อีกด้านหนึ่ง หลังจากเจียงฟานออกจากบ้านซ่งปิงหราน เขาก็วิ่งพรวดเดียวออกไปนอกหมู่บ้านถึงได้หยุด
เมื่อนึกถึงแววตาของซ่งปิงหรานเมื่อครู่ หัวใจของเขาก็ยังเต้นรัว!
ไม่ใช่ว่าเขากลัวอีกฝ่ายจะทำอะไรตนจริงๆ
ตรงกันข้าม เขากลัวว่าตนเองจะควบคุมไม่อยู่ต่างหาก!
เขาไม่กล้าคิดว่าหากอยู่ต่ออีกสักพัก จะเกิดอะไรขึ้นระหว่างสองคน
แม้ซ่งปิงหรานจะแต่งงานแล้ว แต่ต้องยอมรับว่านางยังงดงามและมีเสน่ห์มาก ทว่าปัญหาคือเขาไม่ใช่โจโฉ และไม่ได้มีปณิธานต่อภรรยาผู้อื่น
"เจียงฟานเอ๋ยเจียงฟาน ในหัวเจ้าคิดอะไรเรื่อยเปื่อยนัก!"
"ผู้หญิงคนนั้นตอนนี้กำลังอยู่ในจุดที่อารมณ์ใกล้พังทลาย บางทีอาจแค่รู้สึกขอบคุณเจ้าก็ได้?"
เจียงฟานยกมือตบแก้มตัวเองแรงๆ แล้วสูดอากาศลึกๆ หลายครั้ง ในที่สุดก็ระงับความร้อนรุ่มในใจลงได้
จากนั้นเขาหันกลับไปมองทางบ้านซ่งปิงหราน แล้วก้าวเดินไปทางริมถนน
"เพี๊ยะ!"
แต่เขายังเดินออกไปได้ไม่กี่ก้าว จู่ๆ แสงไฟหน้ารถก็สาดตรงมาจากด้านหน้า
เจียงฟานยกมือขึ้นบังตาโดยไม่รู้ตัว กำลังจะแช่งว่า:
"บ้า..."
แต่พูดไม่ทันจบ กลับรู้สึกว่ารถคันนั้นดูคุ้นตา
จ้องดูดีๆ เขาก็อึ้งไป
เดี๋ยวสิ รถคันนั้นดูเหมือนบีเอ็มดับเบิลยูของฉินเหยียนเลย?
เขาจึงรีบสาวเท้าเข้าไปใกล้ มองผ่านกระจกรถ
คนในรถไม่ใช่ฉินเหยียนแล้วจะเป็นใคร?
"พี่เหยียน มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"
ฉินเหยียนนั่งนิ่งในรถ สีหน้าไม่แสดงอารมณ์: