ได้ยินคำถาม เจียงฟานเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เล่าเหตุการณ์คร่าว ๆ ให้ฟัง
ฉินเหยียนฟังจบ ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง
“จริงเหรอ”
“ผัวหัวหน้าซ่งฉันเคยเจอครั้งนึง ตอนนั้นกินเลี้ยงบริษัทเสร็จเขายังขับรถมารับหัวหน้าซ่งกลับบ้านเองเลย ถึงหน้าตาจะไม่หล่อเหลา แต่ท่าทางก็ดูอารมณ์ดีออก”
“นี่เขาถึงกับ...”
เจียงฟานส่ายหน้า
“คนเราดูแต่ภายนอกไม่ได้หรอกนะ ยิ่งพวกที่ดูซื่อ ๆ ยิ่งคาดเดาไม่ได้ว่าจิตใจร้ายกาจแค่ไหน”
ฉินเหยียนพยักหน้า
“อืม พูดมีเหตุผล”
แล้วเธอก็มองเจียงฟานอย่างมีนัย
“เพราะงั้นดูคนอย่าหลงเชื่อแค่เปลือกนอกล่ะ”
เจียงฟานมุมปากกระตุก นึกในใจว่ามันเกี่ยวอะไรกับตน
เลยกระแอมเบา ๆ แล้วรีบเปลี่ยนเรื่อง
“ว่าแต่ จริง ๆ ผมรู้เรื่องผัวเขานอกใจมานานแล้วนะ”
ฉินเหยียนขมวดคิ้ว “รู้แล้วเหรอ รู้ได้ไง”
เจียงฟานจึงเล่าเหตุการณ์ที่ไปซื้อเสื้อผ้าที่ห้างกับซ่งปิงหราน แล้วเจอผัวเธอกับหญิงอื่นอีกครั้ง แล้วก็หยิบมือถือออกมา
“ดูนี่ นี่รูปที่ถ่ายไว้ตอนนั้น”
ฉินเหยียนชะโงกเข้าไปดูแล้วคิ้วขมวดทันที
“ใช่เขาจริง ๆ ด้วย”
เจียงฟานเก็บมือถือแล้วพูด
“จริง ๆ ตอนนั้นผมก็ไม่กล้าฟันธง หลัง ๆ ยังถามหยั่งเชิงหร... เอ่อ หัวหน้าซ่งอยู่เลย ไม่คิดว่าจะถูกจับได้เร็วขนาดนี้”
ฉินเหยียนแววตาฉายแววรังเกียจ
“ผู้ชายพวกนี้ กินในชามยังมองในหม้อ น่าสะอิดสะเอียนจริง”
พูดจบ จู่ ๆ เธอก็มองเจียงฟาน
“อ้อ ว่าแล้วทำไมวันนั้นจู่ ๆ จะถ่ายรูปให้ฉัน ที่แท้ก็แอบถ่ายพวกนั้นนี่เอง”