มิ่งจิงซู่กลัวเขา แต่เธอก็รู้สึกขอบคุณเขา
ตอนที่หลู่หรานเกิดเรื่อง เธอทั้งคนช็อกไปหมด ราวกับฟ้าถล่มลงมาทับบ้าน
แม่สามีร้องไห้จนเป็นลมล้มหมอนนอนเสื่อ ไม่ยอมกินข้าวกินน้ำ ส่วนพ่อสามีที่แข็งแรงคล่องแคล่ว ก็ดูแก่ลงหลายปีในชั่วข้ามคืน
บ้านทั้งหลังวุ่นวายไปหมด จนกระทั่งหลู่เหมิงเรียกหลู่เอ๋ากลับมา
ฝ่ายสถานีตำรวจจราจรต้องมีคนไปจัดการ ฝ่ายโรงพยาบาลต้องมีคนวิ่งวุ่นขึ้นลง มิ่งจิงซู่ต้องดูแลลูกไปด้วย แล้วยังต้องเฝ้าหลู่หรานอีก
ถ้าไม่มีหลู่เอ๋าคอยยืนอยู่เป็นหลักให้บ้านนี้ บ้านคงพังไปนานแล้ว
แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังไม่อาจรักษาชีวิตหลู่หรานไว้ได้
หลู่หรานตายอย่างอนาถอยู่ข้างนอก ศพไม่สามารถนำกลับเข้าบ้านได้ ก็เป็นหลู่เอ๋าอีกที่จัดการจัดงานศพให้หลู่หราน
ถ้าไม่มีหลู่เอ๋า มิ่งจิงซู่ไม่รู้ว่าครึ่งเดือนที่ผ่านมาเธอจะฝ่าฟันมันมาได้ยังไง
แต่ถึงจะรู้สึกขอบคุณแค่ไหน ทุกครั้งที่เห็นใบหน้าเย็นชาเฉยเมยของหลู่เอ๋า เธอก็ยังอดกลัวไม่ได้
ตอนนี้เห็นเขาทิ้งเธอไว้แล้วเดินจากไปคนเดียว เธอกลัวจนตัวสั่น แต่ก็ไม่กล้าถามอะไรสักคำ
ได้แต่อุ้มกระเป๋าของตัวเองไว้แน่น ยืนอยู่ข้างถนนมองรถและผู้คนที่สัญจรไปมาอย่างประหม่าอย่างสุดจะทน
โชคดีที่หลู่เอ๋าไม่ได้ไปนานก็กลับมา พอดีกับรถโดยสารไปเจียงหนานมาถึงพอดี หลู่เอ๋าตบไหล่เธอ ส่งสัญญาณให้เธอขึ้นรถก่อน แล้วตัวเองกับพนักงานขับรถก็ช่วยกันเอาสัมภาระของมิ่งจิงซู่ใส่ลงช่องเก็บสัมภาระใต้ท้องรถ
พอเขาขึ้นรถก็เห็นมิ่งจิงซู่ยืนงงๆ อยู่กลางทางเดิน พอเห็นหลู่เอ๋าขึ้นมา ในดวงตาที่ดูแข็งทื่อก็ฉายแววสว่างขึ้นมาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
หลู่เอ๋ารีบเดินเข้าไป ก็เห็นว่าที่นั่งติดทางเดินเต็มไปหมดแล้ว
แล้วก็เป็นผู้ชายล้วนๆ ไม่แปลกที่เธอจะยืนนิ่งไม่ขยับ
หลู่เอ๋าเดินเข้าไป กวาดตามองรถอย่างรวดเร็ว เล็งไปที่คนๆ หนึ่ง ล้วงบุหรี่ราคาห้าหยวนออกมาจากกระเป๋า แล้วเดินไปยัดใส่มือคนๆ นั้น
“พี่ครับ ช่วยหน่อย ขอสลับที่กันหน่อย ให้ผมกับเมียได้นั่งติดกันได้ไหมครับ”
คนที่ได้บุหรี่ไปไม่พูดพล่ามทำอะไร ลุกขึ้นสละที่นั่งให้ทันที
หลู่เอ๋าพยักหน้าขอบคุณเขา แล้วหันกลับไปก็เห็นมิ่งจิงซู่หน้ายุ่งเป็นสีแดง อายจนไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า
หลู่เอ๋าไม่พูดอะไรอธิบาย ผลักไหล่เธอให้เข้าไปนั่งด้านใน แล้วเอาสะพายหลังที่เธอกอดไว้ขึ้นวางบนชั้นวางสัมภาระด้านบน ก่อนจะเอาสะพายหลังของตัวเองลงมา
รูดซิปเปิดออก หยิบไข่ที่เอามาจากบ้านตอนเช้า กับแฮมและขนมปังที่เพิ่งไปซื้อมา ยัดใส่มือมิ่งจิงซู่
