"อย่าร้องเลย!"
คิดอยู่นาน หลู่เอ๋าก็ได้แต่พูดออกมาเพียงเท่านี้ ตั้งแต่เลิกกับรักแรกซือหยางเมื่อแปดปีก่อน เขาก็ไม่เคยปลอบผู้หญิงอีกเลย
จู่ ๆ ต้องมาเจอสถานการณ์แบบนี้ หลู่เอ๋าเหงื่อแตกพลั่ก ยังคิดไม่ออกว่าจะปลอบเธออย่างไรดี
คำพูดสั้น ๆ นี้ไม่ได้ให้กำลังใจใด ๆ เลย เขายังสงสัยด้วยซ้ำว่ามิ่งจิงซู่จะได้ยินที่เขาพูดหรือเปล่า
แต่นอกจากคำนี้เขาก็ไม่รู้จะพูดอะไรได้อีก
มองคนที่ร้องไห้จนหมดแรงอย่างกระวนกระวาย หลู่เอ๋าขมวดคิ้วจนแทบจะเป็นปม
ไม่รู้ว่าพาเธอออกมานี่จะถูกหรือผิด
"ถ้าเธอทนไม่ไหว พรุ่งนี้ฉันจะส่งเธอกลับ!"
คำพูดที่เต็มไปด้วยความจนใจทำให้สิ่งจิงซู่หยุดร้องไห้ช้าลงได้
ไม่นานเธอก็หยุดร้อง ส่ายหน้าอย่างดื้อรั้น พร้อมสะอื้นพูดว่า "ฉันไม่กลับ!"
ตอนนี้เธอไม่มีผู้ชายให้พึ่งพา ลูกชายยังรอให้เธอเลี้ยงดู ถ้าเธอกลับไป วันข้างหน้าของแม่ลูกคู่นี้จะอยู่อย่างไร
"พี่ใหญ่..."
ยังสะอื้นอยู่เล็กน้อย สะอื้นหนึ่งทีแล้วเช็ดน้ำตา พูดต่อว่า "รบกวนพี่แล้ว ช่วงนี้..."
มองเธอสะอื้นทีหนึ่งทีหนึ่ง ทรวงอกอวบอิ่มขยับตามจังหวะสะอื้น ทำให้หลู่เอ๋าตาลายไปหมด รีบขัดจังหวะเธอทันที
"ไม่มีความลำบากอะไร ครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น รีบกินข้าวเถอะ กินเสร็จเก็บของให้เรียบร้อย เดี๋ยวพาเธอออกไปซื้อของใช้จำเป็น พรุ่งนี้พาเธอไปหานายหน้าให้ดูงานให้"
พูดจบหลู่เอ๋าก็ไม่นั่งต่อ ลุกขึ้นกลับห้องตัวเอง
ประตูห้องยังคงไม่ปิด เขาหยิบกางเกงในกับกางเกงขาสั้นสำหรับออกกำลังกายจากตู้เสื้อผ้าแล้วเดินเข้าห้องน้ำ
อากาศแบบนี้ร้อนจนคนแทบตาย ไม่ขยับก็ยังเหงื่อท่วมตัว นั่งรถมาครึ่งวัน หลู่เอ๋ารู้สึกว่าตัวเองแทบจะเหม็นแล้ว ถ้าไม่อาบน้ำคงนอนไม่ลงจริง ๆ
เข้าไปในห้องน้ำอาบน้ำเย็นออกมา เปลือยท่อนบนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่แข็งแรง
มิ่งจิงซู่กินข้าวไปอีกสองสามคำ กำลังลังเลว่าจะจัดการกับข้าวที่เหลืออย่างไร ก็เห็นหลู่เอ๋าออกมาแบบเปียกชื้นไปทั้งตัวอย่างนั้น
เผลอมองเขาโดยไม่ตั้งใจ แต่ไม่คิดว่าจะไปสบตากับคนที่เปลือยท่อนบน เส้นกล้ามเนื้อที่แน่นหนาเป็นระเบียบทำให้ไม่กล้ามองตรง ๆ มิ่งจิงซู่จึงรีบหันหน้าหนีอย่างเขินอาย
ก่อนหน้านี้มัวแต่เสียใจ จนถึงตอนนี้ถึงได้รู้สึกว่าชายหญิงสองคนอยู่ในห้องเดียวกันแบบนี้มันไม่เหมาะสมแค่ไหน
แต่มาถึงแล้วนอกจากหลู่เอ๋า เธอก็ไม่มีใครให้พึ่งพาได้ จึงได้แต่อธิษฐานให้พรุ่งนี้หางานได้อย่างราบรื่น หาที่พักได้เร็ว ๆ แล้วค่อยย้ายไปอยู่หอพักก็แล้วกัน
หลู่เอ๋าสังเกตเห็นหน้าแดง ๆ ที่ไม่เป็นธรรมชาติของเธอแน่นอน แต่ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่บอกว่า
"เครื่องทำน้ำอุ่นเปิดแล้ว เธอก็ไปอาบน้ำด้วยเถอะ ฉันขอนอนพักหน่อย!"
