หลังส่งท่านอาเฒ่ากลับไป ชีวิตของฉินฮ่าวหรานก็กลับคืนสู่จังหวะเดิม
ทุกวันเข้าเวรยามเหม่า ออกเวรยามโหย่ว ตรวจชำระตำรา ร่างเอกสาร และตรวจสอบคัมภีร์ ต่างดำเนินไปดังเช่นแต่ก่อน
ทุกวันที่ห้าของเดือน เขาจะไปฟังการบรรยายที่สำนักศึกษาหลวง ถกอภิปรายหลักคัมภีร์กับเหล่าบัณฑิต ชีวิตจึงนับว่าเต็มเปี่ยม
ใบหน้าเยาว์วัยเหล่านั้นนั่งอยู่ในโถงหมิงหลุน บ้างก้มหน้าจรดพู่กันเขียนอย่างขะมักเขม้น บ้างขมวดคิ้วครุ่นคิด และยังมีอยู่หลายคนที่สายตาล่องลอย เหม่อมองกิ่งไม้แห้งนอกหน้าต่าง
ฉินฮ่าวหรานบรรยายเรื่อง ‘คำปรึกษาของเกาเหยา’ อธิบายวรรค ‘พึงระวังตน และบ่มเพาะความคิดให้ยั่งยืน’ ครั้นกล่าวถึงจุดที่ตื่นเต้น ก็วางม้วนตำราลงแล้วไพล่มือไว้เบื้องหลัง ยืนขึ้นกล่าวว่า “ทุกท่านคิดว่า คำว่า ‘ระวังตน’ ควรตีความเช่นไร?”
เบื้องล่างโถงเงียบกริบ ผ่านไปครู่ใหญ่จึงมีนักศึกษาคนหนึ่งลุกขึ้นตอบ
ฉินฮ่าวหรานฟังจบก็พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนชี้ให้เห็นจุดที่ยังเข้าใจไม่ทะลุปรุโปร่ง แล้วแจกแจงวิเคราะห์เป็นชั้น ๆ จนกระทั่งนักศึกษาผู้นั้นพลันกระจ่าง จึงประสานมือคารวะ
บางคราวเมื่อจักรพรรดิเรียกเข้าเฝ้า เขาก็เข้าไปในวังเพื่อถวายคำบรรยายคัมภีร์ซ่างซู อธิบายหลักคัมภีร์อย่างละเอียดและตอบคำถามได้อย่างสุขุม
เมื่อบรรยายจบ บางครั้งจักรพรรดิก็พระราชทานชา บางครั้งเพียงพยักพระพักตร์ เขาก็โขกศีรษะทูลลา ฝีเท้ายังคงมั่นคงไม่เปลี่ยนแปลง
ทว่าเมื่อกลับถึงบ้าน มองลานเรือนที่ว่างเปล่า ก็รู้สึกอยู่เสมอว่าขาดบางสิ่งไป
วันคืนผันผ่านไปเช่นนี้อย่างสงบ ราวกับสระวสันต์ที่ไร้คลื่น
ทว่าใต้ผืนน้ำกลับมีกระแสใต้น้ำเชี่ยวกราก
ต้นเดือนสาม หิมะที่หลงเหลือยังไม่ละลาย
บนกระเบื้องเคลือบของพระราชวังต้องห้ามยังมีไอเย็นสีขาวจับอยู่ชั้นหนึ่ง
แสงยามเช้าสลัว ยอดหลังคาสีทองของตำหนักไท่เหอปรากฏเลือนรางท่ามกลางหมอกบาง ขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ต่างยืนเรียงตามลำดับอยู่ด้านนอกประตูอู่เหมิน รอเสียงระฆังและกลองดังขึ้นอย่างสงบ
ฉินฮ่าวหรานยืนอยู่ท้ายแถวขุนนางฝ่ายบุ๋น สวมชุดคลุมสีเขียว มีแผ่นประจำตำแหน่งงาช้างห้อยอยู่ที่เอว ลมหายใจสีขาวที่พ่นออกมารวมตัวเป็นกลุ่มอยู่ตรงหน้า