“อา รู้แล้ว!” ฉินฮ่าวหรานรับคำ ก่อนทั้งสองจะมุดเข้าไปในดงไผ่
ทั้งคู่เลือกไผ่ที่ไม่อ่อนหรือแก่เกินไป ลำต้นมีขนาดพอเหมาะ
ฉินฮ่าวหรานประคองลำไผ่ให้มั่น ใช้สองแขนโอบช่วงกลางค่อนไปล่างของลำต้นไว้ไม่ให้สั่นไหว ส่วนฉินเหอวั่งใช้คมขวานฟันโคนไผ่เฉียง ๆ เริ่มจากบากเป็นร่องตื้น แล้วค่อย ๆ ฟันให้ลึกขึ้น ออกแรงอยู่พักใหญ่จึงโค่นไผ่ลงได้หลายลำ จากนั้นก็ลากไผ่กลับไปอย่างทุลักทุเล
ระหว่างทาง เม็ดเหงื่อไหลตามคางหยดลงบนผืนดิน
ครั้นลากไผ่กลับถึงลานบ้าน ก็พบฉินหย่วนซานผู้เป็นลุงใหญ่แบกจอบกลับมาจากไร่พอดี เมื่อเห็นไผ่เขียวหลายลำบนพื้น ฉินหย่วนซานก็ชะงักไปเล็กน้อย “ฮ่าวหราน เหอวั่ง พวกเจ้าสองคนเอาของพวกนี้มาทำอะไรกัน? เอาไปเป็นฟืนก็น่าเสียดาย”
ฉินฮ่าวหรานปาดเหงื่อกับคราบดินบนใบหน้า ก่อนเอ่ยหอบ ๆ “ท่านลุงใหญ่ ข้าอยากขอให้ท่านช่วยทำกรงสักสองสามใบ เป็นแบบ...ปากเล็กแต่ท้องใหญ่ ข้างในมีเงี่ยง เอาไปวางในคูน้ำเพื่อจับปลาไหล!”
“จับปลาไหลหรือ?” ฉินหย่วนซานขมวดคิ้วตามความเคยชิน “เจ้าสิ่งนี้ฉลาดปราดเปรียวราวกับปลาโลช จับไม่ง่าย จะออกแรงไปเพื่ออะไร?”
ฉินฮ่าวหรานรีบกล่าว “ขายเป็นเงินได้! ร้านอาหารในเมืองรับซื้อ! ข้าไปถามมาแล้ว! ต่อให้ขายไม่ออก พวกเราก็ยังกินเพิ่มกับข้าวได้ ท่านลุงใหญ่ ท่านป้าสะใภ้ใหญ่ พี่ชายกับพี่สาวจะได้บำรุงร่างกายด้วย!”
ยามนั้น ฉินเหอวั่งผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องก็มีดวงตาเป็นประกาย รีบกล่าวคล้อยตาม “ท่านพ่อ! ทำกรงจับปลาไหลนี่ดีนัก! ข้ารู้ว่าคูน้ำเก่าทางตะวันออกของหมู่บ้านมีปลาไหลอ้วนพีอยู่มากมาย คืนนี้ข้าจะไปวางกรง!”