ท่านอาจารย์หลี่หัวเราะพลางกล่าวว่า “เจ้าพวกเด็กซุกซนทั้งหลาย ฮ่าวหราน บัดนี้เจ้าเป็นจวี่เหริน เป็นแบบอย่างของพวกเขา หากไม่รังเกียจความยุ่งยาก ก็ออกไปกล่าวกับพวกเขาสักสองสามคำ ให้กำลังใจกันสักหน่อยเถิด ย่อมได้ผลกว่าคนแก่เช่นข้าพร่ำบ่นเป็นไหน ๆ”
ฉินฮ่าวหรานรีบกล่าวว่า “อาจารย์กล่าวเกินไปแล้ว ศิษย์จะกล้ารับได้อย่างไร แต่หากได้พบปะพูดคุยกับศิษย์น้องทั้งหลาย ศิษย์ย่อมยินดี”
ทั้งสามเดินออกจากห้องหนังสือมายังลานบ้าน เด็ก ๆ หลายสิบคนต่างวัยกำลังเล่นกันอยู่ในลาน เมื่อเห็นพวกเขาออกมา โดยเฉพาะเมื่อเห็นฉินฮ่าวหราน ทุกคนก็พากันเงียบลง มองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็นและเจือความยำเกรง
หลายคนในหมู่เด็ก ๆ เคยได้ยินมาแล้วว่า จวี่หยวนฉินผู้เลื่องชื่อในยามนี้ ก้าวออกมาจากสำนักศึกษาแห่งนี้
ท่านอาจารย์หลี่ตบมือสองสามครั้ง เด็ก ๆ ก็พากันเข้ามาล้อม ยืนตัวตรงแน่ว
ท่านอาจารย์หลี่กล่าวเสียงกังวานว่า “ท่านผู้นี้คือศิษย์พี่ฉินฮ่าวหราน ผู้ที่พวกเจ้ามักได้ยินชื่ออยู่เสมอ เป็นเจี้ยหยวนในการสอบระดับมณฑลปีนี้ วันนี้ผ่านมาจึงตั้งใจมาเยี่ยมพวกเจ้า มีสิ่งใดอยากขอคำชี้แนะ หรืออยากฟังประสบการณ์การอ่านหนังสือของศิษย์พี่ ก็เอ่ยมาได้”
ดวงตาของเด็ก ๆ เป็นประกาย ทว่าต่างก็ขวยเขินอยู่บ้าง พวกเขามองหน้ากันไปมา ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากก่อน
ท้ายที่สุด เด็กชายคนหนึ่งที่ดูอายุมากกว่าเล็กน้อยและกล้าหาญกว่าคนอื่น จึงถามด้วยใบหน้าแดงเรื่อว่า “ศิษย์พี่ฉิน... ตอนอ่านหนังสือ ท่านรู้สึกว่าสิ่งใดยากที่สุดหรือขอรับ? ต้องทำอย่างไรจึงจะสอบได้ตำแหน่งเช่นท่าน?”