“ฮ่าฮ่าฮ่า พูดได้ดี ไม่เสียทีที่เป็นอัจฉริยะของฉื่อหยวน!”
หยวนซิงหัวเราะเสียงดัง กล่าวด้วยสีหน้าชื่นชมว่า
“รอไว้เถอะ ข้าจะเปิดสิทธิ์ให้เจ้าในนามสภาที่ปรึกษาเดี๋ยวนี้”
การสนทนาปิดลง ภาพค้างนิ่ง
ห้องทำงานตกอยู่ในความเงียบประหลาด สมาชิกสภาแต่ละคนเหลือบมองรอยยิ้มพึงพอใจบนจอ มุมปากกระตุกเล็กน้อย
ชั่วขณะนั้น พวกเขาราวกับเห็นตัวเองเมื่อไม่กี่นาทีก่อน
ตอนนั้น หลี่ชิงซานใช้ประโยคนี้เอาใจพวกเขาจนดีใจแทบคลั่ง
ตอนนี้คำพูดเดิมแค่เปลี่ยนไปสองคำ ก็ทำให้หยวนซิงดีใจจนแทบลอย
สูตรสำเร็จนี่ใช้ได้ผลจริง ๆ!
“แค่ก ๆ!”
หลี่ชิงซานกระแอมเบา ๆ สองครั้ง สีหน้าไม่เผยความกระอักกระอ่วนแม้แต่น้อย กล่าวอย่างไม่สะทกสะท้านว่า
“สมาชิกสภาทุกท่านวางใจเถอะ ดาราจักรสี่เซียนคือแหล่งกำเนิดยุทธ์ของผม เป็นพิกัดบ้านเกิดที่วิญญาณแท้ประทับตราไว้ แม้ทะเลดาวจะกว้างใหญ่ไพศาล เส้นทางสำรวจย่อมมีวันเดินทางกลับ ที่แห่งนี้จะเป็นของผมเสมอ...”
“เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว... รากฐานกับที่หวนคืนสินะ!”
เหล่าสมาชิกสภาพากันตอบรับ พลางฝืนขยับแก้มให้ยิ้ม ก่อนกล่าวลาแล้วทยอยหายไปจากที่เดิม
สือเฟิงเดินรั้งท้าย กล่าวด้วยน้ำเสียงกึ่งจนใจ กึ่งขุ่นเคืองว่า
“เจ้าถูเซียตัวแสบเป็นตัวก่อเรื่องชัด ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะเขาพูดถึงกลุ่มดาราจักรเพื่อการพิชิตก่อน เจ้าก็คงไม่ต้อง...”
“สมาชิกสภาสือ ไม่ว่าจะมีถูเซียหรือไม่...”
หลี่ชิงซานส่ายหน้าเบา ๆ น้ำเสียงหนักแน่นไม่เปลี่ยน
“เส้นทางก็ยังอยู่ตรงนั้นเสมอ!”
สือเฟิงชะงักไป นึกถึงคำพูดก่อนหน้านี้ของหลี่ชิงซาน แล้วพยักหน้าอย่างอดไม่ได้
“จริงด้วย เส้นทางยุทธ์ที่มุ่งมั่นก้าวไปข้างหน้า...”
ระหว่างพูด สีหน้าของเขาค่อย ๆ เคร่งขรึมขึ้น ก่อนจะกำชับอย่างละเอียดว่า