พักจีอูอยู่ห่างออกไปไกลเกินไป ยังไม่ทันสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงภายในตำหนัก
แต่ซูเสี่ยวเสี่ยวกลับสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าอุณหภูมิในตำหนักกำลังลดต่ำลง สายตาของนางสนมประหลาดสองคนที่ยืนอยู่ด้านหลังก็เปลี่ยนไป
นี่หรือคือ...ข้อได้เปรียบของการเป็นเจ้าแห่งตำหนักหยางซิน ผู้ปกครองวังหลังอย่างแท้จริง?
เป็นข้อดีที่เธอเลือกผูกพันกับบทบาทของท่านอ้วนใหญ่
ตราบใดที่เธอไม่ละเมิดกฎ ไม่ทำสิ่งที่ขัดกับบทบาทนี้ สิ่งประหลาดทั้งวังหลังต้องเชื่อฟังเธอทั้งหมด
ส่วนฉากสังหารตามเนื้อเรื่องในวันสุดท้าย ค่อยว่ากันอีกที
พักจีอูเงยหน้าผึ่งผายมองซูเสี่ยวเสี่ยว แววตาเต็มไปด้วยความทะนง
เห็นไหมล่ะ!
ต้องตกตะลึงในความหล่อของฉันแน่ๆ ใช่ไหม?
ซูเสี่ยวเสี่ยวมองท่าทางหยิ่งยะโสของเขา ก็อุทานในใจ...ไอ้หนุ่มนี่สมองไม่ปกติรึไง?
ไม่ต้องพูดถึงว่าเดี๋ยวนี้อยู่ในด่านประหลาดเจินหวน ต่อให้อยู่ในซีรีส์เจินหวนจริงๆ เขาก็ต้องตายอยู่ดี!
คนชาติกิมจิและคนชาติมังกรที่ดูถ่ายทอดสดด่านประหลาด ต่างก็คิดไม่ต่างจากซูเสี่ยวเสี่ยวในตอนนี้
ทางฝั่งทางการของประเทศกิมจิก็งงกับท่าทีกระทันหันของพักจีอูเช่นกัน
“ซีปัล พักจีอูมันทำอะไรของมัน? คิดว่าโลกประหลาดเป็นเวทีโชว์ของไอดอลรึไง?”
“แค่ขยับสะโพกส่งสายตาเข้า ก็คิดว่าสิ่งประหลาดจะหลงใหลมันได้เลยงั้นเหรอ?”
นอกจากแฟนคลับงมงายของพักจีอูที่คลั่งร้องว่าพี่ชายหล่อสุดๆ ไปแล้ว
คนที่ยังมีสติต่างก็ร้องตะโกนออกมา!
ทำไมโลกประหลาดถึงเลือกไอ้บ้าแบบนี้มาเป็นผู้ถูกเลือกของประเทศกิมจิกันนะ
คนชาติมังกรที่ก่อนหน้านี้เป็นกังวลว่าซูเสี่ยวเสี่ยวจะโดนหลอก ต่างก็โล่งอก อย่างน้อย...ผู้ถูกเลือกของประเทศตน ดูเป็นคนปกติ
พักจีอูมองไม่เห็นการเปลี่ยนแปลงของสิ่งประหลาดในตำหนัก แต่พวกคนในโลกความจริงกลับมองเห็นได้ชัดเจน
ก่อนหน้านี้สิ่งประหลาดที่นิ่งราวรูปแกะสลัก เพิ่งจะขยับ และในดวงตาที่ว่างเปล่าคู่นั้น มีไฟประหลาดสีเขียววาบผ่าน
แม้จะเป็นเพียงชั่วครู่ แต่ก็ยังถูกคนตาสังเกตเห็นได้
ทางฝั่งทางการของประเทศมังกรก็โล่งอก
ดีแล้ว...ดีที่หัวหน้าสำนักไม่เห็นด้วยกับข้อเสนอของพวกเขาเมื่อกี้
ไม่งั้นก็เสียโอกาสเตือนไปเปล่าๆ
แต่...พักจีอูประเทศกิมจิทำอะไรแบบนี้ จะทำให้ซูเสี่ยวเสี่ยวถูกสิ่งประหลาดโจมตีซ้ำด้วยหรือเปล่านะ?
ในเวลาเดียวกันก็รู้สึกดีใจ ที่พักแทแจ ผู้ที่ร่วมมือกับประเทศขาไก่ในด่านก่อนหน้าฆ่าหลินอี้ฟาน ถูกหลินอี้ฟานลากไปเป็นเพื่อนตายก่อนตาย
หากคนที่ยืนอยู่ข้างซูเสี่ยวเสี่ยวตอนนี้เป็นพักแทแจคนที่คิดมากขนาดนั้น ก็คงไม่รู้ว่าเรื่องจะลงเอยยังไง
ในขณะที่ทุกคนในสำนักสืบสวนเรื่องประหลาดกำลังโล่งอก...
