ในบ้านหลังใหม่ เจียงฟานอยู่พักใหญ่ถึงครึ่งชั่วโมง จากนั้นจึงลุกขึ้นจากไป
เพิ่งเดินออกจากหมู่บ้านได้ไม่นาน ฉินเหยียนที่ไม่ตอบข้อความมาตลอดก็ตอบกลับมาในที่สุด
“เซ็นสัญญาแล้วเหรอ?”
เจียงฟานยิ้มน้อย ๆ แล้วโทรกลับทันที
“ใช่ครับพี่เหยียน เซ็นสัญญาเรียบร้อยแล้ว ต่อไปเราก็เป็นเพื่อนบ้านกันแล้วนะครับ”
ปลายสาย ฉินเหยียนไม่สนใจคำหยอกล้อของเขา ถามว่า
“แล้วนายคิดว่าจะย้ายบ้านเมื่อไหร่?”
เจียงฟานตอบว่า “พรุ่งนี้ก็วันเสาร์อาทิตย์แล้วนี่ครับ ผมว่าจะย้ายสองวันนี้แหละ”
ฉินเหยียนตอบโดยไม่ต้องคิด
“งั้นเดี๋ยวฉันไปช่วยนายขนของ”
เจียงฟานจุดบุหรี่อีกมวน กล่าว
“ไม่ต้องหรอกครับ ผมมีของไม่เยอะ คนเดียวพอ”
“จริงสิพี่เหยียน เรื่องนี้ต้องขอบคุณพี่มากเลยนะครับ เพื่อแสดงความขอบคุณ คืนนี้ผมเลี้ยงข้าวพี่ดีไหม?”
ปลายสาย ฉินเหยียนได้ยินว่าเจียงฟานจะเลี้ยงข้าว นิ่งไปสองวินาทีแล้วหัวเราะ
“ดีสิ ตอนนี้น้องฟานเป็นเศรษฐีร้อยล้านแล้ว พี่ต้องรีดไอ้แกะให้หนักหน่อยแล้วล่ะ นายเลือกที่เลยนะ เดี๋ยวหลังเลิกงานพี่ไปหา”
เจียงฟานหัวเราะลั่น ตอบว่าไม่มีปัญหา แล้ววางสายไป
ตอนนี้เพิ่งบ่ายสองโมง กว่าฉินเหยียนจะเลิกงานยังอีกหลายชั่วโมง เขาคิด ๆ แล้วก็เรียกแท็กซี่กลับห้องเช่าก่อน
พอล่วงเข้าใกล้ห้าโมงเย็น เจียงฟานถึงยอมลุกไปอาบน้ำแต่งตัว เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกไปข้างนอก
ในเมื่อเป็นการเลี้ยงข้าว ก็จะไปเลือกตามร้านข้างทางไม่ได้แน่ ยิ่งคนที่เชิญยังเป็นสาวงามเช่นนี้
คิดไปคิดมา จู่ ๆ ก็นึกถึงร้านอาหารตะวันตกร้านหนึ่งที่ซิงเยว่มักเล่าให้ฟังบ่อย ๆ