ฉินฮ่าวหรานนั่งยองอยู่บนคันบ่อ มองฉินเหอวั่งผู้เป็นลูกพี่ลูกน้อง ยกสุ่มจับปลาไหลอันสุดท้ายขึ้นจากน้ำ ภายในมีปลาไหลตัวผอมอยู่เพียงไม่กี่ตัว กำลังบิดตัวอย่างหมดเรี่ยวแรง
ฉินเหอวั่งสะบัดหยดน้ำออกจากสุ่มไม้ไผ่ สีหน้าหม่นหมองเล็กน้อย “อากาศหนาวแล้ว ปลาไหลมุดลงโคลน ปีนี้คงจบลงเพียงเท่านี้”
ทว่าในใจฉินฮ่าวหรานกลับคำนวณอย่างรวดเร็ว หลายเดือนมานี้ การจับปลาไหลช่วยเพิ่มรายได้ให้หมู่บ้านไม่น้อยจริง ทว่าทำได้เพียงบางฤดูกาล อีกทั้งทรัพยากรยังมีจำกัด
เขานึกถึงวิธีเลี้ยงปลาไหลไว้ข้ามฤดูหนาวซึ่งเคยได้ยินมาในชาติก่อน จึงไปหาฉินเต๋อชาง หัวหน้าหมู่บ้าน แล้วเอ่ยว่า “ท่านปู่รอง พวกเราไม่ขายทั้งหมดได้หรือไม่? เลือกตัวอ้วนสักส่วนหนึ่ง นำไปเลี้ยงไว้ในบ่อปลาของหมู่บ้านเราดีหรือไม่ขอรับ?”
ฉินเต๋อชางกำลังกังวลว่าแหล่งรายได้กำลังจะขาดหายไป พอได้ยินดังนั้นจึงนั่งยองลง “โอ้? ฮ่าวหรานน้อย ลองว่ามาสิ”
ฉินฮ่าวหรานพยายามอธิบายด้วยเหตุผลที่เด็กคนหนึ่งพอจะคิดได้ “อากาศหนาว ปลาไหลไม่ชอบเคลื่อนไหว ทั้งยังไม่อ้วนขึ้น แต่ไม่ตายง่าย หากขายยามนี้ ราคาย่อมถูก ถ้านำไปเลี้ยงในบ่อน้ำลึก พอถึงช่วงที่ครอบครัวใหญ่ในเมืองเตรียมของฉลองปีใหม่ พวกเขาย่อมยอมจ่ายเงิน บางทีปลาไหลหนึ่งชั่งอาจขายได้แพงขึ้นสามถึงห้าอีแปะ!”
ผู้อาวุโสในตระกูลคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ ส่ายหน้า “เด็กน้อยคิดง่ายเกินไปแล้ว อีกอย่าง เลี้ยงปลาในฤดูหนาวจะหาอาหารจากที่ใด? หากตายหมด ทุนก็สูญเปล่า”
ฉินฮ่าวหรานมิได้โต้แย้งในทันที รอให้ท่านอาผู้หนึ่งในตระกูลพูดจบก่อนจึงกล่าวต่อ “เรื่องอาหารจัดการได้ไม่ยาก กากถั่วจากโรงโม่กับน้ำล้างหม้อที่บ้านยังพอใช้ได้ แต่ละครอบครัวช่วยกันออกมาสักหน่อย รวบรวมไว้แล้วนำไปเลี้ยง ต่อให้สุดท้ายรอดเพียงครึ่งหนึ่ง หากขายในราคาช่วงปีใหม่ ก็ยังได้เงินมากกว่าขายทั้งหมดในยามนี้”