เหล่าผู้ประสบภัยพากันประคองคนชราและจูงเด็กเล็ก เบียดเสียดกันอยู่ในเพิงพัก ใบหน้าเต็มไปด้วยความด้านชาและสิ้นหวัง
ฉินฮ่าวหรานสวมชุดขุนนาง เดินตรวจตราไปมาระหว่างโรงทานกับยุ้งฉาง คอยตรวจสอบคุณภาพข้าว สอบถามความทุกข์ยากของผู้ประสบภัย และกำชับห้ามเจ้าหน้าที่หักเบี้ยเลี้ยงข้าวสารเงินตรา
เมื่อเดินมาถึงหน้าโรงทานแห่งหนึ่ง เขาพลันหยุดฝีเท้า
เจ้าหน้าที่วัยกลางคนผู้หนึ่งกำลังเติมน้ำลงในหม้อโจ๊ก โจ๊กที่ข้นคลั่กอยู่เดิมถูกเขาตักน้ำใส่ลงไปไม่กี่กระบวย ก็เจือจางลงทันตา จนเห็นเงาคนสะท้อนอยู่ในหม้อ
ฉินฮ่าวหรานสีหน้าเคร่งขรึม ตวาดว่า “หยุดมือ!”
เจ้าหน้าที่ผู้นั้นสะดุ้งโหยง หันกลับมาเห็นขุนนางหนุ่มคนหนึ่ง แต่ครู่เดียวก็จำไม่ได้ จึงกล่าวอย่างวางอำนาจว่า “เจ้าเป็นใครกัน? คิดจะมายุ่งกับข้ารึ?”
ผู้บัญชาการองครักษ์ลับก้าวเข้ามา เตะเขาล้มลงกับพื้น “บังอาจ! นี่คือใต้เท้าฉิน ผู้ตรวจการหลวง!”
เจ้าหน้าที่ผู้นั้นหน้าซีดเผือด รีบโขกศีรษะไม่หยุด “ใต้เท้าไว้ชีวิตด้วย! ใต้เท้าไว้ชีวิตด้วย!”
ฉินฮ่าวหรานมองเขา น้ำเสียงเย็นชา “เจ้าชื่ออะไร? ใครสั่งให้เติมน้ำลงไป?”
เจ้าหน้าที่ตอบว่า “ข้าน้อย...ข้าน้อยชื่อจางหวย เป็น...เป็นเจ้าหน้าที่ของที่ว่าการ ขะ...ข้าน้อยเพียงเลอะเลือนไปชั่วขณะ คิดจะประหยัดข้าวสาร...”
ฉินฮ่าวหรานหัวเราะเย็นชา “เลอะเลือนไปชั่วขณะรึ? ความเลอะเลือนชั่วขณะของเจ้าทำให้ผู้ประสบภัยต้องอดอยากกี่คน? โจ๊กหม้อนี้เดิมช่วยชีวิตคนได้หลายสิบคน พอเจ้าผสมน้ำลงไปก็กลายเป็นน้ำใส ๆ แล้วจะประทังชีวิตผู้ใดได้?”
เขาหันไปมองหวังเหวินขุย แล้วกล่าวว่า “ใต้เท้าหวัง ควรลงโทษคนผู้นี้อย่างไร?”
เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มหน้าผากหวังเหวินขุย “ใต้เท้าฉิน ตามกฎหมายควรโบยแปดสิบไม้และปลดจากตำแหน่งเจ้าหน้าที่...”
ฉินฮ่าวหรานส่ายหน้า แววตาคมกริบ “โบยแปดสิบไม้รึ? เบาเกินไป ควรประหารต่อหน้าสาธารณชน”
หวังเหวินขุยหน้าเปลี่ยนสี “ใต้เท้าฉิน! เขา...เขาเป็นเพียงเจ้าหน้าที่ชั้นผู้น้อย ความผิดยังไม่ถึงขั้นต้องตาย!”