หลังวันหยุดเก็บเกี่ยวฤดูร้อน ชีวิตการศึกษาเบื้องต้นในสำนักศึกษาเอกชนฉงเหวินก็เข้าสู่ขั้นที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ท่านอาจารย์หลี่คอยทบทวนพื้นฐานการเทียบคำและแต่งคำประพันธ์จากตำราฝึกแต่งคำประพันธ์ให้เหล่าศิษย์วัยเยาว์ พร้อมทั้งเริ่มชี้แนะให้พวกเขาลองฝึกถ่ายทอดความคิดเป็นตัวอักษรที่ซับซ้อนขึ้น ด้วยการเขียนบันทึกสั้นสี่หรือหกคำต่อวรรค
ท่านอาจารย์หลี่อธิบายว่า “บันทึกสั้นก็คือจดหมายหรือบันทึกเรื่องราวที่เขียนอย่างกระชับ ไม่จำเป็นต้องเขียนยืดยาว ขอเพียงถ้อยคำลื่นไหล เรียบเรียงเรื่องราวชัดเจน และถ่ายทอดความรู้สึกได้ครบถ้วน ตัวอย่างเช่น พวกเจ้าอาจเขียนว่า ‘ฤดูใบไม้ผลิไปเล่าเรียน พบดอกท้อแรกแย้ม ผึ้งภมรโบยบิน ในใจยินดียิ่ง’ หรืออาจบันทึกว่า ‘ยามเช้าลุกขึ้นทบทวนตำรา มารดาต้มโจ๊ก กลิ่นหอมกรุ่นซ่านจมูก ซาบซึ้งในพระคุณมารดา’”
ท่านอาจารย์หลี่กำชับให้เหล่าศิษย์ส่งบันทึกสั้นเช่นนี้ทุกสองสามวัน เนื้อหาไม่จำกัด แต่ต้องเลือกใช้อักษรให้ถูกต้องและเรียบเรียงประโยคให้ต่อเนื่อง เวลาตรวจงาน ท่านจะวงแก้จุดที่ถ้อยคำไม่ราบรื่น ใช้คำไม่เหมาะสม หรือสื่อความไม่ชัดเจนอย่างละเอียด จากนั้นจึงอธิบายพร้อมกันในชั้นเรียน เน้นย้ำว่าถ้อยคำลื่นไหลเป็นเช่นไร และจะเชื่อมโยงประโยคให้เป็นเหตุเป็นผลชัดเจนได้อย่างไร
ท่านอาจารย์หลี่ตรวจงานของศิษย์ทีละคน ใช้พู่กันชาดวงอักษรที่เขียนได้ดี และทำเครื่องหมายตรงจุดที่ประโยคไม่ราบรื่น ครั้นอธิบายก็จะชี้ข้อผิดพลาดที่พบเห็นได้บ่อย เช่น ขาดประธาน ประธานกับกริยาไม่สอดคล้อง หรือเรียงลำดับกลับหน้ากลับหลัง สำหรับเด็กที่เพิ่งพ้นจากขั้นท่องจำล้วน ๆ มา การเรียบเรียงสิ่งที่คิดอยู่ในใจให้เป็นตัวอักษรอย่างชัดเจนมิใช่เรื่องง่าย
เพื่อกระตุ้นเหล่าศิษย์ ท่านอาจารย์หลี่จึงจัดพื้นที่ส่วนหนึ่งบนผนังด้านข้างของห้องเรียนไว้เป็นพิเศษ เรียกว่า ‘กำแพงผลงานดีเด่น’ ทุกครั้งที่มีผู้ทำบันทึกสั้นหรือแบบฝึกคัดอักษรได้ยอดเยี่ยม ผลงานนั้นก็จะถูกนำมาติดแสดงไว้หลายวัน สำหรับเด็กที่ชอบแข่งขันเอาชนะกันแล้ว นับเป็นเกียรติยศอันยิ่งใหญ่
กำแพงผลงานดีเด่นแห่งนี้แทบกลายเป็นพื้นที่จัดแสดงผลงานส่วนตัวของฉินฮ่าวหรานไปแล้ว