เวลาผ่านไปจนถึงเวลาเลิกงานอย่างรวดเร็ว
หกโมงตรง เจียงฟานบอกลา อาจารย์ฉินเหยียน แล้วตรงไปที่โรงจอดรถใต้ดินตามเวลา
ลงลิฟต์มาก็เหมือนครั้งก่อน รถของซ่งปิงหรานจอดรออยู่ที่ทางออกลิฟต์แต่เนิ่น ๆ
เปิดประตูขึ้นรถ
“พี่หราน รอนานไหมครับ”
เจียงฟานนั่งลงที่เบาะผู้โดยสารอย่างเป็นธรรมชาติแล้วทักทาย
ซ่งปิงหรานส่ายหน้ากล่าว
“ไม่นาน พี่เพิ่งลงมาเหมือนกัน เสี่ยวเจียง พวกเราไปกันเลยดีไหม”
ว่าแล้วก็น่าแปลก ผู้หญิงคนนี้มีหลักการดี สมัยทำงานก็เรียกตำแหน่งตลอด พอเลิกงานถึงเปลี่ยนมาเรียกชื่อ
เจียงฟานยิ้มพยักหน้า
“ไปกันเลยครับ คราวนี้จะไปรักษาที่ไหนครับ”
ซ่งปิงหรานครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วพูด
“ไปที่บ้านพี่เหมือนเดิมก็แล้วกัน สะดวกดี”
เจียงฟานตะลึง
“ไปบ้านพี่อีก สามีพี่หรือว่า……”
ซ่งปิงหรานพยักหน้า
“อืม……”
จากนั้นเธอไม่พูดอะไรอีก ขับรถมุ่งหน้ากลับบ้านเงียบ ๆ ทั้งคนดูเหมือนอารมณ์ไม่ค่อยดี
เจียงฟานเห็นก็รู้สึกแปลก ๆ ที่จริงตั้งแต่ขึ้นรถมาก็สังเกตได้ว่าอารมณ์ผู้หญิงคนนี้ผิดปกติ
ยิ่งตอนนี้หางตาเขาเหลือบเห็น ขอบตาซ่งปิงหรานแดงก่ำเล็กน้อย เหมือนเพิ่งร้องไห้มา……
เจียงฟานขมวดคิ้วคิดในใจ เป็นอะไรไป เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า
แต่เขาเกรงใจเลยไม่ถาม
ไม่นานรถก็มาถึงหน้าบ้านซ่งปิงหราน
“เสี่ยวเจียง พี่ขอพักสักครู่ก่อน ขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าข้างบน แล้วเราค่อยเริ่มกัน”
ซ่งปิงหรานพูดพลางเดินขึ้นบันไดไป