ซูเสี่ยวเสี่ยวเหลือบมองอย่างรวดเร็ว พร้อมกับจดจำทุกอย่างไว้ในใจ
กฎข้อที่หนึ่ง ต้องเลือกพระสนมองค์หนึ่งมาเฝ้าเตียง?
เฮ่อ~
เรื่องนี้ปฏิเสธไม่ได้จริงๆ งั้นหรือ?
พอคิดถึงตัวเองต้องนอนกับผีประหลาด ต่อให้ตัวเองเป็นผู้หญิง ลองนึกภาพดูก็...งดงามเกินไปเหลือเกิน
กฎข้อที่สองบอกว่าให้ไปตำหนักฉือหนิงเพื่อสร้างความสัมพันธ์กับพระพันปี แต่จำได้ว่า...พระพันปีประทับอยู่ที่ตำหนักโซวคัง เห็นได้ชัดว่ากฎข้อนี้มีกับดัก
กฎข้อที่สามดูดีๆ แล้ว จริงๆ แล้วขัดแย้งกับกฎข้ออื่นอยู่เล็กน้อย
ในฐานะบล็อกเกอร์คอมเมนต์เรื่องย้อนยุคของเรื่องเจินหวน ขึ้นหนึ่งค่ำและวันเพ็ญล้วนเป็นวันที่ฮองเฮาได้เฝ้าเตียง ดังนั้น...กฎข้อนี้ก็มีกับดักเหมือนกัน
ส่วนกฎข้ออื่นๆ ล้วนมีความคลุมเครือซ่อนอยู่
ผู้คนจากประเทศอื่นๆ ที่อยู่ในห้องถ่ายทอดสดของประเทศมังกร พยายามมองเห็นกฎที่ซูเสี่ยวเสี่ยวถืออยู่ในมือผ่านการถ่ายทอดสด
[น่ารำคาญเหลือเกิน กฎเขียนไว้ว่าอะไรกันแน่ ทำไมเราถึงมองไม่เห็นเลย นางอ่านกฎดีๆ แล้วหรือยัง?]
[จำกฎการเอาชีวิตรอดได้เร็วขนาดนี้เลยหรือ? ผู้ถูกเลือกของประเทศมังกรคนนี้เจ้าเล่ห์มาก]
[คนประเทศขาไก่น่ารังเกียจนัก พยายามจะใช้กฎมาหลอกผู้ถูกเลือกของประเทศเราอีก ชาวเน็ตประเทศมังกร ใครอยู่ในห้องถ่ายทอดสดของผู้ถูกเลือกประเทศขาไก่บ้าง เราไปจับตาดูห้องถ่ายทอดสดของประเทศขาไก่กัน]
ในไม่ช้าชาวเน็ตของสองประเทศก็เริ่มทะเลาะกัน
ประเทศมังกรอาศัยจำนวนคนที่มากกว่า นักเลงคีย์บอร์ดบุกเข้าไปในห้องถ่ายทอดสดของประเทศขาไก่อย่างรวดเร็ว
หลินอี้ฟานคือคนที่ถูกผู้ถูกเลือกจากประเทศขาไก่ ประเทศกิมจิ และประเทศดาวสวยหาช่องโหว่ของกฎมาหลอกจนตาย
กับดักแบบเดียวกัน พวกเขาจะยอมให้เกิดขึ้นอีกครั้งไม่ได้
ต่อให้ไม่รู้ว่าซูเสี่ยวเสี่ยวจะสามารถพาพวกเขาประเทศมังกรมีชีวิตรอดต่อไปได้หรือไม่
พวกเขาก็ต้องปกป้องแนวป้องกันสุดท้ายในโลกความเป็นจริงให้กับซูเสี่ยวเสี่ยวที่ต่อสู้เพื่อประเทศในด่านประหลาด
[วางใจได้ ข้างนอกมีพวกเราอยู่ ซูเสี่ยวเสี่ยว...จงกล้าหาญใช้ชีวิตอยู่ในโลกประหลาดต่อไป]
คนทั้งประเทศมังกรพลุ่งพล่านขึ้นมาในชั่วขณะ
ต่างพากันอาสาไปยังห้องถ่ายทอดสดของประเทศต่างๆ เพื่อแฝงตัวเป็นสายลับ
พยายามหาข้อมูลกฎบางอย่างของด่านประหลาดจากผู้ถูกเลือกของประเทศอื่นๆ
ในไม่ช้า คนประเทศมังกรที่แฝงตัวอยู่ในห้องถ่ายทอดสดของผู้ถูกเลือกประเทศกิมจิก็พบปัญหา
"ท่านผู้อำนวยการ ไม่ดีแล้ว!"
หยานชิงซานเพิ่งจะนั่งลงและจิบชาไปหนึ่งอึก ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออก
"มีคนที่แฝงตัวอยู่ที่ประเทศกิมจิพบว่า ผู้ถูกเลือกของประเทศกิมจิกับผู้ถูกเลือกของเราอยู่ในพื้นที่ด่านเดียวกัน และ...ผู้ถูกเลือกของประเทศกิมจิติดอยู่กับซูเผยเซิ่ง กำลังจะเข้าไปในตำหนักหยางซิน"
"ผมกังวลว่า ผู้ถูกเลือกของประเทศกิมจิจะเหมือนกับครั้งที่แล้วที่หลอกหลินอี้ฟาน ใช้กฎมาหลอกผู้ถูกเลือกของเรา"
มือที่ถือแก้วชาของหยานชิงซานสั่นเล็กน้อย
รีบเปิดคอมพิวเตอร์แสงสลับไปที่ห้องถ่ายทอดสดของประเทศกิมจิ
ผู้ถูกเลือกของประเทศกิมจิ พักจีอู รับข้อความที่สำนักสืบสวนเรื่องประหลาดของประเทศกิมจิส่งมา สายตาของเขาแวววาวไปด้วยแผนร้าย
เงยหน้ามองป้ายตำหนักหยางซินที่อยู่เหนือหัว
เขาเพิ่งจะอ่านกฎการเอาชีวิตรอดของตำหนักหยางซินจบ กฎข้อที่หนึ่งบอกว่า ในฐานะหัวหน้าขันทีผู้จงรักภักดีที่สุดของฮ่องเต้ เมื่อจำเป็นต้องเตือนให้ฮ่องเต้โปรดปรานพระสนมในวังหลัง รวมถึงไปตำหนักฉือหนิงเพื่อทดแทนคุณพระพันปี
แต่เมื่อครู่ประเทศของเขาส่งข่าวมา เขากับผู้ถูกเลือกของประเทศมังกรจับคู่อยู่ในพื้นที่ด่านเดียวกัน
ผู้ถูกเลือกของประเทศมังกรยังดวงดีเหลือเชื่อ ได้ผูกติดกับตำแหน่งฮ่องเต้อีกต่างหาก
เขาพักจีอู ยังไงก็เป็นดาวไอดอลนับหมื่นของประเทศกิมจิ ต่อให้ในประเทศมังกร เขาก็มีแฟนคลับที่หลงใหลในเสน่ห์ของเขาอยู่ไม่น้อย
พักจีอูมั่นใจในใบหน้าของตัวเองเป็นอย่างมาก ขอแค่เข้าไป ใช้เสน่ห์เพียงเล็กน้อย ก็ต้องทำให้ผู้ถูกเลือกของประเทศมังกรหลงใหลจนยอมจำนนได้แน่นอน
ถึงเวลานั้น ก็ต้องเชื่อฟังคำสั่งของเขาในด่านประหลาดนี้อย่างว่าง่าย
เมื่อจำเป็น ยังใช้ให้นางลองกฎว่าจริงหรือเท็จได้อีก
เขาจัดเสื้อผ้าบนตัวให้เรียบร้อย เดินหน้ายก chest เข้าไปในตำหนักหยางซิน
หยานชิงซานที่เห็นภาพนี้จะไม่เข้าใจได้อย่างไร ประเทศกิมจิก็พบแล้วว่าผู้ถูกเลือกของสองประเทศจับคู่อยู่ในพื้นที่ด่านเดียวกัน
นี่คือการคิดจะเล่นแผนเดิม ใช้กฎมาหลอกผู้ถูกเลือกของประเทศมังกรอีกครั้ง
"ท่านผู้อำนวยการ จะใช้โอกาสบอกใบ้ครั้งสุดท้ายตอนนี้เลยไหม?"
หยานชิงซานมองพักจีอูที่เดินเข้าไปในตำหนักหยางซินแล้ว กำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว
"รออีกสักหน่อย ดูซูเสี่ยวเสี่ยวจะรับมือยังไงก่อน"
ในฐานะผู้ถูกเลือกของประเทศมังกร ซูเสี่ยวเสี่ยวไม่มีทางไม่รู้ว่าผู้ถูกเลือกคนก่อนอย่างหลินอี้ฟานตายยังไง
ถ้าแม้แต่จิตระวังขนาดนี้ยังไม่มี
ต่อให้พวกเขาใช้โอกาสบอกใบ้ครั้งสุดท้ายในครั้งนี้ก็ไร้ประโยชน์
ในด่านประหลาด สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่ผีประหลาด แต่คือผู้ถูกเลือกที่ใช้กฎมาฆ่าคน
...
ซูเสี่ยวเสี่ยวเรียบเรียงช่องโหว่และจุดที่ไม่สมเหตุสมผลของกฎในสมอง
ประตูวังที่ปิดสนิทส่งเสียงเปิดออกมาอย่างเสียดหู
เงยหน้ามองออกไปนอกห้องโถง ในหมอกดำมีเงาร่างหนึ่งขยับเขยื้อน ดูเหมือนกำลังเดินเข้ามาในห้องโถง
เสียงฝีเท้าดังขึ้นในห้องโถงที่ว่างเปล่า ทุกก้าวเหมือนเหยียบลงบนหัวใจ ทำให้ขนลุกไปทั้งตัว
ทันใดนั้นลมหนาวพัดเข้ามาจากด้านนอก ทำให้เทียนในห้องโถงสั่นไหว เงาสะท้อนบนหน้าต่าง ดูเหมือนผีดุร้ายกำลังชู claws ยื่นมือออกมา
หัวใจของซูเสี่ยวเสี่ยวกระตุกวูบ ประตูนี้เปิดเองหรือ?
ถ้าอย่างนั้นตอนกลางคืนนอนจะไม่รู้สึกปลอดภัยเลยน่ะสิ?
ในกฎการเอาชีวิตรอด มีสี่ข้อที่เกี่ยวกับเวลา ตอนนี้สิ่งที่ควรทำที่สุดก็คือ หาให้ได้ว่าตอนนี้อยู่ที่เวลาและวันที่เท่าไร
แต่...นางจะรู้ได้ยังไงว่าวันนี้เป็นวันอะไร?
มองออกไปข้างนอกที่ถูกหมอกดำปกคลุม เงาที่เดินเข้ามาหานางชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ
ซูเสี่ยวเสี่ยวในที่สุดก็พบปัญหา ปัญหาใหญ่มาก
เมื่อครู่รีบหา กฎการเอาชีวิตรอด ลืมไปว่าห้องโถงขาดคนไปหนึ่งคน...
ไม่...ต้องพูดว่าขาดผีไปหนึ่งตัว ผีที่ติดตามฮ่องเต้ไม่ห่าง
นั่นคือซูเฟยผู้เลื่องชื่อ
ซูเผยเซิ่ง!
