ซูชิงหว่านกำสายสะพายกระเป๋าแน่น เงยหน้าขึ้นสบเข้ากับดวงตาสีเทาเข้มของชายหนุ่ม
ฟ้าสางเต็มที่แล้ว ไก่รอบข้างเริ่มขัน เสียงดังแข่งกันไม่ขาดสาย
ความอดทนของชายหนุ่มขาดผึง «ถ้าไม่อยากอยู่ก็รีบไปเสียสิ»
จู่ ๆ เขาก็ขยับเข้ามาใกล้เธอ น้ำเสียงเย็นเยียบชวนหวาดหวั่น «ช่วงนี้ในหมู่บ้านมีสัตว์ป่าออกมาเพ่นพ่านบ่อย ๆ เธอระวังตัวไว้ให้ดี»
ซูชิงหว่านสะดุ้งเฮือก มองไปรอบ ๆ อย่างเงียบเชียบ ผู้คนมีอยู่ประปราย บรรยากาศชวนให้หวาดกลัวอยู่ไม่น้อยจริง ๆ
ลู่ฉือเหยี่ยค่อย ๆ หันหลัง ทำทีว่าจะเดินเข้าบ้าน
«เดี๋ยวก่อน!» ซูเนี่ยนเนี่ยนร้อนใจจนคว้าชายเสื้อเชิ้ตของเขาไว้
ลู่ฉือเหยี่ยหันขวับกลับมา ก็เห็นมือขาวนุ่มของเธอกำเสื้อเขาไว้แน่น ราวกับกำผิวหนังของเขาอยู่
ร่างกายของเขาพลันร้อนรุ่มขึ้นมาเล็กน้อย
«คุณให้ฉันเข้าไปล้างตัวหน่อยได้ไหม?»
ชายหนุ่มกวาดตามองซูชิงหว่านตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้ง
ผู้หญิงย่อมรักความสะอาดและรักสวยรักงาม แต่ตอนนี้เธอมอมแมมไปทั้งตัว
อากาศร้อนอบอ้าวอย่างนี้ ทั้งคันทั้งไม่สบายตัว เหนียวเหนอะหนะไปหมด
เขาทำหน้าเรียบเฉย ราวกับไม่ใส่ใจอะไรเลย
«เข้ามาสิ»
ซูชิงหว่านปล่อยมือจากเสื้อเขาทันที เมื่อแรงดึงรั้งหายไป เขากลับรู้สึกว่างเปล่าอย่างประหลาด ก่อนจะก้มมองเท้าของเธออีกครั้ง
เธอสวมรองเท้าแตะพลาสติก เผยให้เห็นปลายเท้าขาวนุ่ม
ซูชิงหว่านเดินตามหลังเขาไปติด ๆ
ภายในบ้านตกแต่งเรียบง่าย พอเข้าประตูก็เป็นลานกลางบ้าน มีโอ่งเคลือบสองใบตั้งอยู่ แต่มีน้ำอยู่ไม่ถึงครึ่ง
บนกำแพงมีดอกไม้ปลูกไว้หลายกระถาง ทั้งดอกบานเช้าและดอกซานชี หนึ่งในนั้นเป็นดอกสีเหลืองที่กำลังบานสะพรั่ง เห็นได้ว่าคนบ้านนี้ใส่ใจรายละเอียดไม่น้อย
ทั้งลานบ้านและห้องโถงใหญ่สะอาดเรียบร้อยทุกซอกทุกมุม ไม่มีเศษขยะสักชิ้น
ประตูและหน้าต่างชั้นสองปิดสนิท ดูเหมือนไม่มีคนอยู่
«รอตรงนี้นะ ฉันจะไปหาบน้ำกลับมาก่อน»
ซูเนี่ยนเนี่ยนยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วพยักหน้า
ลู่ฉือเหยี่ยเปิดประตูห้องโถงใหญ่ให้กว้างขึ้น ก่อนเดินเข้าไปในห้องทางขวามือ
«แม่ ผมจะไปหาบน้ำ เธออยากอาบน้ำ แม่ช่วยอยู่คุยเป็นเพื่อนเธอก่อนนะ»
«ดูเธอเกร็ง ๆ แม่หาเรื่องซุบซิบมาเล่าให้ฟังหน่อย»
จางชุนฮวายิ้ม «รู้แล้ว รีบไปเถอะ»
ลู่ฉือเหยี่ยเดินออกมา เห็นซูชิงหว่านยืนพิงข้างประตูห้องโถงใหญ่ ท่าทางก้มหน้าก้มตาเชื่อฟังของเธอทำให้ไฟโทสะไร้ที่มาพลุ่งขึ้นในใจเขา
ใครกันที่ทำลายความห้าวหาญในวัยสาวของเธอจนหมดสิ้น?