ซูเสี่ยวเสี่ยวที่เงียบมาตลอดก็เอ่ยปากขึ้นในที่สุด
ซูเสี่ยวเสี่ยวมองพักจีอูที่ยืนอยู่ด้านล่างโดยไม่รู้ตัวเลยว่าอุณหภูมิในตำหนักกำลังลดลง ในใจก็ด่าไปเป็นพันๆ ครั้ง
ไอ้เวรเอ้ย เอ็งถามสักคำไม่ได้รึไง!
เอ็งไม่ถาม ข้าจะได้ประโยชน์จากไหน?
มาทำเป็นวางท่าแบบนี้ทำไม?
ในเมื่อเอ็งไม่ทำตามกติกา ก็อย่ามาว่ากันว่าข้าไม่ทำตามกติกาเหมือนกัน!
“บังอาจ!”
ถ้วยชาในมือถูกขว้างใส่พักจีอูอย่างแรง
ความหยิ่งยะโสบนใบหน้าพักจีอูยังเก็บไม่ทันมิด เสียงตวาดอันโกรธเกรี้ยวของซูเสี่ยวเสี่ยวก็ดังมาจากด้านบน
“ไอ้ข้ารับใช้หมาหัวเน่า! บังอาจเรียกตัวเองว่าข้าเฉพาะพระพักตร์ข้าหรือ!”
“ยังบังอาจแอบอ้างเป็นซูเผยเซิ่ง! ทหาร! จับตัวคนร้ายผู้นี้ไป เข้าโรงทรมานเถี่ยนอย่างหนัก ให้สารภาพให้ได้ว่าใครสั่งให้มาลอบสังหารข้า!”
คำถามถาโถมใส่พักจีอูจนเขางงไปหมด เขาพูดอะไรไป?
เขาก็แค่อยากให้สิ่งประหลาดในตำหนักออกไปก่อน จะได้คุยเรื่องชีวิตและอุดมการณ์กับผู้ถูกเลือกประเทศมังกรตามลำพัง
ทำไมจู่ๆ ถึงโดนด่าได้ล่ะ
ต่อให้โง่แค่ไหน ตอนนี้เขาก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติแล้ว
ความรู้สึกอันตรายและความตายราวกับหัวใจจะหยุดเต้นปกคลุมทั่วร่าง ในที่สุดเขาก็พบว่าตำหนักหยางซินเต็มไปด้วยกลิ่นอายประหลาดมานานแล้ว
ขันทีประหลาดสองคนที่เฝ้าอยู่หน้าประตู และนางสนมประหลาดสองคนที่ยืนอยู่ข้างหลังซูเสี่ยวเสี่ยว
รวมถึงขันทีประหลาดสองคนที่เข้ามาพร้อมกับเขา ค่อยๆ ปรากฏตัวอยู่ด้านหลังเขา ดวงตาอำมหิตคู่แล้วคู่เล่าจ้องเขม็งไปที่เขา
สิ่งประหลาดทั้งหกพร้อมใจกันยื่นมือที่ผอมแห้งราวกับซากศพออกไป เล็บยาวๆ จิกลงบนหัวของเขา
ยังไม่ทันที่เขาจะร้องออกมาแม้แต่เสียงเดียว ร่างของเขาก็ถูกกลุ่มหมอกประหลาดสีดำปกคลุม
ภายในตำหนักอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือด...
คนที่ยังมีชีวิตอยู่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอเมื่อครู่ หายวับไปในพริบตา เหลือเพียงเลือดนองพื้น
แม้แต่ซูเสี่ยวเสี่ยวที่เตรียมใจไว้แล้วก็ยังตกใจกับภาพตรงหน้า
มือที่ซ่อนอยู่ใต้ฉลองพระองค์กำต้นขาตัวเองแน่น ไม่ให้ตัวเองแสดงความกลัวออกมาแม้แต่น้อย
...ตายคนแล้ว
ซูเสี่ยวเสี่ยวถึงได้ตระหนักถึงความเป็นจริงอย่างชัดเจนในตอนนี้ พึมพำในใจไม่หยุด
“ที่นี่คือโลกประหลาด เป็นโลกที่โหดร้ายจริงๆ ไม่ใช่เกมโฮโลแกรม...คนตายเป็นเรื่องปกติ”
“ถ้าเขาไม่ตาย ตายก็คือฉัน”
“กลัวไม่ได้ ฉันยังต้องทำภารกิจให้สำเร็จ ช่วยแม่ให้รอด...ใจอ่อนไม่ได้...ไม่งั้นตายก็คือเพื่อนร่วมชาติอีกหลายร้อยล้านคนของประเทศมังกร”
...
ตายแล้ว
ผู้ถูกเลือกของประเทศกิมจิตายแล้ว
สำนักสืบสวนเรื่องประหลาดของประเทศมังกรเงียบไปครู่หนึ่ง จนกระทั่งเสียงจักรกลอันลึกลับของด่านประหลาดดังขึ้น
[ประกาศทั่วโลก...]
