คำพูดของเจียงฟานทำให้ทางเดินทั้งเส้นเงียบกริบในพริบตา
หม่าเทียนเซิ่งเดิมทีกำลังจะหมุนตัวเดินจากไปแล้ว แต่พอได้ยินประโยคนี้ เท้าก็ชะงัก
เสียงนี้... ทำไมถึงฟังดูคุ้นหู?
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะเห็นหน้าคนพูดชัดๆ
กัวซิงกลับพุ่งตัวเข้าไปขวางหน้าหม่าเทียนเซิ่งก่อน พลางตวาดว่า
“บังอาจ! ไอ้หนู แกคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน? เถ้าแก่หม่าน่ะหรือจะให้แก...”
ทว่าคำพูดของเขายังไม่ทันจบ หม่าเทียนเซิ่งพอเห็นว่าคนพูดคือเจียงฟานก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
“คุณเจียง?”
ว่าแล้วเขาก็ผลักกัวซิงที่ขวางหน้าออกไปทันที แรงผลักเร็วจนแทบทำให้กัวซิงล้มคว่ำอีกรอบ
“เถ้าแก่หม่า นี่คุณ...”
กัวซิงถูกผลักจนเซถลา ใบหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง
พวก รปภ. และหวงเฟิงก็ยืนนิ่งงันอยู่กับที่
หม่าเทียนเซิ่งไม่สนใจพวกเขา รีบสาวเท้าไปถึงตรงหน้าเจียงฟาน พร้อมยื่นมือออกมาด้วยความดีใจ
“คุณเจียง มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
เจียงฟานยิ้มมุมปาก จับมือเขาตอบว่า
“ผมเองก็สงสัยเหมือนกัน เถ้าแก่หม่ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร...”
หม่าเทียนเซิ่งหัวเราะร่า
“คุณเจียง อย่างที่เห็นนี่แหละ เพราะว่าโรงแรมนี้ก็เป็นสมบัติของผมด้วย”
“สมบัติของคุณ?”
เจียงฟานอึ้งไป ก่อนจะเข้าใจในทันที
ก็จริง หม่าเทียนเซิ่งเป็นเจ้าพ่ออสังหาฯ มีธุรกิจเป็นของตัวเองก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
เพียงแต่เขาไม่เคยคิดว่า โรงแรมนานาชาติซินไห่วานที่โด่งดังไปทั่วเจียงเฉิง จะเป็นหนึ่งในนั้น
“มิน่าล่ะ”
เจียงฟานยิ้มพยักหน้า
ทว่าคนดูทั้งหลายกลับอึ้งไปตามๆ กัน เมื่อเห็นความสนิทสนมของทั้งสอง