แต่ไม่ทันที่เจียงฟานจะดีใจ หมัดอันหนักหน่วงเต็มแรงของว่านชังก็มาถึงกลางหน้า!
“ไอ้หนู ไปตายซะ!”
ครั้งนี้ ว่านชังใส่แรงไม่ยั้ง เห็นได้ชัดว่าตั้งใจจะน็อกเขาด้วยหมัดเดียว!
เจียงฟานรีบโต้ตอบทันที เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย
แค่สามเซนติเมตร!
หมัดนั้นหวือผ่านข้างหูไปอย่างรวดเร็ว แรงลมหมัดกรีดใบหน้าจนแสบร้อน!
“หา?!”
ว่านชังรูม่านตาหดตัว ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ!
หมัดนี้เขาเล็งไปที่กลางหน้าอีกฝ่ายชัด ๆ จะพลาดได้ยังไง?!
แต่ไม่ทันที่เขาจะได้สติ เจียงฟานก็เคลื่อนไหวแล้ว!
อาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายสตินแตก เจียงฟานก็ปล่อยหมัดฮุกเข้าที่หัวไหล่ทันที
“ตึง!”
ว่านชังรู้สึกถึงแรงมหาศาลที่จู่โจม เขาถูกหมัดของเจียงฟานซัดถอยไปไกลกว่าสิบก้าว!
แผ่นหลังทั้งแผ่นกระแทกเข้ากับกำแพงด้านหลัง ถึงได้หยุดอย่างฝืน ๆ ผนังด้านหลังถูกแรงสะเทือนจนเกิดรอยร้าวมากมาย!
จากนั้นตรงซี่โครงใต้รักแร้ก็เกิดความเจ็บปวดรุนแรงเหมือนใจจะขาด!
“เป็นแบบนี้ได้ไง!”
ว่านชังตกใจจนสีหน้าเปลี่ยน
ยังไม่ทันที่เขาจะเข้าใจว่าเจียงฟานทำได้ยังไง เจียงฟานก็รุกเข้าไปตัวติดอีกครั้ง
คราวนี้ถึงตาเจียงฟานบ้างที่ปล่อยหมัดใส่ตัวเขาเป็นชุดเหมือนลูกปืนกล!
เขาไปด้วยด่าไปด้วย:
“ไอ้แก่ ตอนนี้ซัดสะใจยัง?”
“ทีนี้ถึงตาฉันแล้ว!”
เขาชกต่อยหมัดไม่หยุด หมัดต่อหมัดไม่ปรานี!
ว่านชังที่สูญเสียความได้เปรียบด้านความเร็วก็ถูกตีจนถอยร่นร้องครวญครางไม่หยุด
เจียงฟานไม่แม้แต่จะใช้หมัดเจ็ดพิษ ก็กดดันได้อย่างง่ายดาย!
ชั่วขณะหนึ่ง การรุกกับการรับสลับด้านกัน!
และในตอนนี้ จ้าวจินหู่ที่หลบอยู่ที่มุมห้องก็ตะลึงงันไปแล้ว
เขามองตาค้างว่าเมื่อครู่ยังสง่าผ่าเผย อาจารย์ว่านที่ไม่มีใครเทียบได้ ตอนนี้กลับเป็นเหมือนไก่อ่อนที่รอเชือด โดนเจียงฟานกดเข้ามุมกำแพงอัดถูไถอย่างบ้าคลั่ง!