คำถามที่มาอย่างกะทันหัน ทำให้ทั้งห้องทำงานเงียบลง
เป็นอย่างไรบ้าง?
หลี่ชิงซานชะงักไปเล็กน้อย เมื่อสบเข้ากับรอยยิ้ม “เป็นมิตร” ที่สือเฟิงฝืนยิ้มออกมา ก่อนจะมองสายตาจับจ้องจากเหล่าสมาชิกสภา...
เขาพยักหน้าโดยไม่ลังเล แล้วกล่าวอย่างหนักแน่นมีเหตุผลว่า
“ดีสิ แน่นอนว่าดี!”
“ไม่ว่าจะเป็นทวีปเก่าผืนแผ่นดินที่ให้กำเนิดผม หรือมุมหนึ่งในห้วงดาราอันกว้างใหญ่แห่งนี้—สี่ศักดิ์สิทธิ์ก็คือรากฐานของผม คือที่ที่ผมจะกลับไป”
“ฮ่า ๆ ๆ พูดได้ดี!”
สือเฟิงดีใจอย่างยิ่งในทันที เหล่าสมาชิกสภาที่อยู่ในที่นั้นต่างก็โล่งอก พร้อมเผยรอยยิ้มออกมา
ฉื่อหยวน เกี่ยวดองเป็นหนึ่งเดียวกัน?
พูดให้ฟังดูดีไปอย่างนั้น ที่แท้สภาฉื่อหยวนก็คิดจะแย่งคนไปชัด ๆ!
ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงรีบสืบหาตำแหน่งของหลี่ชิงซานตั้งแต่แรก แล้วเร่งรุดมาที่นี่
แต่ตอนนี้ไม่ต้องร้อนใจแล้ว!
ต่อให้สภาที่ปรึกษาจะแย่งคน ก็ต้องให้เจ้าตัวยินยอมเสียก่อน เมื่อหลี่ชิงซานแสดงจุดยืนเช่นนี้ พวกเขาก็ชนะอยู่ในมือแล้ว!
“ชิงซาน พอได้ยินนายพูดแบบนี้ พวกเราก็วางใจแล้ว”
สือเฟิงหัวเราะเสียงดัง ก่อนอธิบายว่า
“ไม่ปิดบังนายหรอก ที่พวกเราประชุมกันก่อนหน้านี้ ก็เพื่อเสนอแต่งตั้งนายเป็น ‘สมาชิกสภามังกรเขียว’ นั่นเอง...”
“สมาชิกสภามังกรเขียว?!”
เสียงอุทานดังขึ้น ก่อนจะขาดหายไปทันใด
มือที่โหมวอวี่ปิดปากตัวเองไว้สั่นระริกอย่างห้ามไม่อยู่ ดวงตาเบิกกว้างเต็มไปด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่อยากเชื่อ
ความตกตะลึงจากหลี่ชิงซานที่ไม่ได้สัมผัสมานาน!
สมาชิกสภา! มิน่าล่ะ!
ความรู้สึกเหลวไหลที่เกิดขึ้นในใจเมื่อครู่นี้ จากการได้ยินคนพูดถึง “ระดับเก้าดารา” ราวกับเป็นเรื่องง่ายเหมือนกินข้าวดื่มน้ำ บัดนี้สลายไปหมดสิ้นราวกับแสงดาวที่แตกสลาย เหลือเพียงความรู้สึกมึนงงจากการถูกข้อเท็จจริงอันยิ่งใหญ่กระแทกเข้าใส่