กัวซิงทรุดฮวบอยู่กับกำแพงทางเดิน ปากมีฟองเลือดไหลทะลักไม่หยุด
เขาพยายามดิ้นรนลุกขึ้นยืน แต่ร่างกายแค่ขยับ ความเจ็บปวดรุนแรงก็พุ่งพล่านจากทั่วร่าง เจ็บจนเขาสูดลมหายใจเย็นเฮือก
ภาพนี้ทำเอาหญิงสาวหลิวเยว่ตกใจจนตัวแข็ง มือเดียวขว้างคนกระเด็นออกไป?
นี่มันพละกำลังอะไรกัน?
ซ่งปิงหรานเองก็ตกตะลึงไม่ต่างกัน
เธอไม่เคยคาดคิดว่าเจียงฟานจะลงมือทำร้ายคนเพื่อตนเอง
"เสี่ยวเจียง เธอ..."
เจียงฟานสีหน้าเย็นชาเอ่ยว่า
"พี่หราน ไอ้สารเลวแบบนี้ถ้าไม่สั่งสอนให้ดี มันก็ไม่มีวันรู้จักผิดชอบชั่วดีหรอก!"
พูดจบ เขาก็ก้าวไปตรงหน้ากัวซิงทีละก้าว เอื้อมมือจิกผมอีกฝ่าย
"กัวซิง ตอนนี้แกมีทางเดียวคือหย่ากับพี่หราน แล้วออกไปตัวเปล่า!"
"ไม่อย่างนั้น..."
เขาทุบกำปั้นใส่กำแพงด้านหลังกัวซิง
หมัดนี้เฉี่ยวหูกัวซิงผ่านไปโดยตรง เจาะผนังด้านหลังเป็นหลุมลึก
ร่างกัวซิงสั่นเทิ้ม ในดวงตาฉายแววหวาดกลัวขึ้นมาในที่สุด
เขาไม่เข้าใจว่าซ่งปิงหรานไปลากหมอนี่มาจากไหน ถึงได้ดุดันขนาดนี้!
แต่เขารู้ดีแก่ใจว่าถ้ายังขืนปากแข็งต่อไป หมอนี่ต้องเล่นงานเขาจนพิการแน่
"อย่า... อย่า..."
นาทีนี้เขาไม่กล้ารีรออีก รีบเอ่ยปากจะตกลง
"หยุดนะ! พวกคุณทำอะไรกัน?"
พอดีเวลานั้น รปภ.โรงแรมที่ลาดตระเวนผ่านมาเห็นเหตุการณ์เข้าพอดี
เขาถือกระบองยางวิ่งเร็วๆ เข้ามาพร้อมกับตะโกน
กัวซิงเห็นคนมา ก็เหมือนคนตกน้ำได้เกาะฟางช่วยชีวิต เอ่ยปากตะโกนลั่น
"ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!"
"หมอนี่จะฆ่าผม!"
รปภ.ได้ยินคำว่า "ฆ่าคน" ก็ตกใจโดยไม่รู้ตัวถึงกับหยุดฝีเท้า ก่อนจะรีบคว้าวิทยุเรียกกำลังเสริม แล้วยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร ยกกระบองยางตะคอก