จักรพรรดิเทียนเฟิ่งหันพระพักตร์มาทอดพระเนตรเขา แววพระเนตรลึกล้ำ
“เจ้าช่างรู้จักใช้เงินแทนเราเสียจริง”
ฉินฮ่าวหรานรีบโขกศีรษะ “กระหม่อมมิกล้าพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเพียงคิดว่า ในเมื่อฝ่าบาททรงปกครองด้วยเมตตาธรรมแล้ว มิสู้ทำให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น ทหารที่มิได้แต่งกับนางกำนัลเหล่านั้น ก็จะได้รับรางวัลตอบแทนบ้าง เพื่อสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณพ่ะย่ะค่ะ”
จักรพรรดิเทียนเฟิ่งทอดพระเนตรเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะทรงแย้มพระสรวลขึ้นมา
“ลุกขึ้นเถิด เรามิได้ตำหนิเจ้าเสียหน่อย”
ฉินฮ่าวหรานลุกขึ้น ยืนก้มมือประสานอยู่ข้างกาย
จักรพรรดิเทียนเฟิ่งตรัสอย่างครุ่นคิด “พระราชทานเงินคนละหนึ่งตำลึง เจ้าคิดเห็นเช่นไร?”
ฉินฮ่าวหรานยินดีอย่างยิ่ง รีบโขกศีรษะกล่าว “ฝ่าบาททรงพระปรีชายิ่งพ่ะย่ะค่ะ!”
จักรพรรดิเทียนเฟิ่งโบกพระหัตถ์ “เงินหนึ่งตำลึงมิได้นับว่ามากมาย แต่ก็เป็นน้ำพระทัยเล็กน้อยของเรา ให้เบิกเงินจากท้องพระคลังส่วนพระองค์”
ฉินฮ่าวหรานรับพระบัญชา แล้วโขกศีรษะถวายบังคมขอบพระทัยอีกครั้ง ก่อนจะถอยออกไป
เดือนเก้า การเตรียมงานสมรสเข้าสู่ช่วงสุดท้าย
กรมพิธีการ กรมกลาโหม และสำนักขันที ทั้งสามหน่วยงานประสานงานกัน ทุกวันมีผู้คนเข้าออกขวักไขว่ หนังสือราชการส่งถึงกันอย่างรวดเร็ว
ฉินฮ่าวหรานเป็นผู้ประสานงานอยู่ตรงกลาง แทบอยากงอกสามเศียรหกกรขึ้นมา
วันหนึ่ง ขณะตรวจทานกำหนดพิธีอยู่ที่กรมพิธีการ เสมียนน้อยก็เข้ามารายงานว่า “ท่านฉินฮั่นหลิน ขันทีม้ายฝูจากสำนักขันทีมาขอพบขอรับ”
ฉินฮ่าวหรานลุกขึ้นทันที เดินออกไปต้อนรับ
ม่ายฝูยืนอยู่ในลาน ได้ยินเสียงฝีเท้าก็หันกลับมา ประสานมือคารวะ “ท่านฉินฮั่นหลิน ไม่พบกันหลายวัน ท่านดูซูบผอมลงนะขอรับ”
ฉินฮ่าวหรานคารวะตอบพลางยิ้ม “ขันทีม้ายก็พูดล้อเล่นแล้ว เชิญเข้ามาเถิด”
ทั้งสองเข้าไปในห้องข้าง นั่งลงแล้วจึงยกน้ำชามาให้
ม่ายฝูกวาดตามองภายในห้อง เห็นเอกสารกองพะเนินอยู่บนโต๊ะ ทั้งมุมห้องยังมีสำนวนคดีเรียงซ้อนเป็นตั้ง จึงอดยิ้มไม่ได้