«แม่ฉันมีเรื่องอยากคุยกับเธอ เข้าไปคุยเป็นเพื่อนแม่หน่อย แม่จะได้ไม่กลัว»
พอรู้ว่าจะได้เข้าไปนั่งคุยกับแม่ของเขา เส้นประสาทที่ขึงตึงของซูชิงหว่านก็คลายลงทันที
ขอเพียงได้ช่วยอะไรพวกเขาสักอย่าง วันนี้เธอก็จะไม่รู้สึกว่าติดค้างบุญคุณมากเกินไป
«ได้ ฉันเข้าใจแล้ว»
เธอหันตัวก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป
ลู่ฉือเหยี่ยมองแผ่นหลังของเธอ สายตาหยุดอยู่ตรงรอยแดงจาง ๆ ที่กางเกงด้านหลัง
เขารีบเบือนสายตาหนี
เขาหิ้วถังไม้สองใบเดินไปยังบ่อน้ำริมหมู่บ้าน ใช้หัวคานผูกเชือกถังไว้ ก่อนหย่อนถังลงไปอย่างแรง
ถังจมลงไปในน้ำ เขาก็เอื้อมมือดึงขึ้นมาได้ในคราวเดียว
กล้ามเนื้อบนแขนเกร็งและคลายอย่างเป็นจังหวะ ไม่นานนักถังทั้งสองใบก็เต็มไปด้วยน้ำ
เขาเดินฉับ ๆ เลี้ยวเข้าไปในบ้านของป้า
«ป้า ป้า…»
เขาตะโกนเรียกเสียงดัง
ป้าเดินออกมาจากห้องครัวอย่างไม่รีบร้อน ใช้มือปัดผ้ากันเปื้อนตรงหน้า «อ้าว มีอะไรหรือ? เช้าขนาดนี้ ไม่ต้องห่วงมื้อเที่ยงของแม่เธอนะ เดี๋ยวฉันเอาไปให้เอง»
«ป้าครับ» เขาลดเสียงลง «ไม่ใช่เรื่องนั้น»
ป้ามองเขาอย่างสงสัย «ถ้าไม่ใช่เรื่องนั้น แล้วเรื่องอะไรล่ะ?»
ลู่ฉือเหยี่ยกระดากอายเล็กน้อย ยกมือเกาศีรษะ
«คือว่า…ป้ามีกระดาษชำระอยู่ที่บ้านไหมครับ?»
ป้าถอยหลังไปสองก้าวทันที มองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างพินิจ
«ผู้ชายตัวโต ๆ อย่างเธอจะเอากระดาษชำระไปทำอะไร?»
ลู่ฉือเหยี่ยตอบตามตรง «มีผู้หญิงมาพักที่บ้านครับ ประจำเดือนมา ผมเลยมาขอจากป้าสักหน่อย ไว้ผมเลิกงานวันนี้แล้วจะซื้อให้เธอ»
«ป้ามีไหมครับ? ขอผมไปใช้แก้ขัดก่อน»
ป้าเริ่มสนใจเรื่องซุบซิบขึ้นมาทันที
เธอเอ่ยถามเสียงดัง «ผู้หญิงที่ไหนกัน? ก่อนหน้านี้ทำไมไม่เคยได้ยินพูดถึงเลย?»
«มีหวังไหม?»
ลู่ฉือเหยี่ยนึกขำ
«ป้าครับ เธอยังไม่รู้จักผมเลยด้วยซ้ำ»
«รีบหน่อยเถอะครับ แม่รอให้ผมกลับไปทำอาหารเช้าอยู่»
ป้าเดินเข้าไปในบ้าน หยิบกระดาษชำระปึกหนึ่งออกมายื่นให้เขา «บอกให้เธอพับให้เรียบร้อยก่อนใช้ด้วยนะ»
จากนั้นก็ลดเสียงลง «อ่อนโยนกับเขาหน่อย อย่าทำหน้าบึ้งตึงอยู่ทุกวัน เด็กบ้านอื่นเขาได้หมั้นหมายกันไปหมดแล้ว แต่งานแต่งของเธอยังไม่มีวี่แววเลย»
ลู่ฉือเหยี่ยรับมาอย่างพอใจ «ได้ครับป้า ผมรู้ว่าควรทำยังไง»
ภายในบ้าน
จางชุนฮวามองเด็กสาวที่เปื้อนโคลนไปทั้งตัวตรงหน้าด้วยสีหน้าเมตตา แววเอ็นดูในดวงตาแทบปิดไม่มิด
«หนู…หนูมาจากไหนจ๊ะ?»
