หลังจากพาฉินฮ่าวหรานไปยังห้องนอนรวมขนาดใหญ่ในเรือนหลังแล้ว คนเฝ้าประตูก็ยกนิ้วขึ้นชี้พลางบอกกล่าวช้า ๆ ว่า “บ่อน้ำอยู่ตรงมุมลาน จงตักน้ำล้างหน้าแปรงฟันเอง ส้วมอยู่ชิดกำแพงหลัง อย่าเดินผิดทาง ส่วนอาหารกินที่โรงอาหาร ได้ยินเสียงระฆังก็เป็นอันรู้กัน”
คำพูดสั้นกระชับ เมื่อกล่าวจบก็ส่งสัญญาณให้ฉินฮ่าวหรานเดินตาม ก่อนจะพาเขากลับไปยังสำนักเรียนในเรือนหน้า
ยามนี้ยังไม่ถึงเวลาเลิกเรียน หลี่ฟูจื่อนั่งหลังตรงอยู่ด้านหน้าสำนักเรียนชั้นปิ่ง เบื้องล่างมีเด็กเล็กสิบกว่าคนวัยต่างกัน กำลังโยกศีรษะท่องคัมภีร์สามอักษร เมื่อเห็นคนเฝ้าประตูพาเด็กหนุ่มแปลกหน้าเข้ามา เสียงอ่านหนังสือก็แผ่วลงโดยไม่รู้ตัว ดวงตาใคร่รู้หลายคู่ลอบมองมา
หลี่ฟูจื่อเหลือบตาขึ้นมอง แต่ไม่ได้หยุดสอน เพียงผงกศีรษะให้คนเฝ้าประตูเล็กน้อย คนเฝ้าประตูเฒ่าจางเอ่ยเสียงเบาว่า “ฟูจื่อ เด็กใหม่ที่มาพักค้างคืนขอรับ ฉินฮ่าวหรานจากหมู่บ้านหลิวถัง”
หลี่ฟูจื่อหันมองฉินฮ่าวหราน น้ำเสียงสงบนิ่ง “เมื่อเข้ามาอยู่ในสำนักของข้าแล้ว ก็ต้องรักษากฎของสำนัก จงแนะนำตัวให้สหายร่วมชั้นรู้จัก”
ฉินฮ่าวหรานก้าวออกมาหนึ่งก้าว ประสานมือคำนับหลี่ฟูจื่อและเด็กนักเรียนเต็มห้อง ตามมารยาทที่จดจำได้ “ศิษย์ฉินฮ่าวหราน เป็นคนหมู่บ้านหลิวถังในอำเภอนี้ เพิ่งเข้าสำนักเรียนวันนี้ ต่อไปขอฟูจื่อโปรดชี้แนะสั่งสอน และขอทุกท่านโปรดชี้แนะด้วย”
แม้ท่าทางจะมีความซื่อตรงเรียบง่ายของเด็กบ้านนอกอยู่บ้าง ทว่าความสุขุมและเป็นระเบียบกลับโดดเด่นขึ้นมาในหมู่เด็กเล็กที่ยังไม่พ้นวัยไร้เดียงสา ดวงตาของหลี่ฟูจื่อฉายแววชื่นชมที่แทบสังเกตไม่เห็น ก่อนโบกมือให้คนเฝ้าประตูพาเขาไปจัดที่นั่ง
ฉินฮ่าวหรานนั่งลงหลังโต๊ะหนังสือเก่าตัวหนึ่งซึ่งว่างอยู่ตรงมุมห้อง โต๊ะนั้นเตี้ยกว่าปกติเล็กน้อย พื้นผิวเต็มไปด้วยรอยขีดข่วน ทั้งยังมีตัวอักษรคดเบี้ยวที่เด็กนักเรียนรุ่นใดก็ไม่รู้เคยสลักทิ้งไว้