“กว่าจะถึงก็เที่ยงกว่าๆ แล้ว แก้ท้องไว้ก่อน”
พูดจบก็ไม่สนใจมิ่งจิงซู่อีก กอดอกหลับตาพักบนที่นั่ง
มิ่งจิงซู่ไม่ได้รู้สึกอยากอาหารอยู่แล้ว ยิ่งรถทั้งคันทั้งอบอ้าว เต็มไปด้วยกลิ่นแปลกๆ สารพัด ยิ่งไม่อยากกินเข้าไปใหญ่
ก็ไม่ได้กิน เอาถุงไปแขวนไว้กับตะขอที่พนักพิงเบาะหน้า แล้วหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเงียบๆ น้ำตาก็เอ่อล้นขึ้นมาอีกครั้ง
เพิ่งจะแยกกับลูกชายได้แค่ชั่วโมงเดียว เธอก็คิดถึงแทบบ้าแล้ว เธอไม่กล้าคิดด้วยซ้ำว่าครึ่งปีนี้จะต้องทนอยู่ยังไง
หลู่เอ๋าเพิ่งจะหลับได้ไม่นาน ก็เหมือนได้ยินเสียงคนข้างๆ สะอื้นไห้ ลืมตาขึ้นมา ก็เป็นอย่างที่คิด คนที่นั่งอยู่ข้างในกำลังเช็ดน้ำตาอยู่เงียบๆ
ริมฝีปากขยับเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร แค่ลุกขึ้นหยิบทิชชู่ห่อหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้
มิ่งจิงซู่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ จู่ๆ ก็เห็นมือใหญ่หยาบกร้านข้างหนึ่งยื่นมา พร้อมกับทิชชู่ยี่ห้อซินซินเซียงอินห่อเล็กๆ
อดไม่ได้ที่จะหันมองเขา ขนตายาวเสมอง รับทิชชู่ที่เขายื่นมาแกะออก ดึงแผ่นหนึ่งออกมาเช็ดน้ำตา
รถโดยสารไปเจียงหนานวิ่งวนอยู่หลายรอบ กว่าจะบรรทุกคนได้เต็มคัน พนักงานขับรถก็ยอมเปิดแอร์ซะที
อุณหภูมิในรถลดลงอย่างรวดเร็ว กลิ่นเหม็นต่างๆ ก็เบาลงไปมากด้วย
มิ่งจิงซู่ร้องไห้อยู่พักหนึ่งก็เอนตัวพิงพนักพิงหลับไป ส่วนหลู่เอ๋ากลับนอนไม่หลับอีกต่อไป
กลิ่นน้ำนมบางๆ เจ้าอารมณ์ลอยออกมาจากตัวมิ่งจิงซู่ พลั้วเข้าจมูกหลู่เอ๋า ลึกไปจนถึงหัวใจของเขา
กลิ่นยั่วใจนั้นก็เหมือนกับกลิ่นกุหลาบที่เธอเสียบผมในวันแรกที่เจอเธอตอนปีใหม่ปีที่แล้ว
งานแต่งงานของเธอจัดอยู่ในช่วงเทศกาลตรุษจีนที่หนาวที่สุด เธอไม่ได้ใส่ชุดเจ้าสาว แต่ใส่สูทกระโปรงขนสัตว์สีแดงทั้งชุด ผมยาวเกล้าขึ้น โรยด้วยผงกลิตเตอร์สีทอง เสียบดอกกุหลาบสดไว้หลายดอก
กุหลาบสวยมาก แต่หลู่เอ๋ากลับคิดว่าคนยังสวยกว่าดอกไม้เสียอีก
หัวใจที่เงียบงันมานานหลายปี จู่ๆ ก็กระตุกวูบขึ้นมาในวินาทีที่เห็นเธอ เหมือนแมลงปอบินผ่านผิวน้ำที่นิ่งสงบ
ไม่ได้ก่อให้เกิดคลื่นใหญ่โตอะไร แต่ก็ทำให้เกิดระลอกคลื่นขึ้นมาจริงๆ
ต่อมาก็ได้ยินว่าเธอท้อง ได้ยินว่าเธอคลอดลูกชาย ได้ยินว่าเธอเตรียมจะพาลูกออกไปทำงานกับหลู่หราน
แต่ยังไม่ทันได้ออกไปทั้งสองคน หลู่หรานก็เกิดเรื่องขึ้นซะก่อน
เขาละทิ้งงานก่อสร้างที่คุยกันมานานจนเพิ่งจะตกลงได้ รีบกลับบ้าน เห็นคนที่ซีดเซียวอยู่หน้าห้องไอซียู เห็นน้องชายที่เต็มไปด้วยท่อต่างๆ มากมาย...
