เหนือเก้าชั้นฟ้า
กึก!
เสียงแตกดังกรอบแกรบราวกับเป็นสัญญาณ
บนม่านฟ้าชั้นสุดท้ายที่เหลืออยู่ รอยแตกแผ่ขยายอย่างรวดเร็วราวใยแมงมุม ชิ้นส่วน “กระจกแก้ว” ขนาดมหึมาหลุดร่วงลงมาอย่างไร้เสียง ก่อนสลายหายไปในห้วงว่าง
ทุกครั้งที่มีชิ้นส่วนหลุดร่วง โครงสร้างอวกาศของเขตดาราเบื้องล่างก็สั่นคลอน ก่อให้เกิดความปั่นป่วนของดวงดาวและคลื่นแรงโน้มถ่วงในวงจำกัด
ขอบเขตระหว่างแดนดารากับจักรวาลแห่งความจริง เริ่มถูกทำลายลงแล้ว!
“เหลือเวลาอีกแค่ร้อยปีสุดท้าย...”
ณ ชายแดนเผ่ามนุษย์ เหล่าผู้คนจากอิ้นเทียนเกอแหงนมองดินแดนอันกว้างใหญ่ไพศาล แววแห่งความหวังในดวงตาค่อย ๆ เลือนหาย
ตลอดการรอคอยเก้าร้อยปี พวกเขาได้เห็นความเปลี่ยนแปลงอันแปลกประหลาดของเผ่ามนุษย์ ได้เห็นกระแส “ความพยายาม” อันพิกลแผ่ขยายไปทั่วทุกเขต ได้เห็นสามัญชนจำนวนมหาศาลเหยียบย่างสู่ห้วงดาว...
เมื่อมองย้อนตลอดช่วงเผชิญมหันตภัย พวกเขาไม่เคยเห็นภาพอันรุ่งโรจน์เช่นนี้มาก่อน จะกล่าวว่าทุกคนล้วนเป็นมังกรก็ไม่เกินจริง
แต่...
“ไร้ประโยชน์!”
ซเวียนฉงกล่าวตัดบทอย่างเด็ดขาด ดับความหวังในดวงตาจนสิ้น แล้วมองผู้บำเพ็ญสูงสุดทั้งเก้าของเผ่ามนุษย์อย่างเย็นชา
“หลี่ชิงซานไม่ได้ฟื้นคืนชีพ!”
“ถ้ากระแส ‘ความพยายาม’ นี้เป็นแผนสำรองที่หลี่ชิงซานทิ้งไว้ ก็ยิ่งไร้ประโยชน์เข้าไปใหญ่!”
“ในเวลาเพียงล้านปีเศษ หลี่ชิงซานก้าวขึ้นไปเหนือผู้บำเพ็ญสูงสุดได้ด้วยพรสวรรค์และความสามารถในการหยั่งรู้อันไร้เทียมทาน ไม่ใช่ด้วย ‘ความพยายาม’ ไร้สาระที่ไม่รู้ว่าหมายถึงอะไรนี่!”
ระหว่างพูด สายตาของเธอหันไปยังกว่างอี้ที่ลังเลอยู่ข้าง ๆ รวมถึงสหายร่วมวิถีในอดีตอีกหลายคน ก่อนเอ่ยเตือนด้วยแววตา