เนี่ยเป้าลุกขึ้นเดินไปยังหน้าแผนที่ แล้วใช้นิ้วลากจากเหลียวตงไปจนถึงกานซู่ “เรื่องแรกคือชายแดนทั้งเก้า เหลียวตง จี้โจว เซวียนฝู่ ต้าถง ไท่หยวน เหยียนสุย กู่หยวน หนิงเซี่ย และกานซู่ แม้จะเรียกว่าชายแดนทั้งเก้า ทว่าแท้จริงกลับกลวงเปล่าทั้งเก้าแห่ง แม่ทัพยักยอกเบี้ยเลี้ยงทหาร ทหารชั้นผู้น้อยล้วนชราภาพและอ่อนแอ อาวุธยุทโธปกรณ์ก็เก่าคร่ำครึล้าหลัง จำต้องตรวจสอบรายชื่อและตรวจนับกำลังพลเสียก่อน ตรวจสอบข้อเท็จจริงให้แน่ชัด แล้วคัดคนที่รับเบี้ยเลี้ยงทั้งที่ไม่มาปฏิบัติหน้าที่ ผู้ปลอมตัวเข้าสังกัด และผู้ชราภาพอ่อนแอหรือพิการเจ็บป่วยออกไปให้หมด”
สวีฉี่ถามว่า “แล้วจะเสริมกำลังพลจากที่ใด?”
“คัดเลือกชายฉกรรจ์จากกองรักษาการณ์ในท้องถิ่น แม้ระบบกองรักษาการณ์จะเสื่อมโทรมมานานหลายปี แต่รากฐานยังคงอยู่ บุตรหลานของครอบครัวดี ๆ ยังมีไม่น้อย เกณฑ์พวกเขามาเสริมกำลังกองทัพชายแดน”
จั่วเหวยชิง ผู้สำเร็จราชการใหญ่ เอ่ยถามอีกครั้งว่า “แล้วการป้องกันชายฝั่งเล่า? ภัยจากโจรสลัดญี่ปุ่นยังไม่สงบลง”
เนี่ยเป้าถอนหายใจ “การป้องกันชายฝั่งก็ต้องจัดระเบียบเช่นกัน แต่เรื่องทั้งหลายย่อมมีลำดับก่อนหลัง ค่อย ๆ ทำไปทีละขั้น เริ่มจากชายแดนทั้งเก้า แล้วค่อยถึงชายฝั่ง อย่างไรก็ต้องจัดลำดับให้ชัดเจน”
ทั้งสามหารือกันอยู่นาน ต่างเสนอความเห็นกันคนละคำสองคำ จนค่อย ๆ ขัดเกลาความคิดของเนี่ยเป้าให้กลายเป็นฎีกาฉบับหนึ่ง
ฉินฮ่าวหรานจับพู่กันใช้เวลาถึงสามชั่วยาม จึงร่างฎีกาเรื่อง《กราบทูลขอจัดระเบียบการป้องกันชายแดน》เสร็จหนึ่งฉบับ มีความยาวหลายพันคำ
ในฎีกาแจกแจงปัญหานานัปการของชายแดนทั้งเก้าไว้อย่างละเอียด พร้อมเสนอแนวทางจัดระเบียบที่ตรงจุด ได้แก่ ตรวจสอบรายชื่อและตรวจนับกำลังพล ตรวจสอบข้อเท็จจริง คัดคนชราและอ่อนแอออก เสริมกำลังด้วยชายฉกรรจ์ ปรับปรุงอาวุธยุทโธปกรณ์ และตรวจสอบการฉ้อฉลอย่างเข้มงวด
จั่วเหวยชิงอ่านจบแล้วให้ความเห็นว่า “พลังบุ๋นลื่นไหล เหตุผลหนักแน่น นำไปปฏิบัติได้”