รสโอชะของปลาไหลทำให้ฉินเหอวั่งมีแรงฮึดอยากสร้างกิจการให้ใหญ่โตและรุ่งเรืองยิ่งขึ้น เพิ่งผ่านไปเพียงสองวัน พอมองกรงจับปลาไหลสิบใบก็รู้สึกว่าน้อยเกินไปแล้ว ในใจคันยุบยิบราวกับมีแมวกำลังข่วน
ยามกินมื้อเย็น ฉินเหอวั่งอดเอ่ยขึ้นอีกครั้งไม่ได้ “ท่านพ่อ! ทำกรงเพิ่มอีกสักหน่อยเถิด! สิบใบยังน้อยเกินไป ท่านดูสิ เมื่อวานเราสานได้ตั้งมากมาย ยังมีคูน้ำอีกหลายสายที่ยังไม่ได้วางกรงเลย!” พลางเหลือบมองกองไผ่ตรงมุมกำแพง
ฉินหย่วนซานซดข้าวต้มในชามเสียงดังซู้ดซ้าด โดยไม่เงยหน้าขึ้น “ทำตั้งมากมายไปเพื่ออะไร? สิบใบยังไม่พอให้เจ้าวุ่นวายอีกหรือ? ริมน้ำไม่ใช่ที่เล่น กรงยิ่งมาก พวกเจ้าก็ยิ่งต้องวิ่งไปหลายแห่ง หากเกิดเรื่องขึ้นมาจะทำอย่างไร? อยู่ให้เรียบร้อย!”
ฉินเหอวั่งราวกับถูกสาดน้ำเย็นใส่ เขาเบะปาก สีหน้าไม่สบอารมณ์ ใช้ตะเกียบจิ้มผักดองในชามอย่างแรง
ฉินฮ่าวหรานซึ่งนั่งกินข้าวเงียบ ๆ มาตลอด มองท่าทางของลูกพี่ลูกน้อง แล้วมองคิ้วที่ขมวดแน่นของท่านลุง ในใจก็ค่อย ๆ เกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา คืนนั้น สองพี่น้องนอนอยู่บนเตียงเตา ฉินเหอวั่งยังคงถอนหายใจไม่หยุด ฉินฮ่าวหรานพลิกตัวแล้วเอ่ยเสียงเบา “พี่ใหญ่ ท่านลุงกลัวว่าพวกเราจะเกิดเรื่อง แต่...ถ้ามีคนเพิ่มขึ้นเล่า?”
ฉินเหอวั่งไม่เข้าใจ “คนเพิ่มขึ้น? หมายความว่าอย่างไร?”
ฉินฮ่าวหรานค่อย ๆ อธิบายให้ฟัง “พี่ลองคิดดูสิ ในหมู่บ้านเรามีเด็กวัยเดียวกับเราอยู่ไม่น้อย ปกติก็วิ่งเล่นกันทั่วหมู่บ้าน ทั้งลงน้ำจับปลา ปีนต้นไม้แหย่รังนก หาก...หากชวนพวกเขามาด้วย แต่ละครอบครัวนำกรงมาสองใบ หรือบ้านไหนมีผู้ใหญ่สานเป็น ก็ให้สานเพิ่มอีกสักสองสามใบ พวกเราช่วยกันขุดไส้เดือน แบ่งพื้นที่กันให้เรียบร้อย แล้วไปวางกรงและเก็บกรงด้วยกัน