ซูเสี่ยวเสี่ยวหยิบถ้วยชาข้างกายขึ้นมา แกล้งทำเป็นจิบชา ภายใต้การบังบังของฝาถ้วย ในที่สุดก็มองเห็นชัดว่าคนที่เดินเข้ามาในตำหนักหยางซินเป็นคนหรือผี
เห็นเพียงคนที่สวมชุดหัวหน้าขันทีคือพักจีอู เดินหน้ายก chest ก้าวใหญ่เข้าไปในตำหนักหยางซิน
ถึงแม้เขาจะสวมชุดของซูเผยเซิ่ง แต่ความเย่อหยิ่งบนใบหน้า รวมถึงท่าเดินของเขา ก็ยืนยันได้ว่าเขาเป็นผู้ถูกเลือกเหมือนกัน
ที่เดินเข้ามาพร้อมกับเขายังมีผีสองตัวที่สวมชุดขันที ขันทีที่ตัวใหญ่กว่าเล็กน้อยมีใบหน้าซีดขาว บนใบหน้ามีรอยยิ้มที่ดูไม่เข้ากันและน่าขนลุกเหมือนขันทีในห้องโถง
ส่วนผีขันทีอีกตัวสวมชุดขันทีน้อย สองมือยกถาดไว้ ศีรษะก้มต่ำจนมองไม่เห็นใบหน้าที่แท้จริง
ซูเสี่ยวเสี่ยวถูกระบบถ่ายทอดสดหมื่นโลกโยนเข้ามาในโลกนี้เร็วเกินไป
ประกอบกับความทรงจำของร่างเดิมมีเพียงข้อมูลทั่วไปของโลกนี้ เธอจึงนึกไม่ออกจริงๆ ว่าคนตรงหน้าเป็นผู้ถูกเลือกของประเทศไหน
แต่จากสีผิวและสีผม ก็พอจะยืนยันได้ว่าคนตรงหน้าไม่ใช่ผู้ถูกเลือกของประเทศกิมจิก็ประเทศขาไก่
สำหรับคนสองประเทศนี้ ซูเสี่ยวเสี่ยวไม่ค่อยมีความรู้สึกดีๆ อยู่แล้ว
แต่...
เนื้อหาของกฎข้อแรก ซูเสี่ยวเสี่ยวจำได้ในไม่ช้า
นางจิบชาอีกอึก แกล้งทำเป็นไม่เห็นพักจีอูเดินเข้ามา รอให้เขาเอ่ยปากพูดประโยคแรก
ซูเสี่ยวเสี่ยวรออยู่หนึ่งนาที ก็ยังไม่เห็นพักจีอูเอ่ยปาก
คิ้วของนางขมวดโดยไม่รู้ตัว ไอ้คนนี้อวดดีอะไรนักหนา?
เจอหน้าไม่คุกเข่ากราบก็แล้วไป ยังทำท่าเหมือนอยู่เหนือคนอื่นอีก...ดูท่าจะอยู่ไม่เบื่อชีวิตแล้ว!
มาถึงโลกประหลาดแล้ว ยังจะหยิ่งผยองไปถึงไหน?
ในขณะที่ซูเสี่ยวเสี่ยวรอจนเริ่มจะหมดความอดทน เตรียมจะเอ่ยปากถามว่าตอนนี้เป็นเวลาใด พักจีอูก็เอ่ยปากในที่สุด
"ข้ามีเรื่องอยากจะพูดกับเจ้าเป็นการส่วนตัว ให้น้องๆ พวกนี้ลงไปก่อนเถอะ"
พักจีอูเอามือไขว้หลัง เงยคาง สั่งด้วยรอยยิ้มเย่อหยิ่ง
ไม่รู้เลยว่า ในช่วงเวลาที่เขาเอ่ยปากนั้น ไอเย็นในห้องโถงค่อยๆ เข้มข้นขึ้น อุณหภูมิก็ค่อยๆ ลดลง
นางกำนัลผีสองตัวที่อยู่ใกล้ซูเสี่ยวเสี่ยวที่สุด รวมถึงขันทีผีสองตัวที่เฝ้าอยู่หน้าประตู ในที่สุดก็ขยับร่างกาย
ดวงตาที่ว่างเปล่าไร้แววคู่นั้น ค่อยๆ หันมามองที่พักจีอู