มารดาสกุลจ้าวได้ยินคำพูดนั้น สีหน้าที่เพิ่งเผยความยินดีออกมาเพียงน้อยนิดก็แข็งค้างในพริบตา แทนที่ด้วยความขมขื่นและลำบากใจ นางอ้าปากอยู่หลายครั้ง ถ้อยคำวนเวียนอยู่ริมฝีปาก ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างยากเย็นว่า:
“ชุนอิงเอ๋ย...เรื่องนี้เกรงว่าจะไม่ได้...คำโบราณกล่าวไว้ชัดเจนว่า ‘ลูกสาวที่ออกเรือนไปแล้ว ก็เหมือนสายน้ำที่สาดออกไป’ หากเจ้าแต่งงานใหม่ ก็ย่อมกลายเป็นคนของสกุลอื่นแล้ว แต่ฮ่าวหราน...เป็นสายเลือดของสกุลฉิน เป็นบุตรชายที่ต้องสืบทอดวงศ์ตระกูลฉิน จะมีเหตุผลอันใดให้ติดตามมารดาที่แต่งงานใหม่ไปเล่า? นี่เป็นกฎตระกูล ทั้งยังเป็นกฎบ้านเมือง พวกเราฝืนไม่ได้หรอก...”
นี่เรียกว่า “ทรัพย์สินตกเป็นของตระกูล บุตรหลานต้องอยู่กับวงศ์” บุตรชายหลานชายคือรากเหง้าของฝ่ายสามี จะปล่อยให้คนนอกสกุลพาตัวไปได้อย่างไร? หัวใจของหวังชุนอิงจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งในทันใด
ประจวบกับเวลานั้น หัวหน้าหมู่บ้านฉินเต๋อชางเป็นห่วงฉินฮ่าวหราน จึงไพล่มือไว้ด้านหลังแล้วเดินทอดน่องมา หมายจะแวะดูว่าฮ่าวหรานเป็นอย่างไรบ้าง เมื่อก้าวเข้าประตูมาก็สัมผัสได้ทันทีว่าบรรยากาศในห้องผิดปกติ ดวงตาของหวังชุนอิงบวมแดง ส่วนมารดากับพี่สะใภ้ของนางก็มีสีหน้ากระอักกระอ่วน
ฉินเต๋อชางถามว่า “เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ?”
หวังชุนอิงอ้ำอึ้งอยู่นาน ใบหน้าแดงก่ำ นิ้วมือบิดชายเสื้อแทบขาด ในที่สุดจึงเอ่ยเสียงเบาราวยุงบินถึงเรื่องที่นางคิดจะแต่งงานใหม่ อีกฝ่ายเป็นเถ้าแก่ร้านผ้าในเมืองอำเภอ และนางอยากพาบุตรชายไปด้วย นางเล่าอย่างติดขัดเป็นช่วงๆ
ฉินเต๋อชางได้ฟัง พลันชะงักงันไปก่อน จากนั้นโทสะก็พุ่งขึ้นมาราวกับไฟลุกโชน! สีหน้าพลันเคร่งขรึม หนวดเคราสั่นระริกด้วยความโกรธ ต้าเฟิงจากไปเพียงสามปี! นางกลับคิดจะพาทายาทเพียงคนเดียวของสกุลฉินไปแต่งงานกับคนต่างแซ่เสียแล้วหรือ?! นี่เป็นการทรยศต่อสกุลฉินอย่างชัดแจ้ง!