ลองเป่าทดลองเสียงดู เขาค่อย ๆ บรรเลงไปท่ามกลางสายน้ำกว้างใหญ่ไพศาลและแสงสนธยาที่ทอดคลุมทั่วฟ้า
บทเพลงที่บรรเลงมิใช่เพลงดังอันซับซ้อน เพียงเปล่งเสียงสองสามตัวตามอารมณ์อย่างฉับพลัน
เสียงขลุ่ยดินคร่ำครวญ เรียบง่ายไร้การปรุงแต่ง ท่วงทำนองล่องลอยไปกับสายลมยามเย็นอันเย็นเยียบเล็กน้อย
พวกคนงานเรือที่กำลังเก็บเชือกอยู่ท้ายเรือต่างหยุดมือ หันมาสดับฟัง
เฉินอี้จู่ได้ยินเสียงจึงเงยหน้าขึ้นเช่นกัน หรี่ตามองแผ่นหลังของฉินฮ่าวหรานที่หัวเรือ พลางใช้นิ้วเคาะจังหวะเบา ๆ กับข้างเรือ
ผ่านไปครู่หนึ่ง เฉินอี้จู่กระแอมเบา ๆ ก่อนจะฮัมเพลงคลอตามเสียงขลุ่ยดินอันโศกเศร้านั้น
นั่นคือเพลงลากเรือเก่าแก่ของคนงานเรือในลุ่มแม่น้ำฉางเจียง เนื้อร้องเรียบง่ายตรงไปตรงมา กระทั่งหยาบกระด้างอยู่บ้าง ถ่ายทอดความยากลำบากของการลากเรือ ภัยอันตรายระหว่างเดินทาง ความคิดถึงภรรยาและบุตรที่บ้าน ตลอดจนคำอธิษฐานขอให้เดินทางถึงจุดหมายโดยสวัสดิภาพ
แม้ไร้ถ้อยคำไพเราะ ทว่าเปี่ยมด้วยพลังและความรู้สึกดั้งเดิมที่สุดของชีวิต
เสียงขลุ่ยดินโศกเศร้าเรียบง่าย กับบทเพลงเรืออันหนักแน่นห้าวหาญ ประสานกังวานเหนือคุ้งน้ำอันเงียบสงัดแห่งนี้
ในยามนี้ บนเรือโดยสารลำเล็ก ท่ามกลางสายน้ำไร้ถ้อยคำและแสงสนธยาที่เป็นประจักษ์พยาน เสียงสองชนิดซึ่งดูแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงกลับพบความกลมกลืนบางอย่างในส่วนลึก
ราวกับพวกมันกำลังสนทนากัน ถ่ายทอดชีวิตที่แตกต่าง แต่ต่างได้รับการหล่อเลี้ยงจากแม่น้ำสายเดียวกัน
ฉินเหอวั่ง ฉินเถี่ยหลี่ และฉินเหอวาก็เดินออกจากห้องโดยสารอย่างเงียบเชียบ พิงกรอบประตูฟังการบรรเลงประสานเสียงที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน
ฉินเหอวั่งเบิกตากว้าง กระซิบกับฉินเถี่ยหลี่ว่า “เถี่ยหลี่ ฟังสิ ฮ่าวหรานเป่าได้ไพเราะเหลือเกิน ฟังแล้วรู้สึกสะเทือนใจอยู่บ้าง แต่ก็ปลอดโปร่งขึ้นไม่น้อย เพลงของท่านเฉินก็มีพลัง ราวกับดึงคนให้เข้าไปอยู่ท่ามกลางหมู่คนลากเรือได้เลย”