ฟ้ายังเพิ่งสาง เมืองเหมียนหยางยังปกคลุมด้วยหมอกยามเช้าบางเบา ฉินฮ่าวหรานก็ลุกขึ้นแล้ว งานชุมนุมวรรณกรรมในวันนี้ สำหรับเขา มิใช่เพียงโอกาสสร้างชื่อเสียงที่นายอำเภอหลิ่วจัดเตรียมไว้ หากยังเป็นสนามทดสอบความรู้ของตน และหยั่งดูระดับความสามารถของเหล่าบัณฑิตรุ่นเดียวกันในเมืองอีกด้วย จึงมิกล้าประมาทแม้แต่น้อย
เขาใช้ฝักส้มราคาถูกที่โรงเตี๊ยมจัดเตรียมไว้สระผม อาบน้ำอย่างง่าย ๆ ด้วยน้ำร้อนที่ท่านอาของปู่ซื้อมา แล้วเปลี่ยนเป็นเสื้อคลุมยาวสีเขียว ครั้นขยับกายก็สง่างามเป็นธรรมชาติ เปี่ยมด้วยบุคลิกปลอดโปร่งของบัณฑิต
ฉินเต๋อชางกับฉินหย่วนซานก็จัดการธุระส่วนตัวแต่เช้าตรู่ เมื่อเห็นฮ่าวหรานในชุดใหม่เอี่ยม ดวงตาทั้งคู่ก็เต็มไปด้วยความคาดหวังอันแรงกล้าและความภาคภูมิใจที่ยากจะปิดบัง
อาหารเช้ายังคงเป็นโจ๊กข้าวกล้องกับผักดอง เพียงแต่ในชามของฉินฮ่าวหรานมีไข่ต้มปอกเปลือกเพิ่มมาฟองหนึ่ง ฉินฮ่าวหรานกินจนหมดอย่างเงียบงัน ใช้ผ้าสะอาดเช็ดมุมปากอย่างพิถีพิถัน ก่อนลุกขึ้นกล่าวว่า “ท่านอาของปู่ ท่านลุงใหญ่ พวกเราออกเดินทางกันเถิด”
สำนักศึกษากลิ่นอายคุณธรรมตั้งอยู่บนถนนสำนักศึกษาในเมือง ซึ่งมีบรรยากาศแห่งการศึกษารุ่งเรืองที่สุด อาคารก่อด้วยอิฐเขียว หลังคากระเบื้องสีเข้ม ดูสง่างามเป็นพิเศษ ยามนี้หน้าประตูสำนักศึกษามีรถม้าเข้าออกขวักไขว่ เกี้ยวหลังอ่อนจอดเรียงราย บัณฑิตหลายคนสวมเสื้อคลุมยาวแพรไหม ถือเทียบเชิญประณีตไว้ในมือ แล้วเดินเข้าสำนักศึกษา
เมื่อเทียบกับคนเหล่านั้นที่แต่งกายหรูหราและมีสีหน้าหยิ่งผยอง ฉินฮ่าวหรานดูแปลกแยกอย่างเห็นได้ชัด สายตาดูแคลนหลายคู่จากเหล่าคุณชายผู้แต่งกายด้วยอาภรณ์งดงามและผู้ติดตาม กวาดผ่านมาประหนึ่งปลายเข็มเล็ก ๆ ทิ่มแทงใจฉินเต๋อชางกับฉินหย่วนซาน จนทั้งคู่หดไหล่ลงโดยไม่รู้ตัว รู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่ครามครัน