นายอำเภอรอง เสมียน เจ้าหน้าที่สำนักศึกษา และเหล่าคหบดีจากอำเภอข้างเคียงที่เดินทางมาร่วมแสดงความยินดี ต่างพากันเข้ามาคารวะ
ฉินโส่วเย่ในฐานะผู้นำตระกูลต้องคอยต้อนรับแขกเหรื่ออย่างวุ่นวาย
ใบหน้าเปื้อนยิ้ม ปากกล่าวถ้อยคำตามมารยาท ทว่าในใจกลับคำนวณไม่หยุดว่า คนมามากมายถึงเพียงนี้ โต๊ะจัดเลี้ยงจะพอหรือไม่? ทางชิวสือเตรียมการไปถึงไหนแล้ว? อย่าให้ถึงคราวถูกผู้อื่นตำหนิเอาได้
ฉินหย่วนซานถูกผู้คนล้อมวงแสดงความยินดี เขาได้แต่ยิ้มซื่อ ๆ แล้วพยักหน้าตามทุกคำพูด ไม่รู้ว่าฟังเข้าหูบ้างหรือไม่
เฉินซื่อยืนอยู่ข้างกาย มุมปากประดับรอยยิ้ม นางยื่นมือไปดึงแขนเสื้อสามีเบา ๆ ให้ยืนตัวตรง อย่าเอาแต่หลังค่อมอยู่เช่นนั้น
ข่าวคราวประหนึ่งมีปีก บินออกจากศาลบรรพชน ออกจากหมู่บ้านหลิวถัง แล้วแพร่ไปทั่วสารทิศ
ผู้คนที่ยืนมุงอยู่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้านต่างยืดคอมองเข้าไปด้านใน ปากก็ส่งเสียงอุทานด้วยความประหลาดใจ
“ตระกูลฉินนี่ บรรพบุรุษคงได้รับพรจากสวรรค์แล้วกระมัง!”
“นั่นสิ! มีจอหงวนคนเดียวยังไม่พอ ยามนี้แม้แต่ท่านอาสามกับท่านลุงใหญ่ยังได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์!”
“ข้าได้ยินว่าท่านฉินอยู่เมืองหลวง คอยอ่านหนังสือเป็นเพื่อนฮ่องเต้ทุกวัน ทั้งอาหารที่ฮ่องเต้เสวยและถ้อยคำที่ตรัส เขาล้วนรู้หมด!”
“แน่นอนสิ เรียกว่าอะไรนะ...การบรรยายพระคัมภีร์ประจำราชสำนัก! ใช่แล้ว การบรรยายพระคัมภีร์ประจำราชสำนัก! นั่นคือขุนนางคนสนิทของโอรสสวรรค์เชียวนะ!”
หมู่บ้านหลิ่วถังในยามนี้มิใช่หมู่บ้านยากจนแห่งเดิมอีกต่อไปแล้ว
ถนนดินตรงปากหมู่บ้านบัดนี้ปูด้วยแผ่นหินเขียว
สองข้างทางเป็นบ้านอิฐเขียวมุงกระเบื้องที่สร้างเรียงรายเลียบแม่น้ำ ออกแบบใหม่โดยซินแสฮวงจุ้ย ผนังขาวกระเบื้องดำ เรียงเป็นระเบียบสม่ำเสมอ
หน้าบ้านหลังบ้านปลูกต้นหอมหมื่นลี้ ทับทิม และพุทรา แม้เพิ่งลงปลูกไม่นาน แต่ก็เขียวชอุ่มเปี่ยมชีวิตชีวา