ฉินฮ่าวหรานตามหลังม้าเนี่ยเป้า เลียบกำแพงเมืองมุ่งขึ้นเหนือ
กำแพงเมืองช่วงจากประตูเต๋อเซิ่งถึงประตูอันติ้งทอดยาวราวหกลี้กว่า ทางใต้ของกำแพงเป็นพื้นที่รกร้างผืนใหญ่ มีแปลงผักกระจัดกระจายอยู่ประปราย และมีบ้านดินหลายหลังตั้งเอียงกระเท่เร่อยู่กลางพื้นที่ หญ้าคามุงหลังคาถูกลมสารทพัดจนหลุดลุ่ย
ถัดลงไปทางใต้ ภูมิประเทศค่อย ๆ ราบเรียบ เบื้องหน้าสุดสายตาคือพงหญ้าสูงท่วมหัวเข่า โอนเอนพลิ้วไหวดุจเกลียวคลื่นกลางสายลม
“จิ่งสิง ส่งถึงตรงนี้ก็พอแล้ว”
ฉินฮ่าวหรานลงจากม้า ประสานมือกล่าวว่า “ท่านอาจารย์ผู้เฒ่า โปรดรักษาตัวระหว่างเดินทาง เมื่อถึงบ้านเกิดแล้วส่งจดหมายมาบอกศิษย์สักฉบับ ให้ศิษย์ได้รู้ว่าท่านปลอดภัย”
“ย่อมได้” เนี่ยเป้ากระตุกบังเหียน ม้าหันกลับไปทางใต้
ฉินฮ่าวหรานยืนอยู่ปากตรอก มองส่งจนอีกฝ่ายจากไป
ฉินฮ่าวหรานพลันหยิบขลุ่ยดินเผาออกมาจากแขนเสื้อ
เขาเป่าบทเพลง ‘กุยฉวี่ไหลฉือ’ ผลงานของเถาหยวนหมิงยามปลีกตัวกลับไปใช้ชีวิตในชนบท ในบทเพลงมีวรรคว่า “กลับมาเถิดหนา ทุ่งนากำลังรกร้าง ไฉนยังไม่กลับบ้าน”
ยามนี้ฉินฮ่าวหรานเป่าบทเพลงนี้ ช่างเข้ากับบรรยากาศยิ่งนัก
เสียงขลุ่ยดินเผาแหบพร่าและกังวานไกล ดุจสายลมสารทพัดผ่านกิ่งไม้แห้ง ดุจห่านเดียวดายโฉบผ่านสระน้ำเย็นยะเยือก ดุจฝนยามสนธยาหยดลงบนใบบัวเหี่ยวเฉา
เนี่ยเป้าได้ยินเสียงขลุ่ยบนหลังม้า จึงรั้งบังเหียนไว้
เขาไม่หันกลับมา เพียงหันหลังให้ฉินฮ่าวหราน แล้วยืนนิ่งฟังอยู่ครู่หนึ่ง
สายลมสารทพัดเส้นผมสีดอกเลาของเขาให้ปลิวสยายไปด้านหลัง
ม้าสะบัดจมูกอย่างกระวนกระวายแล้วส่ายหัว เนี่ยเป้าตบคอมันเบา ๆ เพื่อปลอบประโลม
เมื่อเดินต่อไปได้หลายสิบก้าว เขาก็ขับขานเสียงดัง สำเนียงห้าวหาญกร้าวกระด้างอยู่หลายส่วน:
“ฮ่าวหรานพึงมีปณิธานดุจนกหงส์ ทรวงอกโอบรับฟ้าดินทั่วแปดทิศ!