เจียงฟานฟังเรื่องราวของเธอจบ ในใจก็อดถอนหายใจไม่ได้
เขาอ้าปาก แต่กลับพบว่าตัวเองไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้สักคำ
ซ่งปิงหรานเงยหน้าขึ้น มองเขาทั้งน้ำตานองหน้า:
"แล้วรู้ไหม ตอนนั้นพอเขารู้ว่าฉันจับความลับเขาได้ สิ่งแรกที่เขาทำคืออะไร"
"เขาไม่ได้คิดจะขอโทษ! หรือยอมรับผิด! แต่กลับถามฉันว่าแอบดูมือถือเขาทำไม!"
"แล้วก็ทะเลาะกับฉันยกใหญ่ ก่อนจะกระแทกประตูออกไป ไม่กลับบ้านมาสามวันเต็มแล้ว! ระหว่างนี้ไม่แม้แต่จะส่งข้อความมาสักข้อความเดียว"
เจียงฟานได้ยินถึงตรงนี้ คิ้วก็ขมวดแน่นกว่าเดิม
เขาเคยเห็นคนหน้าด้านมา แต่ไม่เคยเห็นใครหน้าด้านขนาดนี้มาก่อน
เป็นคนนอกใจแท้ ๆ แต่ถูกจับได้กลับไม่ขอโทษ ซ้ำยังตีตนเท่าใบพวน?
นี่มันเหตุผลอะไรกัน?
"พี่หราน เพื่อคนเลวแบบนี้ ไม่สมควรเสียน้ำตาให้เขาสักหยดเลยจริง ๆ"
ซ่งปิงหรานพยักหน้า สีหน้าผิดหวังน้อยใจและยังมีความไม่ยินยอมอยู่นิด ๆ:
"ฉันรู้ แต่...แต่มันห้ามไม่ได้จริง ๆ"
"ฉันแต่งงานกับเขามาหกปีแล้ว เขาจีบฉันตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ตลอดสี่ปีเขาเอาใจใส่ฉันดีมาก ตามใจทุกอย่าง ตอนนั้นฉันคิดว่าตัวเองเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลก"
"แต่ทำไม พอแต่งงานแล้วเขาถึงทำกับฉันแบบนี้ แล้วยังช่วงหลายปีมานี้เงินที่เขาใช้ลงทุนก่อสร้าง ส่วนใหญ่ฉันเป็นคนออก เขาอาศัยอะไร..."
คำพูดแรกที่ผุดในหัวเจียงฟานคือ: จะเพราะอะไรล่ะ ก็ต้องเป็นพวกพอลำเรือได้ก็ทิ้งพายน่ะสิ
แต่เขาไม่ได้พูดออกไป ได้แต่ตบหลังนางปลอบใจ:
"พี่หราน ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว ร้องไห้ไปก็ไม่มีประโยชน์ใช่ไหม"
"ตอนนี้ที่พี่ต้องคิดคือ จะเอายังไงต่อ"
ซ่งปิงหรานตอบโดยไม่ทันคิด:
"ฉันคิดดีแล้ว ฉันจะหย่ากับเขา!"