พอถามราคา ห้องพักชั้นดีราคา 220 อีแปะ ห้องพักชั้นกลาง (มีหน้าต่างและเตียงใหญ่หนึ่งหลัง) ราคา 140 อีแปะ! แม้แต่ห้องชั้นล่างสุดที่แย่ที่สุด (ไม่มีหน้าต่าง เตียงแคบ) ก็ยังคิดคืนละ 30 อีแปะ!
ฉินหย่วนซานสูดหายใจเฮือกหนึ่ง เผลอยกมือกุมถุงเงินไว้โดยไม่รู้ตัว ที่โรงเตี๊ยมดีที่สุดในเมืองจิ่งหลิง ห้องชั้นดียังราคาเพียง 100 อีแปะ แต่ห้องชั้นกลางที่นี่กลับคิดถึง 140 อีแปะ! ราคาสิ่งของในเมืองช่างน่าตกใจจริง ๆ
ฉินเต๋อชางขมวดคิ้วแน่น คำนวณอย่างรวดเร็วในใจ เหลือเวลาอีกเกือบ 20 วันก่อนการสอบระดับเมือง แค่ค่าห้องพัก วันละ 140 อีแปะ ครบ 20 วันก็เป็น 2,800 อีแปะแล้ว! ยังไม่รวมค่าอาหารของทั้งสามคน... เพียงคิดก็รู้สึกปวดใจและกดดันขึ้นมา
เมื่อเห็นเช่นนั้น ฉินฮ่าวหรานจึงเอ่ยขึ้นว่า “ท่านอาใหญ่ ท่านลุงใหญ่ ค่าห้องพักแพงไปสักหน่อยก็จริง แต่กว่าจะถึงวันสอบยังเหลือเวลาอีกพักหนึ่ง พวกเราสามคนพักห้องชั้นกลางห้องเดียวกัน จะได้ช่วยดูแลกันและกัน ทั้งยังปลอดภัยกว่า”
ฉินหย่วนซานรีบขัดขึ้นด้วยความกังวล “พวกข้าสองคนกรนดังราวฟ้าร้อง จะรบกวนการพักผ่อนของเจ้าหรือไม่”
ฉินฮ่าวหรานยิ้มเล็กน้อยก่อนอธิบายว่า “ท่านลุงใหญ่ ยามนี้ข้าเพียงทบทวนตำราและทบทวนความรู้ให้แม่นยำ ยังไม่ถึงเวลาต้องใช้ความคิดเขียนเรียงความ ครั้นใกล้วันสอบ ต้องตั้งสมาธิและสงบจิตใจ ท่านกับท่านอาใหญ่ค่อยไปเบียดเสียดในห้องนอนรวมสักสองสามวันก็ไม่เป็นไร ยามนี้ประหยัดได้ก็ประหยัด ความปลอดภัยต้องมาก่อน”
ฉินเต๋อชางครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าในที่สุด “ฮ่าวหรานพูดมีเหตุผล รอบคอบดี เช่นนั้นก็จองห้องชั้นกลางห้องนี้ก่อน เถ้าแก่ ห้องนี้พวกเราขอจองไว้ 20 วัน!” เขากัดฟันจ่ายค่าห้องพัก