ฉินฮ่าวหรานถือจดหมายฉบับนั้น อ่านอยู่นาน
ราวกับมองเห็นคนในตระกูลมารวมตัวกันอยู่หน้าศาลบรรพชน สนทนาถึงพระเมตตาของฮ่องเต้ และเกียรติยศของตระกูลฉิน ใบหน้าทุกคนล้วนประดับรอยยิ้ม
สวีเหวินอินเดินเข้ามา เอ่ยเสียงแผ่วว่า “ท่านพี่ ในจดหมายของท่านอาสูงวัยเขียนว่าอย่างไรหรือ?”
ฉินฮ่าวหรานตอบว่า “ทุกอย่างเรียบร้อยดี ทางบ้านก็ดีทุกประการ”
สวีเหวินอินพยักหน้า ก่อนกล่าวว่า “ปีใหม่ปีนี้ ทางบ้านเงียบเหงาลงไม่น้อย ครอบครัวของพี่อาหลิงย้ายไปแล้ว เหลือเพียงพวกเรากับพี่เหอวั่งและคนอื่น ๆ...”
ฉินฮ่าวหรานนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวว่า “ใช่แล้ว ไม่ครึกครื้นเหมือนปีก่อนอีกแล้ว ฮูหยิน ข้าอยากเขียนหนังสือสักเล่ม”
สวีเหวินอินชะงัก “เขียนหนังสือหรือ?”
ฉินฮ่าวหรานพยักหน้า สายตาทอดไปยังหน้าต่าง “การคมนาคมที่ไม่สะดวก ทำให้วิธีเพาะปลูกอันยอดเยี่ยมมากมายไม่อาจเผยแพร่ไปได้
ชาวนาปลูกข้าวในซูโจวรู้จักแช่เมล็ดเร่งให้งอก ชาวไร่หม่อนไหมในหูโจวรู้วิธีใช้ปูนขาวป้องกันโรค ชาวไร่ฝ้ายในซงเจียงรู้ว่าควรหว่านเมล็ดเมื่อใดจึงเหมาะสมที่สุด
วิธีเหล่านี้ล้วนเป็นน้ำพักน้ำแรงที่พวกเขาสั่งสมมาหลายชั่วอายุคน ทว่ามีแม่น้ำคั่นอยู่สายหนึ่ง หรือมีภูเขาขวางอยู่ลูกหนึ่ง คนอื่นก็ไม่รู้แล้ว ข้าอยากรวบรวมเรื่องเหล่านี้ลงไป ทั้งการเลือกเมล็ดพันธุ์ การใส่ปุ๋ย การชลประทาน และการป้องกันกำจัดแมลง ให้ราษฎรทั่วหล้าได้เห็นและเรียนรู้”
ขณะกล่าว น้ำเสียงของเขาก็ค่อย ๆ เปี่ยมด้วยความกระตือรือร้น “ข้าอ่านตำรากสิกรรมสมัยราชวงศ์ก่อนในสำนักฮั่นหลิน ตำรากสิกรรมของหวังเจินชาวหยวนย่อมดี ทว่าวิธีการบางอย่างล้าสมัยไปแล้ว ส่วนตำราภาพประกอบเรื่องการเกษตรของขว่างฝานั้นมีภาพและคำอธิบายครบถ้วน แต่กลับย่อเกินไป หากรวบรวมข้อดีจากทุกฝ่าย แล้วออกเสาะหาวิธีใหม่ที่ชาวบ้านใช้กันในยามนี้ นำมาเรียบเรียงเป็นตำราเล่มใหม่...”
สวีเหวินอินยิ้มบาง ๆ แววตาอ่อนโยน “ท่านพี่คิดทำเรื่องใหญ่ที่เป็นประโยชน์ต่อแคว้นและราษฎร”
ฉินฮ่าวหรานส่ายหน้า กุมมือนางไว้แน่น “ข้าเพียงอยากทำเรื่องที่เป็นประโยชน์ หากได้ช่วยเหลือราษฎรทั่วหล้าสักส่วนหนึ่ง ก็ไม่นับว่าอ่านตำราปราชญ์มาหลายปีโดยเปล่าประโยชน์”