สายน้ำขุ่นข้นดุจหนวดของสัตว์ร้ายที่หิวกระหาย ทะลักผ่านรอยแยกเข้ามาไม่หยุด แผ่ขยายไปบนพื้นเย็นเยียบของศาลบรรพชนอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็ท่วมพ้นข้อเท้าของผู้คน และยังคงเพิ่มสูงขึ้นเรื่อย ๆ
ฉินเต๋อชางยืนอยู่ในน้ำที่ลึกถึงเข่า เสื้อฟางเปียกชุ่มแนบลำตัว ทว่าร่างยังคงตั้งตรงดุจโขดหินกลางกระแสน้ำเชี่ยว เขาสั่งการเหล่าชายฉกรรจ์ด้วยเสียงแหบพร่า ให้รีบนำดินแห้งที่ขุดจากมุมศาลบรรพชนใส่กระสอบป่านซึ่งเตรียมไว้ก่อนแล้ว จากนั้นจึงวางซ้อนกันเป็นชั้น ๆ หลังประตู ก่อเป็นคันกั้นน้ำชั่วคราว
กระสอบหนักอึ้ง ส่งต่อกันลำบาก แต่ด้วยสัญชาตญาณเอาตัวรอด ไม่มีผู้ใดถอยหนี ทุกครั้งที่น้ำหลากกระแทกเข้ามา กำแพงกระสอบก็สั่นสะเทือนเล็กน้อย น้ำโคลนซึมออกมาตามรอยต่อ ทว่าในที่สุดมันก็ยังต้านทานไว้ได้อย่างเหนียวแน่น ช่วยสกัดกระแสน้ำไว้ด้านนอกประตูได้ชั่วคราว
วันแรกผ่านพ้นไปอย่างยากลำบาก ท่ามกลางเสียงฝน เสียงน้ำ และเสียงสะอื้นอันอัดอั้นที่ดังไม่รู้จบ
ฝนยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เพียงเปลี่ยนจากการเทกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งเป็นการสาดซัดอันหนักอึ้งและไม่ลดละ ราวกับไม่ยอมเลิกราจนกว่าจะกลืนผืนดินนี้ให้มิด น้ำที่ขังอยู่ในศาลบรรพชนสูงขึ้นอีกเล็กน้อย บัดนี้ท่วมพ้นน่องแล้ว ผู้คนจำต้องเบียดเสียดกันอยู่บนโต๊ะบูชา ม้านั่งยาว และบริเวณอื่น ๆ ที่สูงกว่า หรือไม่ก็ให้ชายฉกรรจ์ผลัดกันแบกเด็กเล็ก ความหิวโหยและความหนาวเหน็บเริ่มจู่โจมทุกคนอย่างหนักหน่วงยิ่งขึ้น
กระทั่งบ่ายวันที่สอง ฝนจึงดูเหมือนจะซาลงอย่างแท้จริง จากที่เคยเทลงมาราวฟ้ารั่วกลายเป็นสายฝนบางเบา ฉินเต๋อชางฉวยโอกาสพักหายใจอันแสนสั้นนี้ ตัดสินใจสั่งการทันทีว่า “เร็วเข้า! ฉวยโอกาสนี้ตั้งหม้อใหญ่บนบันไดหน้าศาลบรรพชน ก่อไฟ! ต้มโจ๊ก!”
เมื่อคำสั่งดังขึ้น ผู้คนที่หิวจนท้องกิ่วต่างขยับตัวทันที หญิงวัยกลางคนหลายคนที่คล่องแคล่วว่องไว ภายใต้ความช่วยเหลือของเหล่าบุรุษ ฝ่าละอองฝนที่ยังโปรยปรายไปยังก้อนหินขั้นบันไดหน้าศาลบรรพชน ซึ่งสูงกว่าระดับน้ำอยู่หลายขั้น แล้วก่อเตาอย่างง่ายขึ้นจากอิฐและหิน