จักรพรรดิทรงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนพระปัสสาสะ
“เขาเขียนคำจารึกให้บิดามารดาของขันทีคนหนึ่งได้ แสดงว่าปฏิบัติต่อผู้คนด้วยใจจริง ของกำนัลที่เจ้ารับมานี้มิใช่ของเล็กน้อย”
ม่ายฝูก้มศีรษะทูลว่า “กระหม่อมมิกล้าปิดบังฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”
จักรพรรดิทรงโบกพระหัตถ์ “เอาละ เรารู้แล้ว ทำตามที่เจ้าว่า แต่งตั้งฉินฮ่าวหรานเป็นรองอวี้เต๋อแห่งสำนักจ้านสื่อ ขั้นห้าลำดับรอง ยังคงควบตำแหน่งผู้บรรยายแห่งสำนักฮั่นหลินและปั๋วซื่อแห่งสำนักศึกษาหลวง
แต่งตั้งภรรยาของเขา สวีซื่อ เป็นอันเหริน ขั้นหก แต่งตั้งฉินหย่วนซานผู้เป็นลุงใหญ่ของเขาเป็นเหวินหลินหลาง เฉินซื่อผู้เป็นป้าสะใภ้เป็นหรูเหริน ตำแหน่งขุนนางขั้นเจ็ดลำดับเอก แต่งตั้งฉินเต๋อชางผู้เป็นท่านอารองของปู่เขาเป็นเฉิงจื๋อหลาง ตำแหน่งขุนนางขั้นหกลำดับเอก”
ม่ายฝูจดจำไว้ทีละข้อ ก่อนจะทูลว่า “ฝ่าบาท แม้ตำแหน่งขุนนางเหล่านี้จะไร้หน้าที่จริง แต่ก็ยังนับเป็นฐานะขุนนางของราชสำนัก บรรพชนตระกูลฉินคงคาดไม่ถึงว่าจะมีวันนี้พ่ะย่ะค่ะ”
จักรพรรดิพยักพระพักตร์ “เราต้องการให้พวกเขารู้ว่า เรายังระลึกถึงคุณงามความดีของฉินฮั่นหลิน ไปเถิด ให้คณะเสนาบดีร่างพระราชโองการ”
ม่ายฝูรับพระบัญชา กำลังจะถอยออกไป จักรพรรดิกลับทรงเรียกเขาไว้
“ม่ายฝู”
“กระหม่อมอยู่นี่พ่ะย่ะค่ะ”
จักรพรรดิทอดพระเนตรเขา “เมื่อครู่เจ้าบอกว่าฉินฮั่นหลินเขียนคำจารึกให้บิดามารดาของเจ้า ตอนเขียน เขาแสดงท่าทีรังเกียจแม้แต่น้อยหรือไม่”
ม่ายฝูส่ายหน้า “ไม่มีพ่ะย่ะค่ะ ฉินฮั่นหลินมิได้รังเกียจ ทั้งยังกล่าวว่า ‘ขันทีก็เป็นคน ย่อมมีบิดามารดาเช่นกัน’ กระหม่อม...กระหม่อมเกือบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ในตอนนั้นพ่ะย่ะค่ะ”
จักรพรรดิทรงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วโบกพระหัตถ์
ม่ายฝูถอยออกไป
ภายในตำหนักอุ่นตะวันตกเหลือเพียงจักรพรรดิพระองค์เดียว
พระองค์ทอดพระเนตรนอกหน้าต่าง แล้วพึมพำว่า “ขันทีก็เป็นคน...ถ้อยคำเช่นนี้ คงมีเพียงเขาที่กล่าวออกมาได้”