“แก... แกมันรังแกกันเกินไปแล้วนะ!”
ดวงตาของจ้าวจินหู่ฉายแววอาฆาตแค้น เพิ่งจะอ้าปากด่าก็ดันไปสบเข้ากับดวงตาที่เย็นเยือกราวกับน้ำแข็งของเจียงฟานเสียก่อน คำด่าที่เกือบหลุดจากปากเลยต้องกลืนกลับลงคอไปอย่างฝืนทน
“ทำไม? ไม่ยอมหรือไง?”
กระบี่แขนสั้นในมือของเจียงฟานแตะเบา ๆ ตรงบริเวณเส้นเลือดใหญ่ที่ต้นขาของเขาพลางเอ่ยว่า
“ดูท่าทางแกคงอยากจะกลายเป็นศพตั้งแต่ตอนนี้แล้วล่ะสิ”
“ข้ายอม! ข้ายอมแล้ว!”
จ้าวจินหู่ขี้ขลาดขึ้นมาทันที หวาดกลัวจนแทบจะเสียสติ พยักหน้าอย่างบ้าคลั่ง
“ขอแค่ไว้ชีวิตข้า จะให้ข้าทำอะไรก็ยอมทั้งนั้น!”
“แบบนี้ค่อยสมควรหน่อย”
เจียงฟานพยักหน้าด้วยความพอใจแล้วลุกขึ้นยืน
ทันใดนั้นเอง ประตูห้องส่วนตัวก็ถูกใครบางคนพังเข้ามาจากด้านนอก!
“พี่น้อง พวกเรามาแล้ว! นายไม่เป็นไร... ใช่ไหม?”
จากนั้นก็เห็นเติ้งเฉียงกับกลุ่มคนมือถือขวานดับเพลิงวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความร้อนรน!
แม้กระทั่งเจิ้งตงเฟิงก็ยังปะปนอยู่ในกลุ่มคนด้วยท่าทางเคร่งเครียด
แต่เมื่อพวกเขาเห็นสภาพภายในห้อง ทุกคนก็ตกตะลึงจนชะงักค้างอยู่กับที่
ขวานดับเพลิงในมือของเติ้งเฉียงเกือบจะร่วงหล่นลงพื้น
ส่วนเจิ้งตงเฟิง รูม่านตาก็หดตัวฉับพลันเช่นกัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
ในห้องส่วนตัวนั้น...
ว่านชังคุกเข่าอยู่บนพื้น ฝ่ามือถูกกระบี่แขนสั้นแทงทะลุ เลือดไหลนองไปทั่วพื้น ร่างกายกำลังสั่นเทิ้มพลางก้มหัวร้องขอชีวิต
จ้าวจินหู่หมดสภาพพิงอยู่ที่มุมห้อง เอ็นที่ข้อมือทั้งสองข้างถูกตัดขาด เข่าขวายังมีเลือดไหลทะลักออกมาไม่หยุด ทั้งคนขดตัวงออยู่บนพื้นราวกับหมาที่ใกล้ตาย แทบจะสลบคาที่