ต่อจากนั้นก็เป็นการประสานงานกับกรมกลาโหม
เนี่ยเป้า เสนาบดีกรมกลาโหม เป็นอาจารย์ผู้คุมสอบของสวีฉี่ และเป็นคนเจียงซีเช่นเดียวกับเหยียนซง
ฟังดูอ้อมค้อมอยู่บ้าง ทว่าขุนนางในราชสำนักต่างเข้าใจดี หากปราศจากความสัมพันธ์โยงใยเหล่านี้ หลายเรื่องย่อมดำเนินไปได้อย่างยากลำบาก
รุ่งเช้าวันถัดมา ฉินฮ่าวหรานเปลี่ยนมาสวมชุดขุนนางสีเรียบ แล้วมุ่งหน้าไปกรมกลาโหม
หลังยื่นเทียบชื่อแล้ว เขาก็นั่งบนม้านั่งยาวในห้องรับแขก พลางมองแผนที่บนผนัง
นั่นคือแผนผังกำลังป้องกันป้อมปราการสำคัญทั้งเก้าแห่ง มีเหลียวตง จี้โจว เซวียนฝู่ ต้าถง ซานซี เหยียนสุย หนิงเซี่ย กู่หยวน และกานซู่ กำแพงชายแดนทอดคดเคี้ยวเป็นแนวยาว หอสัญญาณไฟตั้งกระจายอยู่ทั่วผืนดิน
เขามองจนจิตใจจดจ่อ พลางจินตนาการถึงสภาพของป้อมชายแดนเหล่านั้น
“ท่านฉิน เชิญตามข้ามา”
เสียงของเสมียนทำให้ฉินฮ่าวหรานหลุดจากภวังค์
ฉินฮ่าวหรานลุกขึ้น เดินตามเสมียนเข้าไปด้านใน
ผ่านลานเรือนเข้าไป ก็ถึงโถงทำงานของเนี่ยเป้า
เสมียนหยุดยืนอยู่ด้านนอก ประสานมือค้อมกายกล่าวว่า “ท่านเนี่ย ฉินฮั่นหลินมาถึงแล้ว”
“เข้ามา”
ฉินฮ่าวหรานผลักประตูเข้าไป เห็นเนี่ยเป้านั่งอยู่หลังโต๊ะ กำลังตรวจอ่านเอกสารราชการ
เขาอายุใกล้เจ็ดสิบ รูปร่างสูงโปร่ง แผ่นหลังเหยียดตรง ระหว่างคิ้วมีแววเคร่งขรึมโดยธรรมชาติ แม้ไม่แสดงโทสะก็ยังน่าเกรงขาม
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เนี่ยเป้าก็เงยหน้าขึ้น กวาดตามองมาอย่างเรียบเฉย
ฉินฮ่าวหรานประสานมือคำนับ “ข้าน้อยฉินฮ่าวหราน คารวะท่านเนี่ย”
เนี่ยเป้าไม่กล่าววาจา เพียงผงกศีรษะเล็กน้อยเป็นเชิงให้เขานั่ง
ฉินฮ่าวหรานนั่งลงตามคำบอก แล้วนำบัญชีรายชื่อที่พกติดตัวมามอบให้ ภายในบันทึกชื่อ อายุ และภูมิลำเนาของนางกำนัล 625 คน