ซูชิงหว่านกลัวว่าถ้าบอกว่าบ้านอยู่หมู่บ้านหนิววาน พวกเขาอาจฝากคนไปส่งเธอกลับ
ถ้าอย่างนั้น การหลบหนีเมื่อคืนก็สูญเปล่าน่ะสิ?
«ฉัน…ฉันมาจากที่ไกลมากค่ะ แม่ไม่อยู่แล้ว ลุงที่บ้านอยากแย่งบ้านดินของฉัน แถมยังไล่ฉันออกจากบ้าน»
«ฉันไม่มีที่ไป เดิมทีตั้งใจจะเดินเข้าเมืองไปหางานทำ แต่ไม่คิดเลยว่า…ไม่คิดเลยว่าฝนจะตกหนักกลางดึก ฉันเปียกฝนจนหมดแรง เลยเผลอหลับอยู่หน้าบ้านพวกคุณค่ะ»
เมื่อนึกถึงเรื่องที่ตัวเองเผชิญมา ขอบตาของซูชิงหว่านก็แดงก่ำ ทั้งที่ความจริงแล้วเรื่องราวของเธอน่าเศร้ายิ่งกว่านั้น
จางชุนฮวารู้สึกสะเทือนใจตามไปด้วย
เด็กสาวคนนี้หน้าตาสะสวยจริง ๆ
ถ้าเธอยอมอยู่ต่อ แล้วแต่งกับลูกชายของนางจะดีแค่ไหนนะ
แต่เด็กสาวย่อมขี้อาย นางจะใจร้อนจนทำให้เธอตกใจหนีไปไม่ได้
«ไม่ต้องกลัวนะ บ้านฉันกว้างขวาง ปกติอยู่บ้านคนเดียว»
«ขาฉันนี่นะ หลายวันก่อนขึ้นเขาแล้วพลาดหกล้ม ลูกชายฉันบอกว่าจะหาคนมาช่วยดูแลพอดี หนูมาอยู่บ้านฉันเถอะ อยู่เป็นเพื่อนกันก่อน พอขาฉันหายแล้ว ฉันจะให้ลูกชายพาหนูเข้าเมืองไปหางาน ดีไหมจ๊ะ?»
ซูชิงหว่านจ้องมองหญิงวัยกลางคนตรงหน้า
นางดูใจดี มีดวงตากลมโตสองชั้นที่สวยมาก
ในหัวของเธอพลันมีภาพชายคนนั้นเมื่อครู่ผุดขึ้นมา เขาก็มีดวงตาสวยแบบนี้เหมือนกัน
แต่ว่า…เธอกลัวว่าถ้าคุณป้าตกลงแล้ว ผู้ชายคนนั้นจะยอมไหม?
เขาดูดุมาก จะไม่เห็นด้วยหรือเปล่า?
«คุณป้าคะ ฉัน…»
«แม่ ผมกลับมาแล้ว» เสียงของลู่ฉือเหยี่ยที่เข้ามาในบ้านขัดจังหวะเธอ
«กลับมาแล้วก็รีบไปทำอาหารเช้าสิ ดูท่าเธอคงหิวแย่แล้ว»
ลู่ฉือเหยี่ยเข้าไปในครัว ใช้ถังสเตนเลสใบหนึ่งตักน้ำร้อนจนเต็ม แล้วเติมน้ำเย็นลงไปอีกเล็กน้อย ก่อนจะเอามือจุ่มลงไปลองอุณหภูมิ
จากนั้นจึงเลี้ยวเข้าไปในห้องของจางชุนฮวา
เขามองซูชิงหว่านแล้วพูดกับเธอ
«ตามฉันออกมา»
ซูชิงหว่านไม่กล้าขัด จึงจำต้องเดินตามออกไป
เขาเดินนำหน้า พาซูชิงหว่านไปยังห้องอาบน้ำ ข้างในเตรียมน้ำร้อนไว้เต็มถังแล้ว บนชั้นวางมีกระดาษชำระอยู่เล็กน้อย
เขาจ้องหน้าเธออยู่ครู่หนึ่ง ลังเลเล็กน้อยก่อนจะพูดว่า «กระดาษนั่น…เธอน่าจะต้องใช้»