ฉินหย่วนซานเห็นหลานชายรับของไป ก็ยิ้มแย้มยิ่งกว่าเดิม ราวกับความเหน็ดเหนื่อยตลอดทั้งวันมลายหายไปสิ้น
จากนั้นเขาก็ใช้ผ้าชุบน้ำเย็นเช็ดหน้าและเนื้อตัวอย่างลวก ๆ แม้แต่มื้อเย็นก็ยังรีบกินข้าวกล้องที่ฉินเต๋อชางนำกลับมาเพียงสองสามคำกับผักดอง ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงรวม ทันทีที่ศีรษะสัมผัสหมอน เสียงกรนหนักแน่นสม่ำเสมอก็ดังขึ้น นั่นคือการหลับใหลหลังใช้เรี่ยวแรงจนหมดสิ้น
ฉินฮ่าวหรานฟังเสียงกรนคุ้นหู แล้วเอ่ยถามท่านปู่เต๋อชางที่นั่งดื่มน้ำเงียบ ๆ อยู่ข้างโต๊ะว่า “ท่านลุงใหญ่ไปทำงานแบกหามที่ท่าเรือในช่วงบ่ายหรือขอรับ?”
ฉินเต๋อชางถอนใจ ดวงตาขุ่นมัวฉายแววซับซ้อน ก่อนพยักหน้าแล้วเล่าเรื่องที่ฉินหย่วนซานประสบพบเจอที่ท่าเรือในช่วงบ่ายให้ฟังคร่าว ๆ รวมถึงกฎที่ต้องแบ่งเงินตามธรรมเนียมไปครึ่งหนึ่งด้วย
ฉินฮ่าวหรานเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาทอดมองแสงโคมระยิบระยับนอกหน้าต่างในตัวเมือง แล้วจึงหันกลับมา
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เอ่ยกับฉินเต๋อชางว่า “ท่านปู่เต๋อชาง พรุ่งนี้หากท่านว่าง จะพาข้าไปดูหอหนังสือในเมืองได้หรือไม่? ข้าอยากดูว่ามีรวมบทความร่วมสมัยเล่มใหม่มาถึงหรือไม่ หรือมีพงศาวดารของเมืองนี้หรือเปล่า สิ่งเหล่านี้อาจเป็นประโยชน์ต่อการเตรียมสอบ”
ฉินเต๋อชางย่อมไม่ปฏิเสธ รีบพยักหน้ารับ “ได้ ได้ พรุ่งนี้เช้าข้าจะพาเจ้าไป”
นับจากวันถัดมา กิจวัตรของฉินฮ่าวหรานก็เป็นไปอย่างคงที่ ยามเช้าเขาทบทวนคัมภีร์และฝึกเขียนบทความร่วมสมัยอยู่ในห้องพักของโรงเตี๊ยม ไม่เคยขาด แล้วนำความชื่นชอบของผู้ดูแลการศึกษาในท้องถิ่นที่สืบถามมาได้มาผสานไว้ในงานเขียน ส่วนยามบ่าย เขาจะไปยังหอหนังสือเล็กใหญ่ทั่วเมืองเหมี่ยนหยาง โดยมีฉินเต๋อชางคอยอยู่เคียงข้าง