ผู้ฝึกยุทธ?
เจียงฟานอึ้งไปชั่วขณะกับคำพูดไร้สาระของเขา
นี่เป็นศัพท์ใหม่อะไรอีก?
เขาดึงกระบี่แขนเสื้อออกมาแล้วจ่อเข้าที่ลำคอของอีกฝ่ายพลางพูดเสียงเย็นว่า
“ข้าไม่รู้ว่าท่านพูดอะไร เฒ่าเอ๋ย ข้าถามหน่อย จะตายหรือจะอยู่?”
หลังถูกดึงกระบี่ออก หลังมือของว่านชังก็มีเลือดพุ่งออกมาราวกับน้ำพุ
แต่เขาไม่กล้าร้องครวญครางเลยแม้แต่น้อย เสียงสั่นเอ่ยว่า
“ท่านผู้ฝึกยุทธ ข้าอยากอยู่ ข้าอยากอยู่!”
“ขอร้องท่านโปรดปล่อยข้าไปเถิด! เป็นข้าเองที่ตาถั่วหามียอดคนไม่รู้จัก ขอท่านไว้ชีวิตสุนัขอย่างข้าด้วย!”
ตอนนี้ว่านชังยังมีท่าทางของปรมาจารย์มวยซิงอี้หลงเหลืออยู่ตรงไหน?
เขาคุกเข่าบนพื้น กระแทกหน้าผากจนเกิดเสียงดังปังปัง เลือดผสมกับเศษแก้วที่แตกละเอียดปนเปื้อนทั่วใบหน้า สภาพอนาถถึงเหลือเกิน
“ดีมาก”
เจียงฟานหดกระบี่แขนเสื้อกลับ แล้วเตะเขาจนล้มลงกับพื้น
“เจ้าจ้าวจินหู่ใช้เงินเท่าไหร่จ้างให้เจ้ามาฆ่าข้า?”
ว่านชังเอามือปิดฝ่ามือที่เลือดออกจนมองไม่เห็นเนื้อ แผ่วเบาตอบว่า
“ห้า… ห้าล้าน”
แล้วจึงรีบยื่นเช็คเปื้อนเลือดนั้นให้เจียงฟาน
เจียงฟานรับมาดู แล้วหัวเราะเย็น
“ห้าล้าน นึกว่าในสายตาจ้าวจินหู่ข้าจะมีมูลค่ามากโม้ เห็นจะนับถือข้าขนาดนี้ ข้าก็จะรับเงินนี้ไว้”
“เจ้าชะลอชีวิตต่อไปอีกสักพักก่อนเถอะ! รอจัดการเขาแล้ว ค่อยมาคุยกับเจ้าถึงเรื่องที่เหลือ”
พูดจบ เจียงฟานก็หันหน้าไปทางจ้าวจินหู่ที่ซ่อนตัวจนแขนขาสั่นอยู่ในมุม
“คุณจ้าว คนที่ท่านง้างมามันใช้ไม่ได้แล้ว ถัดจากนี้ก็ถึงเวลาคิดบัญชีทั้งหมดระหว่างเราแล้วกระมัง?”
แล้วเขาก็ถือกระบี่แขนเสื้อเปื้อนเลือด เดินไปหาทีละก้าว ๆ