เดือนสิบ สายลมสารทพัดพาไอหนาวอันเงียบเหงา ผู้ตรวจการพระราชโองการนำองครักษ์ลับและขุนนางกรมคลังออกเดินทางจากเมืองหลวง มุ่งหน้าไปยังเมืองต่าง ๆ เช่น ซุ่นเทียน เพื่อเริ่มตรวจสอบที่นาในเขตพระราชฐานและที่ดินของเหล่าขุนนางผู้มีความดีความชอบ
ข่าวแพร่สะพัดออกไป เหล่าพระญาติ ขุนนางผู้มีความดีความชอบ และขุนนางผู้ทรงอำนาจซึ่งยึดครองที่นาโดยไม่เสียภาษี แม้ภายนอกจะไม่กล้าเอ่ยสิ่งใด ทว่าภายในต่างคิดแผนการของตน
ข่าวร้ายมาถึงเร็วกว่าที่ฉินฮ่าวหรานคาดคิด
กลางเดือนสิบเอ็ด ผู้ตรวจการพระราชโองการรับบัญชาให้ออกตรวจที่ดินในเมืองเป่าติ้ง เดินทางตรวจสอบไปจนถึงเขตที่ดินซึ่งอยู่ในอำนาจของจวนอ๋อง
ผู้ดูแลที่ดินแห่งนี้ แซ่จ้าว เดิมเป็นผู้มีอิทธิพลในท้องถิ่นมานาน อาศัยบารมีจวนอ๋องวางอำนาจไปทั่วชนบท มีนาที่ดีในครอบครองหลายพันหมู่ มากกว่าครึ่งได้มาจากการใช้อำนาจรวบที่นาของชาวบ้านและรับที่ดินที่ผู้อื่นมอบให้
ผู้ตรวจการพระราชโองการปฏิบัติตามรับสั่ง ต้องการลงพื้นที่วัดและตรวจสอบที่นาอย่างละเอียด บ่าวไพร่ตระกูลจ้าวกลับขัดขวางอย่างเปิดเผย ทั้งยังกล่าววาจากำเริบเสิบสานว่า “ที่นี่เป็นที่ดินเลี้ยงดูจวนอ๋องที่ได้รับพระราชทาน มีธรรมเนียมบรรพชนรองรับ ผู้ใดกล้าลงมือขุดดินโดยพลการ ก็เท่ากับเป็นศัตรูกับท่านอ๋อง!”
ผู้ตรวจการพระราชโองการยึดมั่นในรับสั่ง มิได้หวั่นไหวแม้แต่น้อย ยังคงสั่งให้คนวัดที่ดินตามปกติ ผู้ดูแลแซ่จ้าวถือว่ามีจวนอ๋องหนุนหลัง จึงไม่เกรงกลัวสิ่งใด ถึงขั้นรวบรวมคนในตระกูล คนงานในที่ดิน และผู้เช่าที่นาหลายร้อยคน แต่ละคนถือไม้กระบองและจอบเสียม ล้อมกระโจมที่พักชั่วคราวของผู้ตรวจการพระราชโองการเป็นชั้น ๆ ส่งเสียงอึกทึก กำเริบเสิบสานอย่างยิ่ง ถึงกับต่อต้านรับสั่งและขัดขวางผู้ตรวจการอย่างเปิดเผย
โจวไป่หู่ องครักษ์ลับผู้ติดตามคุ้มกัน มีประสบการณ์ศึกชายแดนมานาน นิสัยแข็งกร้าว เมื่อเห็นชาวบ้านอันธพาลรวมกลุ่มล้อมบีบผู้ตรวจการพระราชโองการ ราวกับคิดก่อการกบฏ จึงกดมือบนกระบี่แล้วก้าวออกไป ห้ามปรามไม่เป็นผล จึงชักดาบออกมาข่มขวัญ และจับบ่าวไพร่หัวโจกที่พุ่งเข้าชนได้หลายคนในที่นั้น