ในที่สุดความวุ่นวายจากการเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงก็สิ้นสุดลง ลูกกลิ้งหินบนลานนวดข้าวหยุดพักเสียที หลังเสียงแกนไม้หมุนเอี๊ยดอ๊าดเงียบหายไป ลานบ้านก็เหลือเพียงเงาร่างนิ่งงันของกองข้าว
ฉินฮ่าวหรานย่อตัวลงข้างกองข้าว ใช้ปลายนิ้วหยิบเมล็ดข้าวที่อวบเต็มเมล็ดขึ้นมาเมล็ดหนึ่ง ใส่เข้าปากแล้วกัด เสียงกรอบดังขึ้นพร้อมรสหวานหอมสดใหม่ของข้าว
เสียงของเฉินซื่อดังมาจากอีกฟากของลานบ้าน “ฮ่าวหราน อย่ามัวเหม่ออยู่ ช่วยท่านลุงใหญ่ร่อนแกลบหน่อย!”
ผ้ากันเปื้อนสีน้ำเงินของท่านลุงใหญ่เปื้อนเศษหญ้า เส้นผมข้างขมับที่หลุดลุ่ยติดแนบใบหน้าเพราะเหงื่อ ในมือกำกระด้งสานไม้ไผ่ไว้แน่น พลางโยกขึ้นลงอย่างแรง เมล็ดข้าวลอดช่องกระด้งลงไปในกระสอบ ส่วนแกลบเบา ๆ ปลิวไปตามลมสู่แปลงผักริมลานบ้าน เรียกให้นกกระจอกหลายตัวบินมาจิกกินพร้อมส่งเสียงเจื้อยแจ้ว
ฉินฮ่าวหรานขานรับแล้ววิ่งเข้าไป รับพลั่วไม้จากมือฉินหย่วนซานผู้เป็นลุงใหญ่ ฉินหย่วนซานยืดตัวขึ้น ใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ดวงตาที่มองกองข้าวเปี่ยมด้วยความยินดีซึ่งปิดไม่มิด “ปีนี้ผลผลิตดีกว่าปีก่อนอยู่บ้าง หลังหักข้าวที่ต้องส่งเป็นภาษีแล้ว บางทีอาจเก็บข้าวไว้ได้อีกสองกระสอบ” ขณะกล่าว เขายื่นมือไปตบกระสอบข้าวที่พองตุงข้างกาย เสียงทึบหนักดังออกมา
หลายวันติดต่อกัน ควันไฟจากครัวในหมู่บ้านหลิวถังอบอวลด้วยกลิ่นหอมเฉพาะตัวของข้าวใหม่ บนเตาดินของบ้านฉินหย่วนซาน หม้อเหล็กกำลังเดือดปุด ๆ หุงข้าวอยู่
ยามเฉินซื่อเปิดฝาหม้อ กลิ่นหอมเข้มข้นของข้าวก็แผ่ตลบทั่วห้องเล็กในพริบตา ข้าวหยาบผสมรำข้าวมีไอร้อนลอยกรุ่น แม้กินแล้วจะบาดคออยู่บ้าง แต่ก็มีรสชาติหนักแน่นบริสุทธิ์ของธัญพืช
บนโต๊ะอาหาร ฉินฮ่าวหรานค่อย ๆ ตักข้าวในชามเข้าปาก มองเฉินซื่อผู้เป็นป้าสะใภ้ใหญ่ตักข้าวครึ่งช้อนเติมลงในชามของอาหลิงซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องหญิง แล้วคีบถั่วหลายเมล็ดใส่ชามของโต้วเหนียงตัวน้อย
ฉินหย่วนซานกับฉินเหอวั่งถือชามกระเบื้องเนื้อหยาบ กินข้าวเสียงดังซู้ดซ้าด ทุกคำล้วนเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย ราวกับกำลังลิ้มรสอาหารเลิศรสที่สุดในใต้หล้า