พูดจบก็เดินกลับห้องตามลำพัง ประตูห้องก็ยังไม่ปิด ปล่อยให้ลมเย็นจากในห้องค่อย ๆ ไหลออกมา
ในสภาพแวดล้อมแบบนี้มิ่งจิงซู่ไม่อยากอาบน้ำเลย เธอยังปรับตัวไม่ได้กับการอยู่ใต้ชายคาเดียวกันกับผู้ชายที่แทบจะไม่รู้จัก
แต่ความรู้สึกเหนียวตัวและกลิ่นคาวบนร่างกายก็ทำให้อึดอัดจริง ๆ
เมื่อกี้ตอนที่หลู่เอ๋าออกไปข้างนอกเธอจัดการเล็กน้อย แต่ไม่กล้าจัดการมากนัก
ได้ยินคนพูดว่าอยากให้เต้านมหยุดน้ำนม ก็ต้องปล่อยให้มันคัดไว้อย่างนั้น คัดสองวันก็หายเอง
เธออยากออกไปทำงานเร็ว ๆ ก็ต้องปล่อยให้มันคัดจนหายไปให้ได้ภายในสองวันนี้
หยิบเสื้อผ้าเข้าห้องน้ำอาบน้ำออกมา รู้สึกสบายตัวขึ้นมากเลยทีเดียว
อีกไม่กี่วันก็จะย้ายออก เธอไม่จำเป็นต้องเอาข้าวของออกมาจากกระเป๋าให้เกะกะ ก็เลยไม่มีอะไรมากให้ต้องเก็บ
ร่างกายยังคงอ่อนเพลีย แต่ห้องนอนรองร้อนเกินไป ถึงกับที่นอนก็ร้อนจนจับไม่ลง นอนไม่หลับจริง ๆ มิ่งจิงซู่จึงเช็ดเสื่อไม้ไผ่ที่หลู่เอ๋าเพิ่งซื้อมาใหม่ให้สะอาดแล้วปูลงบนพื้นห้องนั่งเล่น
มีลมเย็นจากห้องที่ส่งออกมา ห้องนั่งเล่นก็ยังพอเย็นสบายอยู่บ้าง
หลู่เอ๋าตื่นนอนกลางวันออกมาจากห้องก็เห็นมิ่งจิงซู่ขดตัวนอนอยู่บนพื้นห้องนั่งเล่น เท้าที่กำลังก้าวก็ชะงักค้างอยู่ที่หน้าประตู นิ่งมองคนที่นอนหลับอยู่อย่างเงียบ ๆ
รูปร่างอวบอิ่มได้สัดส่วน ผิวขาวเนียนไม่ได้คล้ำลงเพราะอยู่ในชนบท ยังคงขาวอมชมพู น่ารักสดใส ใครจะไปคิดว่าเป็นคนมีลูกแล้ว ดูยังไงก็เหมือนสาวน้อยคนหนึ่ง
เพียงแต่ผมยาวสลวยที่ตอนแต่งงานตอนนั้น เพราะต้องเลี้ยงลูกเลยตัดสั้นเหลือเท่าฝ่ามือ ตุ่ยอยู่ท้ายทอยเหมือนหางกระต่าย
มองไปมองมา หลู่เอ๋าก็หันหลังกลับเข้าห้อง คว้าซองบุหรี่บนหัวเตียงเขย่าให้บุหรี่หลุดออกมาหนึ่งมวน จุดไฟ สูบลึกเข้าไปหนึ่งที ถึงจะรู้สึกว่าความคิดนั้นค่อย ๆ หายไป
เขาช่างเป็นคนเลวทรามจริง ๆ น้องชายเพิ่งจากไปไม่กี่วัน เขากลับเกิดกิเลสกับน้องสะใภ้ของตัวเองขึ้นมาได้
มิ่งจิงซู่ก็ไม่ได้นอนนานนัก ยังไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ก็ถูกความเจ็บแปลบที่หน้าอกจนตื่นขึ้นมา จะแตะก็ไม่ได้ แค่ขยับตัวลุกขึ้นก็เจ็บจนต้องสูดปาก
คนที่นอนสูบบุหรี่อยู่บนเตียงได้ยินเสียงครางจากด้านนอกก็รีบลุกขึ้นนั่ง เงยหน้ามองออกไปด้านนอก
อ้าปากจะพูด แต่จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้เลยหุบปากลง
ได้ยินเสียงกรุบกริบจากด้านนอก หลู่เอ๋าก็หันกลับไปดับบุหรี่ที่ยังสูบไม่หมดในที่เขี่ยบุหรี่ แล้วนอนลงไปใหม่
มิ่งจิงซู่ข้างนอกเก็บเสื่อไม้ไผ่ เข้าห้องน้ำไปจัดการตนเองเล็กน้อย เพราะเจ็บเกินไปจริง ๆ
