อเขินอยู่กับที่