ผู้คนยืนอยู่ในลาน ต่างลูบคลำมองดูรอบด้าน พลางส่งเสียงชื่นชมไม่ขาดปาก
บุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่งสวมเสื้อคลุมยาวผ้าแพร ยืนอยู่หน้าห้องโถง เงยหน้ามองเสาใหญ่แข็งแรงที่ทอดเชื่อมอาคารทั้งหลัง ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง “เนื้อไม้แน่นละเอียด ทั้งยังเปี่ยมด้วยกลิ่นอายสุขุมมั่นคง ไม้ชิ้นใหญ่ชั้นเลิศเช่นนี้ ที่แท้เป็นไม้การบูรชั้นดี! ข้าท่องยุทธภพมาครึ่งชีวิต เสาไม้ที่ทำจากไม้ชิ้นใหญ่เช่นนี้ แม้แต่จวนขุนนางทั่วไปก็ยังแทบไม่เคยพบเห็น”
ซิ่วไฉในเสื้อคลุมยาวผ้าฝ้ายสีเขียวที่ยืนอยู่ข้างกาย กวาดตามองไปรอบด้าน พลางทอดถอนใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า “เพียงไม้ที่ใช้ก็หายากและเป็นชั้นเลิศแล้ว ยิ่งมองกำแพงที่ก่อด้วยอิฐเขียวชั้นดีซึ่งเผาอย่างประณีต หลังคาก็มุงด้วยกระเบื้องเขียวเนื้อดีที่หนาและเรียบเสมอกัน เรือนพักอาศัยทั้งหลังเลือกใช้วัสดุอย่างพิถีพิถัน ผังใหญ่โตโอ่อ่า ความสง่างามไม่ด้อยไปกว่าจวนใหญ่ของตระกูลผู้ดีมีชื่อเสียงเลย”
ที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ ผู้คนกลุ่มหนึ่งกำลังถกเถียงกันอย่างออกรส ถึงราคาที่ดินและตลาดเรือนพักอาศัยในเมืองหลวงซึ่งพุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่งในช่วงหลายปีมานี้ ต่างพากันทอดถอนใจไม่หยุด เมื่อมองย่านร้านค้าและเรือนพักอาศัยแห่งใหม่ที่เป็นระเบียบเรียบร้อยตรงหน้า
คหบดีผู้หนึ่งซึ่งคลุกคลีอยู่กับการซื้อเรือนในเมืองหลวงมานาน ส่ายหน้าอย่างจนใจแล้วกล่าวว่า “พวกท่านไม่เคยซื้อเรือนในเมืองหลวงตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อน! สมัยนั้น เรือนสามลานที่สร้างอย่างถูกต้องตามแบบแผน จัดลานเป็นระเบียบเรียบร้อย ในทำเลชั้นดีภายในประตูฉงเหวิน คิดรวมทั้งหมดก็เพียงราวหนึ่งพันตำลึงเท่านั้น
สถานการณ์ยามนี้แตกต่างไปมาก เรือนพักอาศัยเช่นนี้ต้องมีเงินสามพันตำลึงจึงจะเริ่มพูดคุยกันได้ หากมีไม่ถึงจำนวนนี้ก็ไม่มีสิทธิ์ต่อรองราคาเสียด้วยซ้ำ เจ้าของเรือนยังอาจไม่ยอมขายเลย”
เถ้าแก่ผู้หนึ่งซึ่งเช่าร้านค้าทำการค้ามานานรีบรับคำจากข้าง ๆ