มองน้ำนมที่ต้องทิ้งไปอย่างน่าเสียดาย นึกถึงลูกชาย น้ำตาก็ไหลรินลงมาอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว
ถ้าแม่ของเธอยังอยู่คงดีขนาดไหน ต่อให้หลู่หรานจากไป เธอก็คงไม่ต้องทิ้งลูกชายออกมาทำงานใช้หนี้ ยิ่งคิดก็ยิ่งเศร้า น้ำตาก็ยิ่งไหลมากขึ้น
แต่ครั้งนี้มิ่งจิงซู่ไม่ปล่อยให้ตัวเองร้องไห้ต่อไปเรื่อย ๆ รอจัดการเรื่องตัวเองเสร็จก็ออกมาล้างหน้า ฝืนกลั้นน้ำตาไว้
เมื่อออกมาแล้ว เธอก็จะร้องไห้ฟูมฟายแบบนี้อีกไม่ได้แล้ว เธอต้องรีบหาที่พักให้เรียบร้อย รีบหางานทำ
ห้องนอนใหญ่เงียบสนิท ได้ยินแต่กลิ่นบุหรี่จาง ๆ ที่ลอยออกมากับลมเย็นจากแอร์
มิ่งจิงซู่ไม่รู้ว่าหลู่เอ๋าตื่นหรือยัง ก็ไม่กล้าไปเรียกเขา
มองห้องนั่งเล่นที่รกรุงรัง หันไปหยิบไม้ถูพื้นในห้องน้ำมา ถูพื้นห้องนอนรองกับพื้นห้องนั่งเล่นและห้องครัวให้สะอาด
ห้องนั่งเล่นเฟอร์นิเจอร์ไม่มาก ไม่มีโซฟา มีแต่เบาะนั่งสามที่นั่งจากรถตู้ที่วางไว้ที่มุมห้องนั่งเล่นใช้แทนโซฟา
โต๊ะน้ำชามีตัวหนึ่ง เป็นไม้จริง แต่ดูเก่ามาก คาดว่าน่าจะเป็นของที่เจ้าของบ้านทิ้งแล้ว
นอกจากนี้ก็มีเพียงโต๊ะเล็กสี่เหลี่ยมที่พวกเขานั่งกินข้าวเที่ยงกับเก้าอี้พลาสติกสี่ตัว
เฟอร์นิเจอร์ไม่มาก แต่ของจุกจิกกลับไม่น้อย ก่อนหน้านี้เคยฟังหลู่หรานพูดว่าพี่ชายของเขาทำธุรกิจตกแต่งบ้านข้างนอก เห็นของในบ้านพวกนี้แล้ว น่าจะยังคงทำธุรกิจตกแต่งบ้านอยู่
มิ่งจิงซู่ก็ไม่กล้าไปยุ่งกับอุปกรณ์ของเขา แค่ถูพื้นให้สะอาดเท่านั้น
อากาศแบบนี้ร้อนจนคนแทบบ้า ถึงแม้ประตูห้องนอนใหญ่จะไม่ได้ปิด แอร์ก็เปิดอยู่ตลอด มิ่งจิงซู่ที่เพิ่งถูพื้นเสร็จก็ยังเหงื่อท่วมตัว
หลู่เอ๋าออกจากห้องกำลังเตรียมจะไปเข้าห้องน้ำแล้วพามิ่งจิงซู่ออกไปซื้อของใช้จำเป็น ไม่คิดว่าจะออกมาเห็นมิ่งจิงซู่กำลังใช้ผ้าขนหนูเช็ดคอและรักแร้อยู่หน้าอ่างล้างหน้าในห้องน้ำ
เสื้อเปียกชุ่มติดตัว เผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าอวบอิ่มของเธออย่างชัดเจน
โดยเฉพาะเพราะอยู่ในช่วงให้นมลูก ตรงนั้นยิ่งดูน่าตะลึงเป็นพิเศษ
ไฟราคะที่เพิ่งจะสงบลงได้ไม่นาน กลับถูกจุดขึ้นมาอีกครั้งอย่างง่ายดาย
ลูกกระเดือกกลืนลงไปอย่างไม่รู้ตัว มองตัวเองที่ยังคงเปลือยท่อนบนอยู่ หลู่เอ๋าก็หันกลับเข้าห้องไปหยิบเสื้อแขนสั้นมาสวม
หน้าชุมชนก็มีซูเปอร์มาร์เก็ตเล็ก ๆ แต่หลู่เอ๋าไม่พาเธอซื้อที่หน้าชุมชน กลับหยิบกุญแจรถตู้ของเขาพาเธอไปที่ห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ที่สุดในเขตใหม่