ครึ่งเดือนนี้ หลู่เอ๋าสูบบุหรี่หนักกว่าเดิมมาก
แอร์ในรถเย็นฉ่ำ คนที่นอนหลับอยู่ดูเหมือนจะรู้สึกหนาว หลู่เอ๋าเอื้อมมือไปปิดช่องแอร์ แต่ก็ยังหนาวอยู่ดี
ก็เลยถอดเสื้อเชิ้ตออกมาคลุมไหล่เธอไว้ ส่วนตัวเองใส่แค่เสื้อยืดแขนสั้นตัวบาง
คนที่อดหลับอดนอนมานานกว่าครึ่งเดือน พอผ่อนคลายลงมากะทันหัน ก็หลับลึกเป็นพิเศษ หลับจนตัวเอนมาซบไหล่หลู่เอ๋าโดยไม่รู้ตัว
หลู่เอ๋าก็ไม่ได้ผลักเธอออกไป ปล่อยให้เธอเอนพิงไหล่เขาอยู่อย่างนั้น ไม่นานเขาก็หลับไปอย่างสนิท
พอรถจอดที่ปั๊มน้ำมัน หลู่เอ๋าก็ตื่นทันที พนักงานขับรถตะโกนเรียกให้คนลงไปเข้าห้องน้ำ มิ่งจิงซู่ถึงได้สะดุ้งตื่น
ยังมึนๆ งงๆ อยู่ เหมือนยังไม่ทันตั้งสติได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
หลู่เอ๋ากำลังจะถามว่าเธอจะไปเข้าห้องน้ำไหม ก็เห็นมิ่งจิงซู่ขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
ตอนเช้าที่บ้านก็ยังไม่ได้ปั๊มนมให้หมด พอมาเจอสามชั่วโมงเต็มๆ แบบนี้ หน้าอกของมิ่งจิงซู่แน่นตึงจนเจ็บไปหมด
เธอยังรู้สึกได้ว่าเสื้อผ้าของตัวเองเปียกโชกไปแล้ว
“เธอเป็นอะไร?” คนเงียบขรึมพูดน้อยอย่างเขา ถึงกับอดถามออกมาไม่ได้
เรื่องแบบนี้มิ่งจิงซู่จะไปบอกเขาได้ยังไง ริมฝีปากเม้มแน่น ใบหน้าเล็กๆ แดงก่ำไปหมด
ก้มลงมองก็เห็นว่าบนตัวมีเสื้อของหลู่เอ๋าคลุมอยู่ หน้ายิ่งแดงกว่าเดิม
กำลังจะถอดเสื้อคืนให้หลู่เอ๋า แต่ก็พบว่าตอนนี้ตัวเองไม่มีทางอยู่ในสภาพที่พอจะให้ใครเห็นได้เลย
“ฉันอยากไปห้องน้ำ!”
ถึงจะอายแค่ไหน ก็ต้องขอความช่วยเหลือจากเขาอยู่ดี
“ไปเถอะ!”
หลู่เอ๋าที่เพิ่งนึกขึ้นได้ รู้สึกถึงความอับอายขวยเขินของเธอ ไม่พูดอะไรมาก ลุกขึ้นยืนตรงทางเดินแล้วถาม “จะเอาถุงไหม?”
มิ่งจิงซู่พยักหน้า
ในกระเป๋ามีเสื้อผ้าสะอาดกับผ้าขนหนูแห้ง
สภาพแบบนี้ถ้าไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าก็คงไม่ได้
หยิบกระเป๋าทั้งสองใบลงจากรถ เดินไปด้วยกันที่ห้องน้ำ
พอกลับมาถึงหน้าห้องน้ำ หลู่เอ๋าก็พูดอีก “รถจอดได้ไม่เกินสิบนาที เดี๋ยวฉันรอเธออยู่ที่นี่”
พูดจบก็เดินไปห้องน้ำชาย
ไม่ทันคิดอะไรมาก มิ่งจิงซู่รีบอุ้มกระเป๋าวิ่งเข้าไปในห้องน้ำหญิง
กว่าจะได้คิวเข้าห้องน้ำ เสื้อผ้าก็เปียกโชกไปหมดแล้ว
ถอดเสื้อตัวบนออก พยายามบีบออกให้มากที่สุด แต่บีบยังไงก็สู้ที่ลูกดูดไม่ไหวอยู่ดี
แล้วเวลาก็กระชั้นชิดอีก รอไม่ทันจะจัดการให้เรียบร้อย มิ่งจิงซู่ก็รีบเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าสะอาด ก่อนออกมา เอาผ้าขนหนูแห้งพับๆ สอดไว้ข้างใน แล้วสวมเสื้อเชิ้ตของหลู่เอ๋าทับอีกที ค่อยรีบๆ ออกมา
พอออกมาก็เห็นหลู่เอ๋ายืนหันหลังให้เธออยู่ที่ขอบบันได สูบบุหรี่อยู่ มือขวาคีบบุหรี่ มือซ้ายถือน้ำสองขวด เงาร่างสูงใหญ่ที่ดูเหมือนจะค่อยๆ ซ้อนทับกับเงาของหลู่หรานไปทีละน้อย