[ผู้ถูกเลือกประเทศกิมจิ พักแทแจ เสียชีวิตในด่านประหลาดระดับ S สิ่งประหลาดจะบุกในอีกหนึ่งชั่วโมง...]
เสียงเชียร์ดังลั่น!!
น้ำตาแห่งความดีใจไหลออกมา
หยานชิงซานเช็ดน้ำตา เงยหน้ามองเพดาน: “หลินอี้ฟานเห็นไหม? แค้นนี้ชำระแล้ว...พักผ่อนได้แล้ว”
เจ้าหน้าที่ที่มีไหวพริบ รีบเปิดคอมพิวเตอร์แสง ผ่านดาวเทียมล็อกแผนที่ดาวเทียมของประเทศกิมจิ
ประเทศกิมจิที่ดินแดนน้อยนิดอยู่แล้ว เนื้อที่ที่เหลือเพียงเท่าเล็บมือ ค่อยๆ ถูกกลุ่มหมอกประหลาดสีดำปกคลุม
ประเทศกิมจิชักจะหาที่ตายแล้วจริงๆ
ไม่เหมือนกับประเทศมังกร ประเทศกิมจิแตกตื่นกันหมดแล้ว เหล่าผู้มีอำนาจและกลุ่มทุนใหญ่ต่างพากันนั่งเครื่องบินส่วนตัวหนีตาย...
มีเพียงประชาชนทั่วไปที่ตกอยู่ในขุมนรก รอคอยการรุกรานของสิ่งประหลาดอย่างเงียบๆ...
[ซีปัล...ไอ้พักจีอูเวร...ไอ้ผู้ถูกเลือกประเทศมังกรเวร...]
[ทำไมต้องไปหาเรื่องประเทศมังกร? ทำไม...ตายกลับเป็นพวกเรา...]
[เร็ว ขอร้องล่ะ...ผู้ถูกเลือกของเราเคยได้บัตรยกเว้นการรุกรานของสิ่งประหลาดใบหนึ่งไม่ใช่เหรอ? ไม่ใช้ตอนนี้จะใช้ตอนไหน?]
เสียงร้องด้วยความตาย ความสิ้นหวัง ความแค้น และเสียงสาปแช่ง ก้องกังวานไปทั่วประเทศกิมจิ...
ในที่สุดท่ามกลางเสียงเรียกร้องของประชาชนทุกคน ประเทศกิมจิก็ใช้บัตรยกเว้นการรุกรานของสิ่งประหลาดใบสุดท้ายที่มีอยู่
จึงรอดพ้นจากการล่มสลายของประเทศ
พวกเขาไม่มีโอกาสอีกแล้ว ทางการประเทศกิมจิทำได้เพียงขอความช่วยเหลือจากประเทศดาวสวย ยอมเป็นประเทศใต้ปกครองของประเทศดาวสวย
ในเวลาเดียวกัน ทางสำนักสืบสวนเรื่องประหลาดของประเทศดาวสวยและประเทศขาไก่...
ประเทศมังกรเพิ่งเสียหลินอี้ฟานไป ยังจะมีซูเสี่ยวเสี่ยวมาแทนอีกงั้นเหรอ?
การแสดงอันห่ามของพักจีอูพวกเขาต่างก็เห็นอยู่ในตา บางที...อาจเป็นแค่ผู้ถูกเลือกประเทศมังกรโชคดี เจอกับประเทศกิมจิที่บ้าๆ บอๆ เข้าเท่านั้นเอง...
ไม่ว่าจะยังไง พวกเขาก็เป็นศัตรูกับประเทศมังกรอย่างไม่อาจหันกลับได้แล้ว ตราบใดที่ผู้ถูกเลือกของพวกเขาเจอผู้ถูกเลือกของประเทศมังกรในด่านเดียวกัน
ต้องจัดการผู้ถูกเลือกประเทศมังกรให้ตายโดยไม่ลังเล
ครั้งนี้ผู้ถูกเลือกประเทศมังกรโชคดี เจอประเทศกิมจิ ครั้งต่อไปคงไม่แน่...
ไม่เหมือนกับประเทศกิมจิ ทั้งประเทศมังกรเฉลิมฉลองกันทั้งประเทศ ขจัดความเศร้าหมองจากการเสียสละของหลินอี้ฟาน และความวุ่นวายของสิ่งประหลาดที่ทำให้คนสามพันสี่แสนคนในเมืองหยวนต้องตกอยู่ในความมืดมนไปได้
ในขณะที่พวกเขากำลังดื่มด่ำกับความสุขอันแสนสั้นนี้
ทันใดนั้น...
ใบหน้าประหลาดที่ขยายใหญ่ขึ้น...
ไม่เพียงแต่ทำให้คนทั้งประเทศมังกรตกใจหายใจไม่ออก แม้แต่ซูเสี่ยวเสี่ยวเองก็เหงื่อแตกด้วยความกลัว