ฉินฮ่าวหรานตอบอย่างสุขุมตามธรรมเนียมโบราณว่า “สิ่งที่เรียกว่าวิถีแห่งสวรรค์ คือกฎเกณฑ์อันเป็นนิรันดร์แห่งการแปรเปลี่ยนของฟ้าดิน และหลักการสูงสุดที่สรรพสิ่งถือกำเนิดขึ้น สำนักเต๋ากล่าวไว้ว่า วิถีดำเนินตามธรรมชาติ
ฤดูใบไม้ผลิให้กำเนิด ฤดูร้อนเติบโต ฤดูใบไม้ร่วงเก็บเกี่ยว ฤดูหนาวเก็บสะสม ฤดูกาลทั้งสี่หมุนเวียน ความหนาวร้อนผลัดเปลี่ยน นี่คือวิถีแห่งสวรรค์ตามธรรมชาติ ปลูกแตงย่อมได้แตง ปลูกถั่วย่อมได้ถั่ว ความดีความชั่วล้วนมีผลตอบสนอง เหตุและผลเวียนกลับ นี่ก็เป็นธรรมชาติแท้จริงของวิถีแห่งสวรรค์เช่นกัน
หากนำมาใช้กับการปกครองบ้านเมือง วิถีแห่งสวรรค์ก็คือสายธารแห่งจิตใจประชาราษฎร์และหลักแห่งบ้านเมือง ท่านเหล่าจวินกล่าวไว้ว่า ‘ปราชญ์มิได้มีใจเป็นของตน ใช้ใจของราษฎรเป็นใจของตน’ เป็นขุนนางหรือเป็นกษัตริย์ หากเห็นอกเห็นใจราษฎร ลดแรงงานเกณฑ์และภาษีอากร มอบเมตตาธรรมและคุณความดี ย่อมสอดคล้องกับวิถีแห่งสวรรค์ ประชาชนย่อมภักดีและทั่วหล้ารวมใจ
หากปกครองอย่างโหดร้าย ข่มเหงราษฎร รีดไถอย่างไร้ขอบเขต ไม่คำนึงถึงชีวิตผู้คน ก็เท่ากับฝืนวิถี สุดท้ายจิตใจประชาชนย่อมแตกแยก รากฐานบ้านเมืองพังทลาย
หลักการของสำนักเต๋าคือดำเนินตามฟ้าและตอบสนองต่อผู้คน ใช้คุณธรรมให้สมกับบัญชาสวรรค์ การดำเนินตามวิถีแห่งสวรรค์ก็คือดำเนินตามจิตใจประชาชน การฝ่าฝืนจิตใจประชาชนก็คือการฝ่าฝืนวิถีแห่งสวรรค์ นี่คือหลักการดังกล่าว”
ฉินฮ่าวหรานมองบันทึกของเขา ลอบชื่นชมอยู่ในใจ ทั้งยังรู้จักสรุปใจความได้ดี
เมื่อบรรยายเรื่อง “อู่อี้” จบ ฉินฮ่าวหรานก็ปิดตำรา มิได้ให้รัชทายาททบทวนดังเช่นทุกครั้ง หากมองเข้าไปในดวงตาของเขาแล้วเอ่ยถามขึ้นกะทันหันว่า “องค์รัชทายาท กระหม่อมขอถามสักข้อ”
ไจ่คุนวางพู่กันลง นั่งตัวตรงอย่างสำรวม “เชิญอาจารย์กล่าว”
“องค์รัชทายาททรงเห็นว่า การเป็นโอรสสวรรค์ สิ่งใดสำคัญที่สุด?”
ไจ่คุนครุ่นคิดแล้วตอบว่า “มีเมตตาต่อราษฎร”