นับแต่วันถัดมา หลี่ซงเหยาก็เริ่มชีวิตการแอบเข้าเรียนในสำนักศึกษาฉู่เสียนอย่างแท้จริง
เขาไม่เกียจคร้านแม้แต่น้อย ปฏิบัติตามรายชื่อหนังสือและจังหวะการอ่านที่ฉินฮ่าวหรานแนะนำอย่างเคร่งครัด เริ่มอ่านรวมคำอธิบายคัมภีร์สี่เล่มอย่างละเอียดตั้งแต่พื้นฐาน อาศัยคำอธิบายของท่านจูจื่อและผู้อื่นประกอบ ครุ่นคิดทุกถ้อยคำทีละอักษร ทั้งยังอ่านตำราประวัติศาสตร์อย่างกว้างขวาง ไม่ว่าจะเป็นบันทึกประวัติศาสตร์ และจือจื้อทงเจี้ยน ตลอดจนบทประพันธ์อมตะในรวมวรรณกรรมเจาหมิง
เมื่อมีข้อสงสัยหรือความเข้าใจใด ๆ เขาก็จดบันทึกลงในสมุดเฉพาะด้วยอักษรตัวเล็กละเอียดอย่างรอบคอบ
ทุกครั้งที่มีชั้นเรียนใหญ่ด้านคัมภีร์ ประวัติศาสตร์ หรือบทความเชิงนโยบาย เขาจะไปถึงแต่เนิ่น ๆ เตรียมกระดาษกับพู่กัน แล้วเลือกที่นั่งมุมหนึ่งซึ่งไม่สะดุดตาผู้คนที่สุด
แม้จะไม่อาจซักถามหรือร่วมอภิปรายเช่นศิษย์ในสำนักอย่างเป็นทางการ แต่เขาก็ตั้งใจฟังอย่างยิ่ง ปลายนิ้วขยับพู่กันรวดเร็วราวเหินบิน พยายามจดทุกถ้อยคำสำคัญจากอาจารย์ผู้บรรยายและคัมภีร์ที่ยกมาอ้างให้ได้มากที่สุด
ยามค่ำ เขาจะนั่งอยู่ในห้องเล็กของตนใต้แสงตะเกียงน้ำมัน จัดระเบียบบันทึกที่จดไว้ในตอนกลางวัน เรียบเรียงเนื้อหากระจัดกระจายให้เป็นโครงร่างชัดเจน แล้วผสานความเข้าใจของตนลงในการฝึกเขียนบทความ
แรกเริ่ม ฉินเหอวั่งยังเป็นห่วงว่าพี่เขยจะได้รับความไม่เป็นธรรม จึงมักไปที่ห้องเล็กเพื่อพูดคุยและปลอบใจอยู่เนือง ๆ
แต่เมื่อเห็นหลี่ซงเหยาไม่เพียงไม่ปริปากบ่น กลับยิ่งสงบนิ่งและจดจ่อขึ้นทุกวัน นอกจากเวลาพักผ่อนและรับประทานอาหารแล้ว แทบทุกช่วงเวลาล้วนทุ่มเทให้ตำรา ความมุ่งมั่นพากเพียรนั้นทำให้ฉินเหอวั่งยังอดเลื่อมใสอยู่เงียบ ๆ ไม่ได้ เขาจึงไม่ไปรบกวนอีก เพียงคอยดูแลความเป็นอยู่และอาหารการกินอย่างเงียบงัน
ส่วนฉินฮ่าวหรานจะหาเวลาว่างหลังมื้อเย็น ทุกสามถึงห้าวันไปนั่งในห้องของหลี่ซงเหยาราวหนึ่งก้านธูป