รุ่งสางวันถัดมา ฟ้ายังมืดสลัว ขอบฟ้าไกลเพิ่งเริ่มแต้มสีขาวราง ๆ หมู่บ้านเงียบสงัด แม้แต่ไก่ตัวผู้ที่ขันบอกอรุณก็ยังไม่ตื่นเต็มตา
ฉินเหอวั่งตื่นขึ้นแล้ว เขาดีดตัวลุกจากเตียงราวกับปลาคาร์ปกระโดด แต่ดวงตายังฉายแววง่วงงุน ก็ผลุนผลันไปเขย่าฉินฮ่าวหรานที่นอนอยู่ข้าง ๆ
น้ำเสียงเปี่ยมความตื่นเต้น “ฮ่าวหราน! ฮ่าวหราน! ลุกเร็ว! ไปเก็บกรงกัน!”
ฉินฮ่าวหรานถูกลูกพี่ลูกน้องเขย่าจนงุนงง ก่อนจะลุกพรวดขึ้นนั่ง จากนั้นทั้งสองก็สวมเสื้อผ้าอย่างเงียบเชียบ แล้วค่อย ๆ แง้มประตูออกไป
ในลานบ้าน ฉินหย่วนซานตื่นแล้วเช่นกัน เมื่อเห็นเด็กทั้งสองออกมา เขาก็กำชับซ้ำอีกครั้ง “จำคำพ่อไว้ ระวังทางใต้เท้า ต้องทำให้หญ้าไหวแล้วงูตื่น! เก็บกรงเสร็จก็กลับมา อย่าอยู่แถวริมน้ำ!”
“รู้แล้วท่านพ่อ!” ฉินเหอวั่งรับคำอย่างกระตือรือร้น แล้วลากฉินฮ่าวหรานวิ่งออกไป
อากาศยามเช้าหนาวเย็นชื่นใจ หยาดน้ำค้างใสพราวเกาะอยู่เต็มใบหญ้า เปียกชุ่มกางเกงกับรองเท้าฟางของสองพี่น้อง พวกเขาวิ่งไปยังคูน้ำตามเส้นทางเมื่อคืนด้วยใจร้อนรน
ฉินฮ่าวหรานใช้ไม้พลองแหวกหญ้าน้ำและค้นหาสัญลักษณ์ ส่วนฉินเหอวั่งยกกรงจับปลาไหลที่แช่น้ำมาทั้งคืนขึ้นมาทีละใบ กรงแต่ละใบเต็มไปด้วยโคลนแม่น้ำและกลิ่นคาวน้ำ
กรงใบแรกว่างเปล่า ความตื่นเต้นบนใบหน้าฉินเหอวั่งจางลงเล็กน้อย
กรงใบที่สองก็ยังว่างเปล่า “เกิดอะไรขึ้นกัน?” เขาพึมพำ
พอยกกรงใบที่สามขึ้นมา ก็มีเสียงดิ้นกระทบดังมาจากข้างในอย่างชัดเจน! “ได้แล้ว!” ฉินเหอวั่งร้องเบา ๆ พลางโน้มตัวเข้าไปดู เห็นปลาไหลสีน้ำตาลอมเหลืองตัวหนึ่งบิดตัวดิ้นรนอยู่ในกรง แม้จะไม่ใหญ่นัก แต่เป็นปลาไหลตัวจริงแท้แน่นอน!